«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Αθήνα, 23-11-10
Ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821;
Κύριε διευθυντά,
Δε θα σταθώ στην αισθητική της ολοσέλιδης διαφήμισης για τη νέα σειρά του ΣΚΑΪ «Η επανάσταση αρχίζει» με τον σκοτωμένο Οθωμανό, που δημοσιεύει η «Κ». Θα σας ρωτήσω, όμως, τι σημαίνει ο υπότιτλος «1821, η γέννηση ενός Έθνους»; Την έδειξα στους μαθητές μου (Β΄ και Γ΄ τάξεων Γυμνασίου) και τους ρώτησα ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821. Επειδή πολλή «χολή» χύνεται μονίμως για τις ιστορικές γνώσεις των μαθητών μας περί εθνικών επετείων κ.λπ., ενημερώνω τον Όμιλο ΣΚΑΪ και Καθημερινής αλλά και τον «σύμβουλο» της τηλεοπτικής σειράς, καθηγητή κ. Βερέμη, τι απαντήσεις πήρα: «Το ’21 ξαναγεννήθηκε ο Ελληνισμός» (δηλαδή «αναγέννηση» και όχι «γέννηση»), «γεννήθηκε το κράτος μας μετά τη σκλαβιά 400 χρόνων» (το «κράτος», λοιπόν, όχι το «έθνος») και άλλες παρόμοιες, που θα έδιναν, άλλωστε, και μαθητές του Δημοτικού...
Τουλάχιστον, ο τόμος που κυκλοφόρησε φέτος από τον ίδιο σταθμό και υπό την επιμέλεια πάλι του κ. Βερέμη κινήθηκε οριακά μεν αλλά πιο ανεκτά από επιστημονική και πραγματιστική άποψη, αφού ο τίτλος του είναι «1821, η γέννηση ενός έθνους-κράτους». Η δήθεν ανεπαίσθητη και ανώδυνη «έκπτωση» που επιχειρείται τώρα, με την αφαίρεση του όρου «κράτος», απλούστατα ανασταίνει πανηγυρικά τον Φαλμεράυερ και όλους τους ομοίους του, αφήνει εκδικητικά ανεξίτηλο το άρωμα της κυρίας που πρό-σφατα για τέτοιους λόγους παραιτήθηκε από το Υπουργείο (τέως Εθνικής) Παιδείας, αναδεικνύει σε παραχαράκτες της Ιστορίας όλους μας τους εκπαιδευτικούς, που διδάσκουμε ότι το «ομόγλωσσον» και η «εθνική συνείδηση» των Ελλήνων ανάγεται αιώνες πριν από το «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι» και το «ίτε, παίδες Ελλήνων» και, βέβαια, εξευτελίζει τις χιλιάδες σε όλο τον κόσμο θερμών φιλελλήνων –σαν τη Ζακλίν ντε Ρομιγύ– που αγωνιούν και αγωνίζονται πολύ πιο φιλότιμα από εμάς εδώ να περισώσουν την ιστορική αλήθεια και την αξιοπρέπειά μας, ιδίως τώρα που αναρίθμητοι μας θέλουν pigs!
Το τραγελαφικό, μάλιστα, είναι ότι στο ίδιο με την πιο πάνω καταχώριση φύλλο (23.11.10) η «Κ» καμαρώνει –και δικαίως– με πρωτοσέλιδη αναγγελία και εκτεταμένο εσωτερικό ρεπορτάζ για το πρωτότυπο άγαλμα της Αθηνάς από το Αρέτσο, που μας δάνεισαν για ένα μήνα οι Ιταλοί και που «χυτεύθηκε σε ελληνικό εργαστήριο» τον 3ο π. Χ. αιώνα! Άραγε, αυτό το εργαστήριο ανήκε σε άλλο Έθνος από αυτό που «γεννήθηκε το 1821»; Τότε ο Μακρυγιάννης ήταν παρανοϊκός, όταν φώναζε στους στρατιώτες του, που διαπραγματεύονταν να πουλήσουν σε ξένους τα δύο αρχαία αγάλματα, «γι’ αυτά πολεμήσαμε»!
Σας ευχαριστώ
ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΩΒΑΙΟΣ
Φιλόλογος-Συγγραφέας
Ένα σημαντικό κείμενο του καθηγητού Παναγιώτη Ηφαίστου* με το οποίο διευκρινίζονται καίρια ζητήματα
Έθνος, Κράτος και Εθνοκράτος
«Το μεταβατικό σύστημα της Βεστφαλίας και του ΟΗΕ υπό την αίρεση των προϋποθέσεων που αναπτύσσονται στο κοσμοσυστημικό επίπεδο»
του Παναγιώτη Ήφαιστου Άνθρωπος, κράτος, διεθνές σύστημα είναι τα τρία επίπεδα ανάλυσης της πολιτικής επιστήμης των διεθνών σχέσεων. Ο εμβληματικό έργο του Kenneth Waltz, του σημαντικότερου σύγχρονου διεθνολόγου, με τίτλο Ο άνθρωπος, το κράτος και ο πόλεμος (Εκδόσεις Ποιότητα) που μόλις κυκλοφόρησε, δίνει μια πλήρη περιγραφή και ερμηνεία του συνόλου του προβληματισμού για μια ολιστική κατανόηση των παλινωδιών, των αμφιταλαντεύσεων και των κακουχιών που ταλανίζουν τους ανθρώπους από καταβολής κόσμου: Πολιτική οργάνωση κατά κράτος ή κατά κόσμο; Ποιο «καθεστώς» στο εσωτερικό των κρατών φέρνει την ειρήνη στον κόσμο ή πως ενώνεται ο πλανήτης ανθρωπολογικά και πολιτικά, συζητούν εδώ και δύο αιώνες οι οπαδοί των διεθνιστικών ιδεολογιών. Ποιο ουσιαστικά, τι συγκροτεί και τι συγκρατεί τα κράτη και τον κόσμο, ρώτησε ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης, με νόημα, υποδηλώνοντας ότι αν κανείς δεν έχει να πει κάτι ουσιαστικό και αξιόπιστο για αυτό, καλύτερα να μην μιλά: Να αφήνει τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θέλουν.
Εν τέλει, κανένας «πολιτικός επιστήμονας» δεν βρέθηκε πίσω από τους επαναστάτες των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων που τον τελευταίο αιώνα αύξησαν τον αριθμό των κρατών σε δύο εκατοντάδες. Και η επιβίωση αυτών των κρατών, θα έλεγα, συντελείται ερήμην αν όχι ενάντια στους λεγόμενους πολιτικούς επιστήμονες του κράτους και της διεθνούς πολιτικής. Με νόημα λέω: Το τελευταίο ισχύει οπωσδήποτε στην Ελλάδα. Αν και μια τέτοια στάση είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας, περισυλλογή και ταπεινότητα αντί προπέτειας και υπερφίαλων σκέψεων είναι που πρέπει να χαρακτηρίζει τον πολιτικό στοχασμό. Η πολιτική θεολογία, δυστυχώς κυριαρχεί.
Το έθνος ως έννοια υποδηλώνει πνευματικά, πολιτισμικά και ανθρωπολογικά την συγκροτημένη κοινωνική οντότητα. Το κράτος στην σύγχρονη εποχή υποδηλώνει την πολιτική-πολιτειακή οργάνωση του έθνους όταν τα μέλη του τελευταίου κατακτήσουν την εθνική τους ανεξαρτησία. Το τι συγκροτεί και τι συγκρατεί το έθνος, τα κράτη και τον κόσμο δεν νομίζω να έχει τύχη πειστικής απάντησης. Την πιο εύλογη απάντηση την έδωσε ο Raymond Aron όταν έγραψε πως γνωρίζει την ύπαρξη έθνους όταν διαπιστωθεί ότι τα μέλη του είναι έτοιμα να πεθάνουν για να το υπερασπιστούν. Ο ίδιος ο Κονδύλης απέφυγε να δώσει απάντηση όταν έγραφε για το Πολιτικό γεγονός.
Μετά από πολλές δεκαετίες ενασχόλησης με τις διεθνείς σπουδές δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο οι λεγόμενοι πολιτικοί επιστήμονες –και οι κατ’ επάγγελμα οι πολιτικοί που επιστρατεύουν πολλούς από αυτούς–, εάν συγκριθούν με τους «απλούς» ανθρώπους, έχουν πιο καθαρή και πιο αληθινή σκέψη. Σίγουρα οι περισσότεροι δεν έχουν πολιτική σκέψη συμβατή με την ανθρώπινη οντολογία, καθότι η πολιτική θεολογία είναι επίφαση επιστήμης εργαλειακά επιστρατευμένη στις αξιώσεις ισχύος, και όχι επιστήμη. Οι ηγεμονισμοί, οι οικουμενισμοί, οι διεθνισμοί, οι κοσμοπολιτισμοί και οι διεθνικές τους παρέες, συχνά ροκανίζουν την σκέψη πολλών και αποκλείουν κάθε αξίωση λογικής και ορθολογιστικής σκέψης. Ο «άνθρωπος της καθημερινότητας», αντίθετα, όπως έχω υποστηρίξει ξανά, ήταν, είναι και θα είναι ο καλύτερος πολιτικός επιστήμονας. Φτάνει να είναι ικανός για λογική σκέψη και να αγαπά την πατρίδα του.
Οι ιστορικοπολιτικές πτυχές του πολιτικοστοχαστικού μπερδέματος στην ιστορία αναλύονται αλλού –http://www.ifestosedu.gr/104ΕθνικήΚοσμοθεωρία.htm. Όσον αφορά τον μοντερνισμό των Νέων Χρόνων που αντικατέστησε επαξίως τη θεοκρατική πολιτική θεολογία και τον τρόπο που απαξάπαντες διολίσθησαν στον μεταμοντερνισμό, τα έχει εξαντλήσει μια και δια παντός ο ανεπανάληπτος και μοναδικός Παναγιώτης Κονδύλης. Για τις συνέπειες της παρακμής και της κατεδάφισης της Βυζαντινής Οικουμένης, εξάλλου, πέραν μερικών σημαντικών ξένων έργων, γράφουν πλέον και πολλοί σύγχρονοι έλληνες, μεταξύ των οποίων διακρίνω, ελπίζοντας να μην αδικώ κάποιους, τους Γιώργο Κοντογιώργη, Θόδωρο Ζιάκα και Χρήστος Γιανναράς. Εκτιμώ, βέβαια, ότι μετά από πολλοίς αιώνες κατασυκοφάντησης του σημαντικότερου πολιτικού και πνευματικού φαινομένου της ιστορίας, δηλαδή της Βυζαντινής Οικουμένης, η σοβαρή μελέτη αυτού του κορυφαίου πολιτικού και πνευματικού γεγονότος, μόλις αρχίζει.
Συντεταγμένα, λοιπόν, θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε συντομογραφικά τους σταθμούς της μετά-Βυζαντινής εποχής που έχει ως συμβολική αφετηρία την Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 μ.Χ. Για να ορίσουμε τις τάσεις όπως προβάλλονται στο ορατό μέλλον απαιτείται να προσδιορίσουμε τις πολιτικές προϋποθέσεις της αφετηρίας του καθεστώτος της Βεστφαλίας, να τις αντιπαραθέσουμε με την προγενέστερη εποχή, να σκιαγραφήσουμε τα κοινωνικοοντολογικά γεγονότα μέχρι τις μέρες μας και να προβάλουμε τις μετά-Νεοτερικές τάσεις όπως είναι ήδη διαμορφωμένες.
Τα κύρια αφετηριακά γνωρίσματα του καθεστώτος της Βεστφαλίας είναι: i) Το δόγμα της εδαφικά προσδιορισμένης πολιτικής κυριαρχίας, ii) η διακρατική ισοτιμία, iii) η αντί-ηγεμονική και αντί-αναθεωρητική εγρήγορση, iv) η μη επέμβαση και v) η ειρηνική επίλυση των διαφορών. Είναι αρχές που γεννήθηκαν μέσα από τις διπλωματικές πρακτικές και τις λειτουργίες του συστήματος ισορροπίας δυνάμεων από το 1648 μ.Χ. μέχρι και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Έκτοτε, σταθμοί ή οριογραμμές μετάλλαξης της ιδιοσυστασίας, αλλά όχι και των λειτουργιών του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, είναι οι εξής:
α) Η έλευση της αξίωσης λαϊκής κυριαρχίας, μετέτρεψε το κράτος σε εθνοκράτος. Δηλαδή, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα κράτη απέκτησαν μια βαθύτερη και πιο συνεκτική πολιτική ανθρωπολογία. Συνεπαγόμενα, το κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα μεταλλάσσεται σε εθνοκρατοκεντρικό, με την έννοια απόκτησης μιας βαθύτερης οντολογικής πλέον υπόστασης.
β) Παράλληλα, την ύστερη εποχή, μεγάλα έθνη μακραίωνης ανθρωπολογικής διαμόρφωσης, αναδείχθηκαν σε γιγαντιαία εθνοκράτη, η παρουσία των οποίων σταδιακά αλλά σταθερά, εμπεδώνει ένα νέο, απείρως πιο πολύπλοκο πολυπολικό εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα.
Το σημαντικότερο ζήτημα της διεθνούς πολιτικής, τις επερχόμενες δεκαετίες, είναι το κατά πόσο αυτά τα μεγάλα εθνοκράτη –συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και άλλων μεγάλων εθνών του πλανήτη στις περιφέρειες– θα αναπτύξουν αντί-ηγεμονικά και αντί-αναθεωρητικά αντανακλαστικά. Αν αυτό δεν συμβεί, εξ αντικειμένου και αναπόδραστα, θα πρέπει να αναμένουμε ένα ακόμη φαύλο κύκλο ανελέητων ηγεμονικών συγκρούσεων.
Κατά μια άποψη, όμως, για εγγενείς λόγους, σε ένα πολυπολικό κόσμο πολλών εθνοκρατών προικισμένων με συγκροτημένες και πολιτικά ώριμες ανθρωπολογίες, η κοινή κοσμοθεωρία της εθνικής ανεξαρτησίας και οι Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου, αποτελούν, εξ αντικειμένου, τους δύο κεντρικούς άξονες της διεθνούς πολιτικής.
Πιο εμπεδωμένη εθνοκρατική ιδιοσυστασία των μελών του διεθνούς συστήματος, ενισχύει την αξίωση των μελών των κοινωνικών οντοτήτων για εσωτερική αυτοδιάθεση, σύμφωνα με την ετερότητα των ανθρωπολογικών προϋποθέσεών τους. Εμπεδωμένη εθνοκρατική ιδιοσυστασία, επιπλέον, σημαίνει και οξυμμένα αντι-ηγεμονικά αντανακλαστικά διασφάλισης αυτών των προϋποθέσεων. Ακόμη, υπό συνθήκες πολυπολικότητας, η εθνική ανεξαρτησία είναι σημαντική ακόμη και για μεγάλες δυνάμεις.
Επειδή, πάντως, ως εκ της φύσεώς τους, όλες οι ανθρώπινες καταστάσεις είναι εύπλαστες και επιρρεπείς σε μύριες αποσταθεροποιητικές επιδράσεις της ανεξιχνίαστης ατομικής και ομαδικής ανθρώπινης φύσης, η σημαντικότερη προϋπόθεση διασφάλισης μιας φοράς κίνησης προς ένα πιο σταθερό εθνοκρατοκεντρικό κόσμο, είναι η ενδυνάμωση των αντί-ηγεμονικών και αντί-αναθεωρητικών ιδιοτήτων των ανθρώπων, και των θεσμών, στο επίπεδο του κράτους και στο επίπεδο του διεθνούς συστήματος.
Για να καταλάβουμε το πώς πορεύεται το διεθνές σύστημα, είναι αναγκαίο να κατανοηθεί γιατί το καθεστώς της Βεστφαλίας όπως εξελίχθηκε τους πέντε τελευταίους αιώνες, είναι εγγενώς τραγικό, αντιφατικό και τραγελαφικό, καθώς επίσης και τι αλλάζει. Λίγα μόνο λόγια επί ενός μεγάλου θέματος που αναπτύσσεται σε έκταση αλλού:
Η τραγικότητα έγκειται στο γεγονός ότι η αφετηριακή προσπάθεια να αναβαθμιστεί η ύλη, με αρχικό σκοπό να αντιμετωπιστεί η Ρωμαιοκαθολική Θεοκρατία, προκάλεσε την σταδιακή αντικατάσταση της θρησκευτικής πολιτικής θεολογίας από μια υλιστική πολιτική θεολογία. Αντιστρέφοντας την ανοδική πορεία συγκρότησης πολιτικού πολιτισμού και πολιτικών παραδοχών δια-Πολιτειακού και κοσμοσυστημικού χαρακτήρα, που άρχισε από την Αρχαιότητα και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Οικουμένης, γενικευμένα και σε όλα τα επίπεδα, μετά τον 15ο αιώνα, η πολιτική νοηματοδοτήθηκε στρεβλά, με προπολιτικούς όρους ισχύος, επικυριαρχίας, και ωμής επιβολής. Αυτά και άλλα συμπαρομαρτούντα φαινόμενα καταμαρτυρήθηκαν στην μακρά, ταραχώδη και καταστροφική μοντερνιστική περίοδο της αποικιοκρατίας, και της ηγεμονικής διαπάλης του 19ου και 20ού αιώνα. Οι συνέπειες μας συνοδεύουν και θα μας συνοδεύουν στον 21ο αιώνα.
Η αντιφατικότητα και το τραγελαφικό του συστήματος της Βεστφαλίας, έγκειται στο γεγονός ότι, αρχίζοντας από τα ίδια τα δυτικά κράτη, σταδιακά μεταλλάχθηκε το ανθρωπολογικό περιεχόμενο των ιδεολογικά επινοημένων κρατικών και υπερκρατικών εποικοδομημάτων διακυβέρνησης. Οι δομές διακυβέρνησης, εν τούτοις, δεν προσαρμόστηκαν στις νέες οντολογικές προϋποθέσεις που υπάρχουν στο υπόβαθρό τους. Βέβαια, αναμφίβολα, όλες οι εποχές είναι ένα κράμα παρελθουσών τάσεων που συνεχίζουν να υπάρχουν, ή που έπαυσαν να υπάρχουν, αλλά πολλοί προσκολλώνται σε αυτές λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Οι γνωστικές δομές, επιπλέον, δεν συμβαδίζουν πάντοτε με τα συντελούμενα στο επίπεδο των κοινωνικοοντολογικών γεγονότων, ενώ οι υπό διαμόρφωση τάσεις δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτες σε όλους. Το παρελθόν χάραξε δύο τάσεις που σήμερα κυριαρχούν, και που προβάλλονται στο μέλλον, προκαλώντας εντάσσεις αλλά και προοπτικές.
Η πρώτη τάση αφορά αμφότερα τα επίπεδα, το εθνοκρατικό και το διεθνές. Καταμαρτυρούμενα, στα θεμέλια όλων των ιδεολογικά επινοημένων υλιστικών εποικοδομημάτων, οι εθνικοί πολιτισμοί, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά παραδείγματα όπως της πρώην ΕΣΣΔ και της ΕΕ, δείχνουν ότι δυνάμωσαν. Κατά συνέπεια, λογικό είναι πολλοί να αναζητούν πολιτικό πολιτισμό και συνεπαγόμενα Πολιτικά γεγονότα, όχι προγραμματικά ιδεολογικά επινοημένα, αλλά πολιτειακά δουλεμένα και σμιλευμένα, με τρόπο που είναι συμβατός, με την μακραίωνα διαμορφωμένη υποκείμενη ανθρωπολογία τους. Λογικά, το ζητούμενο στον 21ο αιώνα, είναι, όχι κάποια προγραμματικά προσδιορισμένα φιλελεύθερα, κουμμουνιστικά ή φασιστικά καθεστώτα, αλλά πολιτικές δομές και συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης, συμβατά με την ανθρωπολογία και τον πολιτικό πολιτισμό κάθε κοινωνικής οντότητας. Σε κάθε περίπτωση, οι ενδοκρατικές και διακρατικές αφετηριακές προϋποθέσεις της Βεστφαλίας –οι οποίες αφορούσαν μια πλειάδα υλιστικών ηγεμονικών κρατών, η δεσπόζουσα θέση των οποίων μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν αμφισβητήθηκε, γιατί θρεφόταν και συντηρούνταν, αφενός από την αποικιοκρατία, και αφετέρου από την διπολική ηγεμονική διαπάλη που ακολούθησε–, τώρα ροκανίζονται ή ανατρέπονται.
Η δεύτερη τάση που βαίνει αντίρροπα στις εθνοκρατικές ανθρωπολογικές προϋποθέσεις, καταμαρτυρείται καθημερινά, από την ανθεκτικότητα των ιδεολογικά επινοημένων εποικοδομημάτων διακυβέρνησης, σε πολλά, δυτικά κυρίως, κράτη. Πολλοί οι φορείς μέσα σε αυτά, καλά εδραιωμένοι, πολλά τα συμφέροντα, πολλές οι ανορθολογικές αδιαφανείς διαπλοκές, πλέον, ακόμη και με εξωπολιτικούς διεθνικούς δρώντες. Καταμαρτυρείται επίσης και μια συγκεχυμένη μεν, αλλά βαθύτατων πολιτικών προεκτάσεων δε, διαιώνιση των παρωχημένων δομών σκέψης της υλιστικής πολιτικής θεολογίας που συνωστίζονται κυρίως μέσα σε ένα απέραντο και συγκεχυμένο μεταμοντέρνο πολιτικοστοχαστικό χώρο από τον οποίο ακούονται φωνές ανθρωπολογικής αποδόμησης, θεσμικής κατεδάφισης και επιστροφή σε Μεσαιωνικές καταστάσεις. Είναι οι νέες εσχατολογικές δυνάμεις φθοράς, ροκανισμού, ανορθολογισμού και οπισθοδρόμησης. Και εδώ πολλά και μεγάλα τα συμφέροντα του πολιτικοστοχαστικού παρασιτισμού.
Εξ αντικειμένου, το ζήτημα που τίθεται, είναι, να προσαρμοστούν στις οντολογικές προϋποθέσεις του πλανήτη οι θεσμοί, η πολιτική σκέψη και οι πολιτικές αποφάσεις. Προσαρμογή στην εθνοκρατική ανθρωπολογία και στην εθνοκρατοκεντρική δομή, στην αναδυόμενη δηλαδή πολυπολικότητα που καθιστά τον πλανήτη ναρκοπέδιο για κάθε επίδοξο ηγεμόνα.
Το αυτονόητο, λογικό και κοινό για όλες τις κοινωνίες πολιτικό τρίπτυχο είναι: α) Ανεπηρέαστη εκπλήρωση της εσωτερικής αυτοδιάθεσης, σύμφωνα με την ανθρωπολογία και τον πολιτικό πολιτισμό κάθε κοινωνικής οντότητας. β) Ακατάπαυστη αντί-αναθεωρητική και αντί-ηγεμονική εγρήγορση, με σκοπό ολοένα μεγαλύτερες βαθμίδες εκπλήρωσης των θεμελιωδών προϋποθέσεων του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, δηλαδή των Υψηλών Αρχών του διεθνούς δικαίου και της συνεπαγόμενης κοινής κοσμοθεωρίας της εθνικής ανεξαρτησίας. γ) Στο επίπεδο της διεθνούς οργάνωσης, ορθολογιστική σχέση μεταξύ εντολέων κρατών, και εντολοδόχων διεθνών θεσμών. Κυρίως κατανόηση του γεγονότος ότι, ως εκ της φύσεως του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, η εκπλήρωση του Καταστατικού Χάρτη θα είναι συνάρτηση λιγότερο νομικών διατυπώσεων ή δεσμεύσεων και περισσότερο πολιτικών προϋποθέσεων, υπό το πρίσμα των αντι-ηγεμονικών παραδοχών και στάσεων που προαναφέραμε.
Στον επερχόμενο 21ο αιώνα, μπορεί να αλλάζει η ανθρωπολογική ιδιοσυστασία των μονάδων και της εθνοκρατοκεντρικής δομής ως συνόλου, αλλά οι λειτουργίες είναι ακριβώς οι ίδιες. Τα αίτια πολέμου, ενδεχομένως πολύ περισσότερα. Στο αναδυόμενο πολυπολικό εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα η κατανομή ισχύος θα συνεχίζει να είναι καίρια διαμορφωτική, και η περιγραφή κορυφαίων διεθνολόγων όπως του Kenneth Waltz, για τον ρόλο της κατανομής ισχύος, θα καθίσταται ολοένα και πιο επίκαιρη. (Ταυτόχρονα με το προαναφερθέν Ο άνθρωπος, το κράτος και ο πόλεμος κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικοί οίκο και το κορυφαίο κείμενό του Θεωρία διεθνούς πολιτικής).
Εθνική ανεξαρτησία, εσωτερική-εξωτερική κυριαρχία και εσωτερική αυτοδιάθεση, πάντα σήμαινε και πάντα θα σημαίνει διεθνή αναρχία. Δηλαδή, i) απουσία παγκόσμιας κυβέρνησης, ii) απουσία κάποιου είδους κυβέρνησης των κυβερνήσεων και iii) και δυσκολίες στην εκπλήρωση των σκοπών της διεθνούς νομιμότητας.
Ύπαρξη αιτιών πολέμου σημαίνει αστάθεια, και διεθνείς θεσμούς που είναι εξαρτημένες μεταβλητές των αιτιών πολέμου. Ως γνωστό η ανάλυση του Kenneth Waltz, διόλου τυχαία, με το να τονίζει την σημασία της ισορροπίας δυνάμεων, συγκροτεί μια πανίσχυρη αντί-ηγεμονική θεώρηση. Αυτό την καθιστά τον επερχόμενο 21ο αιώνα, σημαντική και ολοένα και πιο επίκαιρη, γιατί, όπως ήδη υποστηρίξαμε, ένα εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα είναι, λογικά, εγγενώς αντι-ηγεμονικό.
Όπως ήδη τονίσαμε, το πέρασμα από την ηγεμονική κρατοκεντρική ιστορική φάση στην εθνοκρατοκεντρική, σε μεγάλο βαθμό, συναρτάται από το κατά πόσο τα μεγάλα εθνοκράτη που αναδύονται ως σημαντικοί δρώντες, θα λειτουργήσουν αντί-αναθεωρητικά και αντί-ηγεμονικά.
Ιδιαίτερα τα λιγότερο ισχυρά εθνοκράτη, έχουν συμφέρον να θρέφουν τέτοιες στάσεις. Ακριβώς, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο χρειαζόμασταν αντί-ηγεμονικούς άξονες και διαφύλαξη της εθνικής ανεξαρτησίας. Όχι ποταμούς ευσεβών πόθων, νέες εσχατολογίες, ενθάρρυνση του εφήμερου και άπληστου πλιάτσικου της μιας ή άλλης εφήμερης δεσπόζουσας δύναμης, κινδυνολογία για να εμποδιστεί μια αποτρεπτική στρατηγική των φιλειρηνικών κρατών, και εναπόθεση της τύχης μικρών εθνών σε, ανεξάρτητους δήθεν, διαμεσολαβητές του διεθνικού παρασκηνίου, οι οποίοι αναμενόμενα, ροκάνισαν τον ρόλο των διεθνών θεσμών και των Υψηλών Αρχών του διεθνούς δικαίου.
Δύο τελευταίες καίριες επισημάνσεις:
Πρώτον, όσον αφορά το υπέρτατο ζήτημα της ασφάλειας των κρατών, δεν μπορεί παρά να γνωρίζουμε ότι ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας, και ότι, οι διεθνείς θεσμοί θα συνεχίσουν να είναι εξαρτημένοι στις ανακατανομές ισχύος, οι οποίες, ανακατανομές ισχύος, δεν θα παύσουν να είναι το δραστικότερο διανεμητικό κριτήριο συμφερόντων, πόρων και συνοριακών διευθετήσεων.
Η αυτορρύθμιση της διεθνούς πολιτικής, τεκμηριώνει ο Kenneth Waltz, όπως και πολλοί άλλοι, είναι συνάρτηση της ισορροπίας δυνάμεων. Στο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα, προσθέτω εγώ, οι αντί-ηγεμονικές εθνοκρατοκεντρικές συσπειρώσεις, θα είναι το κυριότερο μέσο αυτορρύθμισης, σε ένα αιώνα, μάλιστα, που εξ αντικειμένου θα είναι απαιτητικός και πιο ταραχώδης. Όπως είπαμε, όσο περισσότερες μεγάλες δυνάμεις προσχωρήσουν σε αυτή την λογική, τόσο περισσότερο θα έχουμε ρύθμιση σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα, και τόσο περισσότερο θα αντικρούονται οι ηγεμονικές και αναθεωρητικές στάσεις. Ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε, βέβαια, την αρχή της αυτοβοήθειας που πάντα θα ισχύει.
Το πόσο αδιάκοπες και αποτελεσματικές είναι οι αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις, εξαρτάται, εν μέρει τουλάχιστον, από τις βαθμίδες εμπέδωσης της εθνικής ανεξαρτησίας, ως κοινής κοσμοθεωρητικής παραδοχής εντός και μεταξύ των εθνών. Εξαρτάται, επίσης, από την συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι, κάθε πράξη διανεμητικών προεκτάσεων απαιτείται να είναι συμβατή με τις Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου, και όχι το αντίστροφο, όπως συχνά παρατηρήθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες.
Δεύτερον, ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία και στις Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου, στέκονται ολόρθες, λειτουργώντας αντίρροπα, όλες οι αποχρώσεις των διεθνιστικών παραδοχών του παρελθόντος. Ενέχει μεγάλη πολιτική και στοχαστική σημασία, όμως, να προβληματιστούμε για ένα διαχρονικό φαινόμενο, πάντοτε καταστροφικό και ανερμήνευτο: Γιατί τόσοι πολλοί και διαχρονικά ακατάπαυστα, πίστεψαν στην ιδέα μιας κοινωνικής και πολιτικής ένωσης του πλανήτη. Πως είναι δυνατό, διερωτόμαστε με λογικούς όρους, να υπάρξουν πλανητικές ανθρωπολογικές προϋποθέσεις πάνω στις οποίες θα εδράζεται ένα νομιμοποιημένο μη ηγεμονικό πλανητικό Πολιτικό γεγονός, και μια πλανητική διανεμητική δικαιοσύνη; Τέτοιες προϋποθέσεις ποτέ δεν υπήρξαν και εξ αντικειμένου ποτέ δεν θα υπάρξουν. Τα σύγχρονα συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης, επιπλέον, είναι εθνοκρατικά, και για ιστορικούς λόγους πλέον, απολύτως, και εδαφικά, οριοθετημένα.
Αλτρουιστική διανεμητική δικαιοσύνη πολιτικά ενταγμένη, εξάλλου, επίσης δεν υπάρχει. Τόσο οι Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου όσο και η κοινή για όλα τα κράτη συνεπαγόμενη κοσμοθεωρία της Εθνικής Ανεξαρτησίας, αυτό υποδηλώνουν. Οι κοινωνίες, κατά μόνας, συλλογικά και όλες μαζί στους Καταστατικούς Χάρτες των διεθνών θεσμών, καθημερινά αυτό υπογραμμίζουν. Αποδυνάμωσή των συστημάτων διανεμητικής δικαιοσύνης και της αυτοδιάθεσης που επιτρέπει την ελεύθερη συγκρότησή τους, από ένα πιθανό νέο κύμα εσχατολογικών διεθνιστικών ιδεολογιών, σημαίνει ροκάνισμα του κλαδιού πάνω στο οποίο όλοι καθόμαστε. Η ιδεολογική εσχατολογία υπήρξε πηγή πολλών κακών, και δεν αντέχει, πλέον, στην βάσανο της λογικής σκέψης, αλλά ούτε και στις πολιτικές προϋποθέσεις του 21ου αιώνα.
Μια ακόμη καταληκτική παρατήρηση: Οι αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις και οι αντί-ηγεμονικές στάσεις που προασπίζονται την διεθνή νομιμότητα συναρτώνται τόσο με κριτήρια κατανομής ισχύος όσο και με την ευρωστία της εθνοκρατικής ανθρωπολογίας.
Η πορεία προς ένα ολοένα και πιο σταθερό εθνοκρατοκεντρικό κόσμο, βέβαια, όχι μόνο δεν σημαίνει κατάπλευση στο λιμάνι κάποιας εθνοκρατοκεντρικής Ιθάκης, όπου θα πρυτανεύει η διεθνής νομιμότητα. Ούτε εδώ χωρούν εσχατολογικές υποσχέσεις.
Αυτή την μεγάλη ανθρώπινη αλήθεια, μας το περιέγραψε η ανεπανάληπτη Αλεξανδρινή ιδιοφυής προσωπικότητα: Ιθάκη μάλλον δεν υπάρχει, και η θαλασσοπορία προς ένα σταθερό εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα, το οποίο λογικά οι περισσότεροι άνθρωποι ποθούν, θα είναι ένα ατερμάτιστο ταξίδι. Ταξίδι γεμάτο θυμωμένους Ποσειδώνες, Κύκλωπες, και πολλές, μα πάρα πολλές, μεταμφιεσμένες εσχατολογικές Σειρήνες. Νηνεμία, ηρεμία και ησυχασμός υπάρχει μόνο επουράνια και κατά τους θρησκευόμενους μόνο για όσους πάνε στον παράδεισο, όχι για αυτούς που θα πάνε στην κόλαση.
Η προάσπιση της διεθνούς νομιμότητας προϋποθέτει άγρυπνη και πανίσχυρη άμυνα –κυρίως πνευματική, πολιτική αλλά και ένοπλη– κατά των ηγεμονικών και αναθεωρητικών αξιώσεων. Επίσης, σε εθνοκρατοκεντρικό επίπεδο προϋποθέτει άγρυπνη εγρήγορση, για ευέλικτη συγκρότηση αντί-ηγεμονικών αντιστάσεων.
Κλείνω λοιπόν τονίζοντας ότι:
1ον) τον 21ό αιώνα η κύρια σταθερή αξία είναι το εθνος-κράτος,
2ον) το ζητούμενο είναι η τήρηση της διεθνούς νομιμότητας και των Υψηλών Αρχών του διεθνούς δικαίου και
3ον) το μέσο είναι οι αντί-ηγεμονικές στάσεις και συσπειρώσεις.
Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές
Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
Κοινωνικές "Επιστήμες" / Νοέμβριος / 28 εκδόσεις:
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 11:12 μ.μ. | Marshall, Natalia. Σώστε τον πλανήτη : 52 λαμπρές ιδέες για να σώσουμε τον κόσμο μας / Ναταλία Μάρσαλ · μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής. - 1η έκδ. - Αθήνα : Το Ποντίκι, 2010. - 242σ. · 21x17εκ. Γλώσσα πρωτοτύπου: αγγλικά Τίτλος πρωτοτύπου: Save the Planet: 52 Brilliant Ideas for Rescuing Our World ISBN 978-960-9421-43-0 (Μαλακό εξώφυλλο) [Εκκρεμής εγγραφή] Οικολογία [DDC: 304.2] |
 | Παπαγεωργίου, Μάκης. Παιδί και internet : Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για μια δημιουργική και ασφαλή χρήση του διαδικτύου / Μάκης Παπαγεωργίου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Εν πλω, 2010. - 173σ. · 19x14εκ. - (Παιδί και Μέσα Επικοινωνίας · 1) Διαδίκτυο (Κοινωνικές επιστήμες) [DDC: 303.483 3] |
 | Κρασανάκης, Γεώργιος Ε. Μορφές της ηθικής ζωής του παιδιού / Γεωργίου Ε. Κρασανάκη. - 1η έκδ. - Αθήνα : Παρρησία, 2010. - 198σ. · 21x13εκ. Παιδιά - Ανάπτυξη [DDC: 305.231] Παιδιά - Ψυχολογία [DDC: 155.4] |
| Χαιρετάκης, Μανώλης. ΜΜΕ, διαφήμιση και κατανάλωση / Μανώλης Χαιρετάκης. - 1η έκδ. - Θεσσαλονίκη : University Studio Press, 2010. - 860σ. · 24x17εκ. - (Θέματα Επικοινωνίας και Μάρκετινγκ · 7) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης [DDC: 302.23] Διαφήμιση [DDC: 659.1] Καταναλωτές [DDC: 339.47] |
 | Χρηστάκης, Νικόλας Λ. Το πρόσωπο και οι άλλοι : Θέματα επικοινωνίας και κοινωνικής ψυχολογίας / Νικόλας Χρηστάκης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Παπαζήσης, 2010. - 404σ. · 24x17εκ. - (Ψυχολογία) Επικοινωνία (Κοινωνικές επιστήμες) [DDC: 302.2] Κοινωνική ψυχολογία [DDC: 302] |
 | Μουζέλης, Νίκος Π. Γέφυρες μεταξύ νεωτερικής και μετανεωτερικής κοινωνικής θεωρίας / Νίκος Π. Μουζέλης · μετάφραση Βασίλης Καπετανγιάννης · επιμέλεια Βαγγέλης Λιότζης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Θεμέλιο, 2010. - 419σ. · 21x14εκ. Κοινωνικές επιστήμες - Φιλοσοφία και θεωρία [DDC: 300.01] |
 | Συλλογικό έργο. Ο ανήλικος ως θύμα. Ο ανήλικος ως δράστης και κρατούμενος / Συλλογικό έργο · επιμέλεια Σοφία Γιοβάνογλου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Νομική Βιβλιοθήκη, 2010. - 240σ. Φυλακές ανηλίκων [DDC: 365.42] |
 | Συλλογικό έργο. Ανυποψίαστοι ανθρωπολόγοι, καχύποπτοι φοιτητές : Διδάσκοντας ανθρωπολογία σ' αυτούς που "δεν τη χρειάζονται" / Συλλογικό έργο, Παντελής-Χρήστος Προμπονάς, Μαρία Α. Καψιώτη, Σοφία Ρούπα, Ξανθούλα Παρλάνη, Αναστασία Χρυσοχοΐδου, Σταματίνα Παπαγεωργίου, Παναγιώτης Λαδόπουλος, Βασίλης Παλούσης, Μαρία Αβραμίδου, Παρασκευή Λάππα, Θωμάς Κιαλίου, Φωτεινή Παπανδρέου, Στεφανία Λαζαρίδου, Μανόλης Πλούσιος, Σταματία Μητσοπούλου, Στέργιος Γεωργιάδης, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, Γεώργιος Τσίμας, Σεϊρά Κιναλή, Άννα Κουτσούρη, Νικόλαος Μέλλιος, Ισμήνη Ρακιτζή · επιμέλεια Βασίλης Κ. Δαλκαβούκης, Ιωάννης Μάνος, Χριστίνα Βέικου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κριτική, 2010. - 419σ. · 24x17εκ. - (Επιστημονική Βιβλιοθήκη) Κοινωνική ανθρωπολογία [DDC: 306] Πολιτισμική ανθρωπολογία [DDC: 306] Εθνολογία [DDC: 305.8] |
 | Kara, Siddharth. Σεξ τράφικιν : Στο άδυτο της οικονομίας της σύγχρονης δουλείας / Siddharth Kara · μετάφραση Μαρία - Αριάδνη Αλαβάνου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ασβός, 2010. - 421σ. · 21x14εκ. Κοινωνικά προβλήματα [DDC: 361.1] Εγκληματολογία [DDC: 364] Πορνεία [DDC: 306.74] |
 | Συλλογικό έργο. Ποιοτικές μέθοδοι στην έρευνα της κοινωνικής εργασίας / επιμέλεια Θεανώ Καλλινικάκη · επιμέλεια σειράς Θεανώ Καλλινικάκη, Αγάπη Κανδυλάκη · κείμενα Συλλογικό έργο, Χάρης Ασημόπουλος, Αλεξάνδρα Βεργέτη, Θεανώ Καλλινικάκη, Αγάπη Κανδυλάκη, Βασίλης Καραγκούνης, Γιώργος Καρπέτης, Όλγα Κατσιάνη, Μάνος Κωνσταντινίδης, Ελένη Μαυρογένη, Σταύρος Πάρλαλης, Χαράλαμπος Πουλόπουλος, Γιώργος Τσιώλης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Τόπος, 2010. - 488σ. · 24x17εκ. - (Σπουδαστήριο Κοινωνικής και Κοινοτικής Εργασίας) Κοινωνικές επιστήμες - Μεθοδολογία [DDC: 300.1] |
 | Σπυριδάκης, Μάνος. Εργασία και κοινωνική αναπαραγωγή στη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία του Πειραιά / Μάνος Σπυριδάκης · μετάφραση Ελένη Οικονόμου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Παπαζήσης, 2010. - 389σ. · 21x14εκ. - (Κοινωνιολογία και Εργασία) Εργασία - Κοινωνικές απόψεις [DDC: 306.36] Εργασία [DDC: 331] Βιομηχανία - Ελλάς [DDC: 670.495] |
 | Περετζής, Αλέξανδρος Η. Αναπλάθω την πόλη, αναπτύσσω τη χώρα : Η επόμενη μέρα: Μια υπόθεση ανάπτυξης ακινήτων / Αλέξανδρος Η. Περετζής. - 1η έκδ. - Αθήνα : Παπαζήσης, 2010. - 239σ. · 24x17εκ. Αστική ανάπτυξη [DDC: 307.1] Οικοδομική [DDC: 690] Πολεοδομία [DDC: 711.4] |
| Τρομάρα, Σοφία. Τα όρια του μετασχηματισμού της εθνικής ταυτότητας / Σοφία Τρομάρα. - 1η έκδ. - Θεσσαλονίκη : University Studio Press, 2010. - 350σ. · 24x17εκ. Εθνολογία [DDC: 305.8] |
 | Kumm, Björn. Η ιστορία της τρομοκρατίας / Μπιόρν Κουμ · μετάφραση Ξενοφών Παγκαλιάς. - 1η έκδ. - Αθήνα : Εμπειρία Εκδοτική, 2010. - 311σ. · 23x16εκ. - (Σταθμός στη Σύγχρονη Λογοτεχνία) Τρομοκρατία [DDC: 303.625] |
 | Assoun, Paul - Laurent. Ο Φρόυντ και οι κοινωνικές επιστήμες / Paul-Laurent Assoun · μετάφραση Νίκος Παπαχριστόπουλος, Κυριακή Σαμαρτζή · επιμέλεια Νίκος Παπαχριστόπουλος. - 1η έκδ. - Πάτρα : Opportuna, 2010. - 320σ. · 24x17εκ. Κοινωνικές επιστήμες [DDC: 300] Ψυχανάλυση [DDC: 150.195] |
 | Agacinski, Sylviane. Η μεταφυσική των φύλων : Αρσενικό/Θηλυκό στις απαρχές του χριστιανισμού / Sylviane Agacinski · μετάφραση Μαγδαληνή Κλαυδιανού · επιμέλεια Νίκος Ζαρταμόπουλος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κασταλία, 2010. - 380σ. · 21x14εκ. Φύλο [DDC: 306.7] Γυναίκα - Θρησκευτικές απόψεις [DDC: 208.2] |
 | Συλλογικό έργο. Ανάμεσα στον Μαρξ και στην Coca-Cola : Νεανική κουλτούρα και κοινωνική αλλαγή, 1960-1980 / επιμέλεια Axel Schildt, Detlef Siegfried · μετάφραση Νίκος Ζαρταμόπουλος · επιμέλεια Βαγγέλης Χατζηβασιλείου · κείμενα Συλλογικό έργο, Julian Bourg, Barry M. Doyle, Dussel Konrad, Thomas Etzemüller, Dagmar Herzog, Steven L. B. Jensen, Thomas Ekman Jorgensen, Franz - Werner Kersting, Rob Kroes, Arthur Marwick, Wilfried Mausbach, Henrik Kaare Nielsen, Uta G. Poiger, Axel Schildt, Detlef Siegfried, Klaus Weinhauer, Peter Wicke. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κασταλία, 2010. - 520σ. · 24x16εκ. Κουλτούρα [DDC: 306] Κοινωνική αλλαγή [DDC: 303.4] |
 | Δουνέτας, Κυριάκος. Ορθόδοξη κοινωνιολογία / Κυριάκος Δουνέτας. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ίδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη, 2010. - 193σ. · 23x16εκ. Κοινωνιολογία [DDC: 301] |
 | Συλλογικό έργο. Υπό το μηδέν : Τέσσερα σχόλια για την κρίση / Συλλογικό έργο, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Πάσχος Μανδραβέλης, Πέτρος Μάρκαρης, Βασίλης Παπαβασιλείου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ωκεανίδα, 2010. - 276σ. · 21x14εκ. - (Κυκεών · 57) ISBN 978-960-410-624-0 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί] |
 | Γιωσαφάτ, Ματθαίος. Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια : Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού και ο ρόλος των γονέων / Ματθαίος Γιωσαφάτ. - 1η έκδ. - Αθήνα : Αρμός, 2010. - 174σ. · 21x14εκ. Παιδιά - Ανάπτυξη [DDC: 305.231] Γονείς και παιδιά [DDC: 306.874] |
 | Ρώσση - Ζαΐρη, Ρένα. Επάγγελμα γονέας; Πανεύκολο! : Οδηγός για νέους γονείς που θέλουν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά / Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη. - 11η έκδ. - Αθήνα : Ψυχογιός, 2010. - 143σ. · 21x14εκ. - (Παιδαγωγικά Θέματα) Γονείς και παιδιά [DDC: 306.874] Παιδιά - Ανάπτυξη [DDC: 305.231] |
 | Forgione, Francesco. Η μαφία στις πέντε ηπείρους : Πως η Ντράνγκετα, η Κόζα Νόστρα και η Καμόρα κατέκτησαν τον κόσμο / Φραντσέσκο Φορτζιόνε · μετάφραση Γιάννης Η. Παππάς, Άννα Λαμπρούση. - 1η έκδ. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2010. - 448σ. · 21x14εκ. Μαφία - Ιστορία [DDC: 364.106 09] |
 | Συλλογικό έργο. Ο χάρτης της κρίσης : Το τέλος της αυταπάτης / Συλλογικό έργο, Λεωνίδας Βατικιώτης, Κώστας Βεργόπουλος, Μενέλαος Γκίβαλος, Μάκης Ζέρβας, Γιάννης Κουζής, Κώστας Λαπαβίτσας, Σταύρος Μαυρουδέας, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Τόλιος · επιμέλεια σειράς Άρης Μαραγκόπουλος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Τόπος, 2010. - 287σ. · 23x15εκ. - (Σύγχρονοι Τόποι) Κοινωνικές επιστήμες - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 300.4] Πολιτική - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 320] Οικονομική πολιτική [DDC: 338.9] Οικονομική πολιτική - Ελλάς [DDC: 338.949 5] Οικονομική πολιτική - Ευρώπη [DDC: 338.94] |
 | Lahaye, Tim. Η οικογένεια κρύβει τη λύση / Tim Lahaye, Bev Lahaye · μετάφραση Τούλα Χριστάκη - Tomescu. - 4η έκδ. - Αθήνα : Πέργαμος, 2010. - 195σ. · 20x14εκ. - (Πέργαμος · 29) Οικογένεια [DDC: 306.85] |
 | Πλεύρης, Κωνσταντίνος. Η λογική αστειεύεται / Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ήλεκτρον, 2010. - 119σ. · 20x14εκ. Συμπεριφορά [DDC: 302.1] |
 | Συλλογικό έργο. Accessibility and Safety for All : International Conference Proceedings / Συλλογικό έργο. - 1η έκδ. - Θεσσαλονίκη : Κυριακίδη Αφοί, 2010. - 379σ. · 24x17εκ. Ασφάλεια [DDC: 368] |
| Κωνσταντίνου, Γεώργιος Ν. Η ιστορία των στρατιωτικών νοσοκομείων στη νεότερη Ελλάδα / Γεώργιος Ν. Κωνσταντίνου. - 1η έκδ. - Θεσσαλονίκη : Κυριακίδη Αφοί, 2010. - 480σ. · 24x17εκ. Νοσοκομεία - Ελλάς [DDC: 362.114 95] | βλ.: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&bdtofind=2010*11*8*%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%82 |
Φιλοσοφία / Νοέμβριος / Οκτώ εκδόσεις:
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 10:58 μ.μ. | Heidegger, Martin. Εισαγωγή στη μεταφυσική / Μάρτιν Χάιντεγκερ · μετάφραση Χρήστος Μαλεβίτσης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Αρμός, 2010. - 329σ. · 21x14εκ. - (Άπαντα Χρήστου Μαλεβίτση · 19) Φιλοσοφία, Σύγχρονη [DDC: 190] Μεταφυσική [DDC: 110] |
 | Deleuze, Gilles. Ο μπερξονισμός / Ζιλ Ντελέζ · μετάφραση Γιάννης Πρελορέντζος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Scripta, 2010. - 248σ. - (Φιλοσοφία) Φιλοσοφία - Ερμηνεία και κριτική [DDC: 100] Φιλοσοφία, Σύγχρονη [DDC: 190] Υπαρξισμός [DDC: 142.78] |
 | Μαλεβίτσης, Χρήστος. Η εσωτερική διάσταση. Η τραγωδία της ιστορίας : Δοκίμια σύγχρονου προβληματισμού. Δώδεκα δοκίμια μεταϊστορικού προβληματισμού / Χρήστος Μαλεβίτσης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Αρμός, 2010. - 462σ. · 21x14εκ. - (Άπαντα Χρήστου Μαλεβίτση · 2) Οντολογία [DDC: 111] Ιστορία - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 900.4] |
 | Macherey, Pierre. Από τον Κανγκιλέμ στον Φουκώ : Η δύναμη των κανόνων / Pierre Macherey · μετάφραση Τάσος Μπέτζελος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Πλέθρον, 2010. - 242σ. Φιλοσοφία, Σύγχρονη [DDC: 190] Φιλοσοφία - Ερμηνεία και κριτική [DDC: 100] |
 | Αριστοτέλης. Ηθικά μεγάλα / Αριστοτέλης · μετάφραση Βασίλειος Μπετσάκος · επιμέλεια Βασίλειος Μπετσάκος. - 1η έκδ. - Θεσσαλονίκη : Ζήτρος, 2010. - · 19x13εκ. - (Αρχαίοι Συγγραφείς) Αριστοτελική φιλοσοφία [DDC: 185] Ηθική [DDC: 170] |
 | Μάνος, Ανδρέας. Η αρχαία φιλοσοφία ως τέχνη βίου : Τα μέτρα του καιρού / Ανδρέας Μάνος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 2010. - 255σ. · 24x17εκ. Φιλοσοφία, Αρχαία ελληνική - Ερμηνεία και κριτική [DDC: 182] |
 | Gottlieb Fichte, Johann. Ο προορισμός του ανθρώπου / Johann Gottlieb Fichte · μετάφραση Θεόδωρος Πενολίδης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κράτερος, 2010. - 377σ. Φιλοσοφία, Νεότερη [DDC: 190] |
 | Συλλογικό έργο. 50 φιλοσοφικές θεωρίες που επηρέασαν την ανθρωπότητα / Συλλογικό έργο. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κλειδάριθμος, 2010. - 160σ. · 24x20εκ. Φιλοσοφία - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 104] |
Αναδημοσίευση από την Live-Pedia.gr
Τα ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ είναι μηνιαίο περιοδικό ιστορικής ύλης, στο οποίο δημοσιεύονται ποικίλα και ποιοτικά άρθρα που καλύπτουν ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων. Ενα επιτελείο συνεργατών, το οποίο περιλαμβάνει καθηγητές πανεπιστημίων, ειδικούς ερευνητές και έμπειρους συγγραφείς, αναλύει σε κάθε τεύχος πρωτότυπα, συναρπαστικά και για πολλούς άγνωστα θέματα της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας, από την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση και τους Νεώτερους Χρόνους. Εκτός από τα άρθρα πολιτικής και στρατιωτικής ιστορίας, δημοσιεύονται και μελέτες εθνολογίας, ιστορίας της τέχνης, των θρησκειών και των γραμμάτων. Κάθε τεύχος φιλοξενεί επίσης ενδιαφέρουσες μόνιμες στήλες.
Η η-διεύθυνση του περιοδικού είναι http://www.periscopio.gr
Η LivePedia.g σύναψε συμφωνία με τα περιοδικό Ιστορικά θέματα με σκοπό τη μεταφορά επιλεγμένου περιεχομένου του περιοδικού ως λήμματα στην Εγκυκλοπαίδεια. Βάσει αυτής της συμφωνίας, τα Ιστορικά θέματα παρέχουν επιλεγμένα και συγκεκριμένα άρθρα τα οποία τα μέλη της LivePedia.gr μπορούν να προσθέτουν στην Εγκυκλοπαίδεια υπό τους παρακάτω όρους:
- Τα κείμενα και οι εικόνες μεταφέρονται αυτούσιες στην LivePedia.gr.
- Τα λήμματα προστατεύονται από εγγραφή. Το περιοδικό παρακαλεί οι επισκέπτες και τα μέλη της LivePedia.gr να μην επεμβαίνουν στα κείμενα ώστε αυτό να μην κινδυνεύσει να εκτεθεί από κακόβουλες επεμβάσεις ή πιθανά λάθη.
- Στη σελίδα κάθε λήμματος τοποθετείται ειδική σήμανση που χαρακτηρίζει τις ειδικές προϋποθέσεις δημοσίευσής του.
- Τα λήμματα μπορούν βέβαια να σχολιάζονται στη αντίστοιχη σελίδα συζήτησης του κάθε τέτοιου λήμματος.
- Τα περιεχόμενα των άρθρων των Ιστορικών θεμάτων υπόκεινται σε περιορισμούς χρήσης λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Έτσι, αυτά δημοσιεύονται μόνον μέσω της LivePedia.gr, δεν επιτρέπεται η μεταφορά του περιεχομένου σε τρίτους δικτυακούς τόπους.
- Επιτρέπεται η τοποθέτηση σε άλλους δικτυακούς τόπους συνδέσμων προς τη LivePedia.gr για την εμφάνιση των λημμάτων από τα Ιστορικά θέματα.
Η συμφωνία πιστεύουμε ότι δείχνει την εμπιστοσύνη και τη στήριξη των εκδοτών προς το εγχείρημα LivePedia.gr. Είμαστε σίγουροι ότι οι επισκέπτες και τα μέλη της LivePedia.gr εκτιμούν αυτή την προσφορά και εκ μέρους όλων εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας.
Επιστολή στην Καθημερινή: Ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821; ( Περί Ιστορίας ο λόγος...)
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 10:40 π.μ. -Όργανον της παγκοσμιοποιητικής εξουσίας ο κ. Βερέμης; Είναι; Δεν είναι;
Τέλος για την περιοδική έκδοση Νεα Κοινωνιολογία.
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 2:46 μ.μ.
Με το τεύχος 46 η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ολοκληρώνει την πορεία της
μετά από 23 χρόνια αδιάκοπης κυκλοφορίας.
μετά από 23 χρόνια αδιάκοπης κυκλοφορίας.
| Ημ. Έκδοσης: 05/10/2010 | |
Οι εκδόσεις Παπαζήση ενημερώνουν το αναγνωστικό κοινό για την κυκλοφορία του τεύχους 46 της επιστημονικής επιθεώρησης ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ, που θα είναι και το τελευταίο μετά από 23 χρόνια αδιάκοπης και πανελλήνιας κυκλοφορίας.
Το τεύχος 46 περιέχει ένα αφιέρωμα στους Καταστασιακούς, μία ριζοσπαστική πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση που βρίσκεται στην ρίζα των νεανικών εξεγέρσεων της δεκαετίας του '60. Επίσης συμπεριλαμβάνονται ένας διάλογος μεταξύ αναγνωστών και συνεργατών του περιοδικού με αφορμή το αφιέρωμα στην νεότητα και τις ιδεολογικές επιρροές του Κορνήλιου Καστοριάδη, ένα σχόλιο για τον Γάλλο φιλόσοφο και θεολόγο OlivierClement, μετάφραση άρθρου για την βιογραφική αβεβαιότητα στην νεωτερικότητα, ένα κείμενο για την Κριτική Θεωρία και βιβλιοκρισίες.
Όπως επισημαίνει στο editorial o ιδρυτής και επί είκοσι τρία χρόνια διευθυντής του περιοδικού Μελέτης Μελετόπουλος, οι λόγοι ολοκλήρωσης της έκδοσης έχουν σχέση όχι τόσο με την οικονομική συγκυρία και την συναφή κρίση στην αγορά του βιβλίου, αλλά περρισσότερο με την σταδιακή μετατόπιση της θεωρητικής συζήτησης στο Διαδίκτυο (η ιστοσελίδα της ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ www.newsociology.gr έχει ξεπεράσει κατά πολύ σε αναγνωσιμότητα το ίδιο το περιοδικό στην έντυπη μορφή του). Επίσης η προϊούσα απαιδεία και η κατάρρευση της Μέσης και της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα είχαν ως αποτέλεσμα την σταδιακή συρρίκνωση της κρίσιμης μάζας των διανοουμένων και την μη αναπαραγωγή και ηλικιακή ανανέωσή της. Επομένως η απόφαση για το κλείσιμο του περιοδικού απορρέει από την πεποίθηση ότι έντυπα με μακρά και ευδόκιμη πορεία πρέπει να κλείνουν όσο είναι ακμαία.
Η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ εξέδωσε πλήθος αφιερωμάτων για Έλληνες στοχαστές (όπως οι Π .Κανελλόπουλος, Ν. Πουλαντζάς, Κ. Καραβίδας, Κ. Καστοριάδης, Δ. Γληνός, Σ. Μάξιμος, Κ. Τσάτσος, Ι. Συκουτρής, Ε. Λεμπέσης, Έλληνες διανοούμενοι στο Παρίσι, Έλληνες τροτσκιστές), αλλά και για διεθνή θέματα (π.χ. Γαλλική Αριστερά, Νίτσε, Σχολή της Φραγκφούρτης, Ισλάμ) και ειδικά τεύχη για κρίσιμα εθνικά θέματα (Ελληνοτουρκικά, Θράκη, Ελληνική Δεξιά, Μεγάλη Ιδέα, Ελληνορωσσικές σχέσεις), δημοσίευσε μεταφράσεις, ρεπορτάζ από διεθνή συνέδρια και συνεντεύξεις διακεκριμένων προσωπικοτήτων(BOTTOMORE, FRANK, TOURAINNE, ZIEGLERκ.ά.), συνεργάστηκε με κορυφαίους διανοουμένους (όπως ο Ρ. Αποστολίδης, που υπήρξε βασικός επιφυλλιδογράφος επί μία δεκαετία, ο Π. Κονδύλης, ο Κ. Βεργόπουλος, Χρ. Γιανναράς, ο Μ.Ν. Ράπτης και πολλοί ακόμη). Πολλά τεύχη της Ν.Κ. επανεξεδόθησαν πολλές φορές, ενώ ετέθησαν επί τάπητος θέματα που έχουν σχέση με την εθνική μας ταυτότητα και την πνευματική πορεία του νεώτερου Ελληνισμού.
Η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ κινήθηκε με συνέπεια στην γραμμή της ελευθερίας του πνεύματος, της απροκατάληπτης και ισότιμης μεταχείρισης όλων των θεωρητικών ρευμάτων, της αυστηρής και αντικειμενικής κρίσης των υποβαλλόμενων κειμένων. Άσκησε όμως σκληρή κριτική στις παρακμιακές όψεις της νεοελληνικής πνευματικής ζωής και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Βρήκε ωστόσο ευρεία απήχηση στο αναγνωστικό κοινό, με αποτέλεσμα να εκδίδεται χωρίς παθητικό σχεδόν επί ένα τέταρτο αιώνα. Γι' αυτό και ευχαριστεί τους αναγνώστες της για το αδιάλλειπτο ενδιαφέρον και την σταθερή τους υποστήριξη.
βλ.: http://www.newsociology.gr/anakoinosi.html
Νόαμ Τσόμσκι - Η κατασκευή των συνειδήσεων
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 11:43 π.μ.
Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από κείμενο του Αμερικάνο Νόαμ Τσόμσκι που σχολιάζει τον ρόλο των ΜΜΕ.
...τα ΜΜΕ είναι εταιρείες, μεγάλες εταιρείες. Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας. Οι ιδιοκτήτες και διευθυντές τους ανήκουν στην ίδια μικρή ελίτ των ιδιοκτητών και των διευθυντών που ελέγχουν την ιδιωτική οικονομία και το κράτος, κι έτσι έχουμε ένα πολύ περιορισμένο πλέγμα εταιρικών ΜΜΕ, κρατικών στελεχών και ιδιοκτητών. Μοιράζονται τις ίδιες αντιλήψεις, καταλαβαίνουν τα ίδια πράγματα κ.ο.κ. Αυτό είναι το ένα μεγάλο σημείο. Έτσι φυσιολογικά θα αντιληφθούν τα ζητήματα, θα τα καταπνίξουν, θα τα ελέγξουν και θα τα σχηματίσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των ομάδων που αντιπροσωπεύουν, τελικά σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, να πού βασίζονται πραγματικά. Παραπέρα, τα ΜΜΕ έχουν και μια αγορά, τους διαφημιστές, όχι το κοινό. Οι άνθρωποι πρέπει να αγοράζουν εφημερίδες, γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι διαφημιστές δεν θα διαφημίζονται εκεί.
Οι εφημερίδες είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε το κοινό να τις αγοράζει, προκειμένου να μπορούν ν’ αυξήσουν τα διαφημιστικά τους κέρδη. Αλλά οι εφημερίδες ουσιαστικά πωλούν στους διαφημιστές το κοινό και αφότου η επιχείρηση-εφημερίδα που πουλά έχει για αγορά της τις εταιρείες, έχουμε μια άλλη μέθοδο με την οποία το εταιρικό σύστημα ή γενικότερα το σύστημα της αγοράς, μπορεί να ελέγχει το περιεχόμενο των ΜΜΕ, μ’ άλλα λόγια, αν με κάποιον τρόπο που δεν μπορούμε να φανταστούμε αρχίζουν να βγαίνουν από τη γραμμή, οι διαφημίσεις θα μειωθούν και κι αυτό είναι ένα εμπόδιο. Η κρατική εξουσία έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Τα ΜΜΕ θέλουν να διατηρούν τη στενή τους σχέση με την κρατική εξουσία. Θέλουν να έχουν τις πηγές τους, να τα προσκαλούν στις συνεντεύξεις τύπου, θέλουν να συναγελάζονται με τους υπουργούς, όλα αυτά τα πράγματα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να παίξεις το παιχνίδι και το να παίξεις το παιχνίδι σημαίνει να λες τα ψέμματά τους, χρησιμεύοντας ως ο μηχανισμός τους για την παραπληροφόρηση. Πέρα από το ότι πρόκειται να το κάνεις έτσι κι αλλιώς σύμφωνα με τα δικά σου συμφέροντα και την κοινωνική σου θέση, υπάρχουν αυτού του είδους οι πιέσεις που σε αναγκάζουν να ενταχθείς. Τελικώς έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πολύ στενό σύστημα ελέγχου. Έτσι ερχόμαστε στην περίπτωση του μεμονωμένου δημοσιογρά φου, ξέρετε, του νεαρού ατόμου που αποφασίζει να γίνει ένας τίμιος δημοσιογράφος. Λοιπόν, προσπαθήστε να κάνετε κάτι τέτοιο.
Πολύ σύντομα θα μάθετε από τον αρχισυντάκτη σας ότι ξεφεύγετε λιγάκι, ότι είστε πολύ συναισθηματικοί, ανακατεύεστε υπερβολικά με την ιστορία, πρέπει να είστε πιο αντικειμενικοί, υπάρχει μια ολόκληρη στοίβα κωδικών λέξεων γι’ αυτό, και αυτό που σημαίνουν αυτές οι κωδικές λέξεις είναι: «Μπες στη γραμμή μάγκα, αλλιώς έξω». Το να μπεις στη γραμμή σημαίνει να μπεις στην κομματική γραμμή. Κάτι που συμβαίνει τότε είναι πως κάποιοι φεύγουν. Αλλά αυτοί που αποφασίζουν να συμβιβαστούν, συνήθως αρχίζουν να πιστεύουν αυτά που λένε. Προκειμένου να προοδεύσεις πρέπει να λες συγκεκριμένα πράγματα, αυτό που θέλει ο αρχισυντάκτης, αυτό που παίρνεις από τα πάνω. Μπορείς να προσπαθήσεις να το πεις χωρίς να το πιστεύεις, αλλά τα πράγματα δεν θα λειτουργήσουν, οι άνθρωποι δεν είναι τόσο άτιμοι, δεν μπορείς να ζήσεις έτσι, μόνο ένα πολύ ιδιόρρυθμο άτομο μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Έτσι αρχίζεις να τα λες και πολύ σύντομα διαπιστώνεις ότι τα πιστεύεις επειδή τα λες, και πολύ σύντομα είσαι μέσα στο σύστημα. Παραπέρα, υπάρχει πληθώρα αμοιβών αν μείνεις μέσα. Για τους ανθρώπους που παίζουν το παιχνίδι με τους κανόνες που θέτει μια πλούσια κοινωνία σαν τη δική μας, υπάρχουν άφθονες αμοιβές. Είσαι ευκατάστατος, προνομιούχος, πλούσιος, έχεις γοήτρο, αν το θέλεις έχεις μερίδιο στην εξουσία, αν σου αρέσουν αυτά τα πράγματα μπορείς να πας να γίνεις εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών ή κάτι παρόμοιο, είσαι σχεδόν στο κέντρο των προνομιούχων, μερικές φορές της εξουσίας, στην πιο πλούσια, πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο, και μπορείς να προχωρήσεις όσο είσαι πολύ υπάκουος, δουλοπρεπής και πειθαρχημένος. Έτσι υπάρχουν πολλοί παράγοντες και οι άνθρωποι που είναι πιο ανεξάρτητοι είτε φεύγουν είτε τους διώχνουν. Σ’ αυτή την περίπτωση σχεδόν δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο βαθμός του ελέγχου πάνω σ’ αυτό είναι εκπληκτικός.
…»
...τα ΜΜΕ είναι εταιρείες, μεγάλες εταιρείες. Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας. Οι ιδιοκτήτες και διευθυντές τους ανήκουν στην ίδια μικρή ελίτ των ιδιοκτητών και των διευθυντών που ελέγχουν την ιδιωτική οικονομία και το κράτος, κι έτσι έχουμε ένα πολύ περιορισμένο πλέγμα εταιρικών ΜΜΕ, κρατικών στελεχών και ιδιοκτητών. Μοιράζονται τις ίδιες αντιλήψεις, καταλαβαίνουν τα ίδια πράγματα κ.ο.κ. Αυτό είναι το ένα μεγάλο σημείο. Έτσι φυσιολογικά θα αντιληφθούν τα ζητήματα, θα τα καταπνίξουν, θα τα ελέγξουν και θα τα σχηματίσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των ομάδων που αντιπροσωπεύουν, τελικά σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, να πού βασίζονται πραγματικά. Παραπέρα, τα ΜΜΕ έχουν και μια αγορά, τους διαφημιστές, όχι το κοινό. Οι άνθρωποι πρέπει να αγοράζουν εφημερίδες, γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι διαφημιστές δεν θα διαφημίζονται εκεί.
Οι εφημερίδες είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε το κοινό να τις αγοράζει, προκειμένου να μπορούν ν’ αυξήσουν τα διαφημιστικά τους κέρδη. Αλλά οι εφημερίδες ουσιαστικά πωλούν στους διαφημιστές το κοινό και αφότου η επιχείρηση-εφημερίδα που πουλά έχει για αγορά της τις εταιρείες, έχουμε μια άλλη μέθοδο με την οποία το εταιρικό σύστημα ή γενικότερα το σύστημα της αγοράς, μπορεί να ελέγχει το περιεχόμενο των ΜΜΕ, μ’ άλλα λόγια, αν με κάποιον τρόπο που δεν μπορούμε να φανταστούμε αρχίζουν να βγαίνουν από τη γραμμή, οι διαφημίσεις θα μειωθούν και κι αυτό είναι ένα εμπόδιο. Η κρατική εξουσία έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Τα ΜΜΕ θέλουν να διατηρούν τη στενή τους σχέση με την κρατική εξουσία. Θέλουν να έχουν τις πηγές τους, να τα προσκαλούν στις συνεντεύξεις τύπου, θέλουν να συναγελάζονται με τους υπουργούς, όλα αυτά τα πράγματα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να παίξεις το παιχνίδι και το να παίξεις το παιχνίδι σημαίνει να λες τα ψέμματά τους, χρησιμεύοντας ως ο μηχανισμός τους για την παραπληροφόρηση. Πέρα από το ότι πρόκειται να το κάνεις έτσι κι αλλιώς σύμφωνα με τα δικά σου συμφέροντα και την κοινωνική σου θέση, υπάρχουν αυτού του είδους οι πιέσεις που σε αναγκάζουν να ενταχθείς. Τελικώς έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πολύ στενό σύστημα ελέγχου. Έτσι ερχόμαστε στην περίπτωση του μεμονωμένου δημοσιογρά φου, ξέρετε, του νεαρού ατόμου που αποφασίζει να γίνει ένας τίμιος δημοσιογράφος. Λοιπόν, προσπαθήστε να κάνετε κάτι τέτοιο.
Πολύ σύντομα θα μάθετε από τον αρχισυντάκτη σας ότι ξεφεύγετε λιγάκι, ότι είστε πολύ συναισθηματικοί, ανακατεύεστε υπερβολικά με την ιστορία, πρέπει να είστε πιο αντικειμενικοί, υπάρχει μια ολόκληρη στοίβα κωδικών λέξεων γι’ αυτό, και αυτό που σημαίνουν αυτές οι κωδικές λέξεις είναι: «Μπες στη γραμμή μάγκα, αλλιώς έξω». Το να μπεις στη γραμμή σημαίνει να μπεις στην κομματική γραμμή. Κάτι που συμβαίνει τότε είναι πως κάποιοι φεύγουν. Αλλά αυτοί που αποφασίζουν να συμβιβαστούν, συνήθως αρχίζουν να πιστεύουν αυτά που λένε. Προκειμένου να προοδεύσεις πρέπει να λες συγκεκριμένα πράγματα, αυτό που θέλει ο αρχισυντάκτης, αυτό που παίρνεις από τα πάνω. Μπορείς να προσπαθήσεις να το πεις χωρίς να το πιστεύεις, αλλά τα πράγματα δεν θα λειτουργήσουν, οι άνθρωποι δεν είναι τόσο άτιμοι, δεν μπορείς να ζήσεις έτσι, μόνο ένα πολύ ιδιόρρυθμο άτομο μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Έτσι αρχίζεις να τα λες και πολύ σύντομα διαπιστώνεις ότι τα πιστεύεις επειδή τα λες, και πολύ σύντομα είσαι μέσα στο σύστημα. Παραπέρα, υπάρχει πληθώρα αμοιβών αν μείνεις μέσα. Για τους ανθρώπους που παίζουν το παιχνίδι με τους κανόνες που θέτει μια πλούσια κοινωνία σαν τη δική μας, υπάρχουν άφθονες αμοιβές. Είσαι ευκατάστατος, προνομιούχος, πλούσιος, έχεις γοήτρο, αν το θέλεις έχεις μερίδιο στην εξουσία, αν σου αρέσουν αυτά τα πράγματα μπορείς να πας να γίνεις εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών ή κάτι παρόμοιο, είσαι σχεδόν στο κέντρο των προνομιούχων, μερικές φορές της εξουσίας, στην πιο πλούσια, πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο, και μπορείς να προχωρήσεις όσο είσαι πολύ υπάκουος, δουλοπρεπής και πειθαρχημένος. Έτσι υπάρχουν πολλοί παράγοντες και οι άνθρωποι που είναι πιο ανεξάρτητοι είτε φεύγουν είτε τους διώχνουν. Σ’ αυτή την περίπτωση σχεδόν δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο βαθμός του ελέγχου πάνω σ’ αυτό είναι εκπληκτικός.
…»
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Subscribe to:
Αναρτήσεις (Atom)