Οι Εθνοσυμβολικές προσεγγίσεις του Anthony D.Smith
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 1:02 μ.μ.
Σε αυτό το νήμα θα προσπαθήσω να αναπτύξω συνοπτικά τις εθνοσυμβολικές προσεγγίσεις του Anthony D.Smith, κυρίως σε ότι αφορά τους όρους «έθνος»(nation), «εθνική ομάδα/εθνότητα»(ethnie), «εθνική ταυτότητα»(national identity) και «εθνικισμός»(nationalism). Ο Smith υποστηρίζει ότι οι καθορισμοί για το τι είναι έθνος εξαρτάται από τους παράγοντες που βάζουμε για να το προσδιορίσουμε. Αντικειμενικοί παράγοντες είναι η γλώσσα, η θρησκεία, περιοχή, διοικητικοί οργανισμοί. Υποκειμενικοί παράγοντες είναι οι συμπεριφορές, αντιλήψεις, θέσεις και αισθήματα. Τους αντικειμενικούς παράγοντες χρησιμοποιούν οι διαχρονιστές και οι αρχεγονιστές ενώ τους υποκειμενικούς οι νεωτερικοί/μοντέρνοι και οι μετανεωτερικοί/μεταμοντέρνοι. Εάν χρησιμοποιείς καθαρά είτε το ένα ή τον άλλο παράγοντα, τότε αποτυγχάνεις να τοποθετήσεις έθνη που χρησιμοποίησαν και τους δύο παράγοντες κατά την διάρκεια της ιστορίας τους. Ένα από αυτό είναι και η Ελληνική εθνική ομάδα(etnic group) ή Ελληνικό Έθνος, στην αρχαία, μεσαιωνική και σύγχρονη μορφή του.
Σαν παράδειγμα του ανωτέρου, μπορούμε να αναφέρουμε την...
διένεξη του εθνο-ονόματος Ρωμαίος κατά την Βυζαντινή περίοδο, και πόσο αυτός ήταν Έλληνας ή όχι. Έτσι λοιπόν, εάν δίνεις μέγιστη σημασία(αντικειμενικός παράγοντας) στην ονομασία κατά την Βυζαντινή περίοδο, και παραβλέπεις την αντίληψη χρήσης του(υποκειμενικός παράγοντας), τότε αρχίζεις να πέφτεις σε αντιφάσεις που θα έχουν σαν αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση στοιχείων που καθόρισαν το γεγονός(π.χ. ονομασία των Ελλήνων, συνέχεια και επανάληψη της εθνικής ταυτότητας, συνειδητότητα). Το εάν οι Έλληνες λεγόντουσαν Ρωμαίοι, ή Γραικοί ή Γιουνάν, δεν είναι απλά ένα αντικειμενικό στοιχείο, το οποίο εάν δεν το συνδυάσεις με το υποκειμενικό(αντίληψη, θέση) τότε έχεις αποτύχει στην έρευνα σου. Για αυτό λοιπόν τα στοιχεία αυτά πρέπει να προσεγγίζονται με εθνοσυμβολικό τρόπο, δηλαδή συνδυασμένα και όχι μεμονωμένα.
Ο Σμιθ επικεντρώνεται στην ιστορική διαδικασία σε ότι αφορά την εθνολογική έρευνα και στο τρίπτυχο της Επανάληψης(Recurrence), της συνέχεια(continuity) και της οικειοποίησης (appropriation) ή συνοπτικά longue durée: αυτοί είναι οι τρόποι με τους οποίους το παρελθόν σχετίζεται με το παρόν, το οποίο παρελθόν που πρέπει να ανακτηθεί και να πιστοποιηθεί. Μπορούμε μόνο να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη που ασκείται από το εν λόγο παρελθόν, αν επεκτείνουμε την ανάλυσή μας, αυτή των εθνών και του εθνικισμού πολύ πριν από την έναρξη της νεωτερικότητας, στη συλλογικές πολιτιστικές ταυτότητες και στις κοινότητες των προνεωτερικών εποχών.
Για να δούμε συνοπτικά τις εθνοσυμβολικές θέσεις/κλειδιά του Σμιθ:
1
Οι όροι «έθνος» και «εθνική ταυτότητα» είναι αναγκαίο να διαχωριστούν αναλυτικά από εκείνη του «κράτους», ακόμη και στην περίπτωση των σύνθετων εθνών- κρατών όπως η Μεγάλη Βρετανία. Αυτό σημαίνει ότι η πολυδιαφημισμένη «παρακμή του κράτους» στην μεταμοντέρνα εποχή, δεν είναι το ίδιο με μια παρακμή των εθνών. Αυτά είναι αρκετά διαφορετικά ζητήματα και χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Ουσιαστικά όμως, το εθνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στο ζήτημα της παρακμής ή διατήρησης των εθνών.
Οι όροι «έθνος» και «εθνική ταυτότητα» είναι αναγκαίο να διαχωριστούν αναλυτικά από εκείνη του «κράτους», ακόμη και στην περίπτωση των σύνθετων εθνών- κρατών όπως η Μεγάλη Βρετανία. Αυτό σημαίνει ότι η πολυδιαφημισμένη «παρακμή του κράτους» στην μεταμοντέρνα εποχή, δεν είναι το ίδιο με μια παρακμή των εθνών. Αυτά είναι αρκετά διαφορετικά ζητήματα και χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Ουσιαστικά όμως, το εθνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στο ζήτημα της παρακμής ή διατήρησης των εθνών.
2
Με τον ίδιο τρόπο, όροι όπως «έθνος» και «εθνική ταυτότητα», πρέπει βαθειά να ξεχωριστούν από τον «εθνικισμό», ο οποίος θεωρείται μια ιδεολογία και κίνημα ή ένα ιδεολογικό κίνημα. Επίσης, πρέπει να διαχωρίζεται από τις «εθνικές αντιλήψεις» οι οποία δεν έχουν ιδεολογοποιηθεί ή πολιτικά οργανωθεί. Και πάλι, η φθίνουσα πορεία του ενός δεν συνεπάγεται αντίστοιχη πορεία και του άλλου. O εθνικισμός διαδραματίζει καίριο ρόλο στη παρακμή ή στην διατήρηση των εθνών.
Με τον ίδιο τρόπο, όροι όπως «έθνος» και «εθνική ταυτότητα», πρέπει βαθειά να ξεχωριστούν από τον «εθνικισμό», ο οποίος θεωρείται μια ιδεολογία και κίνημα ή ένα ιδεολογικό κίνημα. Επίσης, πρέπει να διαχωρίζεται από τις «εθνικές αντιλήψεις» οι οποία δεν έχουν ιδεολογοποιηθεί ή πολιτικά οργανωθεί. Και πάλι, η φθίνουσα πορεία του ενός δεν συνεπάγεται αντίστοιχη πορεία και του άλλου. O εθνικισμός διαδραματίζει καίριο ρόλο στη παρακμή ή στην διατήρηση των εθνών.
3
Όροι όπως «έθνος» και «εθνική ταυτότητα» λειτουργούν σε διαφορετικά επίπεδα. Αφηρημένα, αναφέρονται σε εννοιολογικές κατηγορίες και ιδανικούς τύπους. Με αυτή την έννοια, η έννοια του έθνους μπορεί να οριστεί σε ιδανική-τυπική άποψη, ως μια ονομαζόμενη ανθρώπινη κοινότητα που κατοικεί σε μία αντιληπτή πατρίδα, έχοντας κοινούς μύθους και μια κοινή ιστορία, μια ξεχωριστή δημόσια κουλτούρα, και κοινή νομοθεσία και έθιμα για όλα τα μέλη.
Όροι όπως «έθνος» και «εθνική ταυτότητα» λειτουργούν σε διαφορετικά επίπεδα. Αφηρημένα, αναφέρονται σε εννοιολογικές κατηγορίες και ιδανικούς τύπους. Με αυτή την έννοια, η έννοια του έθνους μπορεί να οριστεί σε ιδανική-τυπική άποψη, ως μια ονομαζόμενη ανθρώπινη κοινότητα που κατοικεί σε μία αντιληπτή πατρίδα, έχοντας κοινούς μύθους και μια κοινή ιστορία, μια ξεχωριστή δημόσια κουλτούρα, και κοινή νομοθεσία και έθιμα για όλα τα μέλη.
Στην πράξη, βέβαια, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η προσέγγιση του «έθνους» γίνεται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με αυτόν τον ιδεώδη ορισμό του.
Ομοίως, «εθνική ταυτότητα»-ως κατηγορία-μπορεί να οριστεί ως η συνεχής αναπαραγωγή και επανερμηνεία από τα μέλη μιας εθνικής κοινότητας των σχημάτων των συμβόλων, αξιών, μύθων, μνημών και παραδόσεων που συνθέτουν το διακριτικό της πολιτιστικής κληρονομιάς των εθνών, εκαι η μεταβαλλόμενη προσδιοριστική ταυτότητα των μεμονωμένων μελών αυτής της κοινότητας με την εν λόγω κληρονομιά και των πολιτιστικών στοιχείων.
4
Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, σε ένα πιο συγκεκριμένο επίπεδο, οι όροι αυτοί αναφέρονται σε διυποκειμενικές πραγματικότητες, οι οποίες με τον καιρό έχουν συσταθεί στο μυαλό των ανθρώπων, καθώς και θεσμικά και αντικειμενικά, κοινόχρηστες πραγματικότητες.
Δηλαδή, το «έθνος», ως όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε ιστορικές κοινότητες που γεννήθηκαν από τις συγκεκριμένες κοινωνικές διαδικασίες λειτουργίας και το συνδυασμό μακροπρόθεσμα.
Έτσι ώστε τα έθνη και οι εθνικές ταυτότητες λειτουργούν ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα: ως υποκείμενα της σημασίας και του λόγου, και ως ισχυρά κοινοτήτες για τα μέλη τους και τις συνέπειές τους. Ως ιστορικά τα έθνη και οι εθνικές ταυτότητες, πάντα μπορούν να αλλάξουν και τα περιεχόμενά τους να αμφισβητηθούν.
5
Ο εθνικισμός, επίσης, μπορεί να αναλυθεί σε περισσότερα από ένα επίπεδα. Έτσι λοιπόν, εθνικισμός είναι ένα ιδεολογικό κίνημα με σκοπό την επίτευξη και τη διατήρηση της αυτονομίας, της ενότητας και ταυτότητας για έναν πληθυσμό που ορισμένα από τα μέλη της κρίνουν ότι συνιστούν πραγματικό ή δυνητικό "έθνος".
Αν και υπάρχουν πολλοί τύποι εθνικιστικής ιδεολογίας και πολλά διάφορα είδη κινημάτων , ο ιδεατός ορισμός χρησιμεύει για την οριοθέτηση του εθνικισμού από τις άλλα ιδεολογικά κινήματα, καθώς και από τα εθνικά αισθήματα.
Ταυτόχρονα, οι εθνικισμοί, όπως και τα έθνη, είναι ιστορικά φαινόμενα που δημιουργούνται από διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές διεργασίες, λαμβάνοντας πολλές μορφές, τόσο μεταξύ όσο και εντός των συγκεκριμένων κοινοτήτων και πολιτισμών.
6
Ο σχηματισμός των εθνών μπορεί να ιχνηλατηθεί στην ανάπτυξη ορισμένων κοινωνικών διαδικασιών και πηγών, καθώς και ο συνδυασμός τους με την πάροδο του χρόνου.
Αυτά βοηθούν στη διαμόρφωση του ανθρώπινου πληθυσμού σε κατηγορίες και κοινότητες σε προσεγγίσεις του ιδεατού τύπου του έθνους.
Βέβαια, στην πράξη, εμπλέκονται διάφοροι παράγοντες στην ανάπτυξη αυτών των κοινωνικών διαδικασιών και πηγών.
7
O Anthony Smith, υποστηρίζει ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα αποτελούν εθνοσυμβολική κατασκευή, δηλαδή συστήνονται με βάση την επιλογή, το συνδυασμό και την αποκωδικοποίηση αξιών, συμβόλων και μνημών που προϋπάρχουν μέσα στην εθνοτικότητα ή εθνοτικότητες(ethnie). Οι εθνοσυμβολικές θεωρίες τοποθετούν στο κέντρο της εθνοκατασκευής την κουλτούρα και τον πολιτισμό και κυρίως δεν μηδενίζουν την έννοια της εθνικής ταυτότητας όπως κάνουν οι μοντέρνοι, μεταμοντέρνοι κλπ.
7
‘Όπως ακριβώς το έθνος θεωρείται από ορισμένους ως μια «φαντασιακή κοινοτητα», ως κατασκεύασμα της εξουσίας και της ιντελιγκέντσιας, έτσι και μια παγκοσμία κουλτούρα η οποία θα είναι μια απομίμηση στοιχείων του παρελθόντος υποστηριζόμενη από την επιστήμη και τις τηλεπικοινωνίες, θεωρείται ως η πιο τολμηρή και φιλόδοξη πράξη της φαντασίας της ανθρωπότητας.
Θα επαναλάβω την άποψη του Anthony Smith για την γένεση του σύγχρονου Ελληνικού Έθνους που βασίζεται στις απόψεις του J.A.Armstrong(National before nationalism,1982, σελ 179-182) και κατά επέκταση στον Απόστολο Βακαλόπουλο(Νέος Ελληνισμός, τόμος 1):
«Μήπως οι Έλληνες εθνικιστές είχαν εντελώς άδικο όταν ισχυρίζονταν ότι το ελληνικό έθνος αναγόταν στη βυζαντινή αυτοκρατορία ή ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα και, αντιθέτως, είχαν δίκιο οι μοντερνιστές/νεωτερικοί στον ισχυρισμό τους ότι το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα με την έλευση της νεωτερικότητας; Εφόσον οι μοντερνιστές/νεωτερικοί ορίζουν το έθνος με όρους συλλογικών πολιτικών δικαιωμάτων, δημόσιας κουλτούρας και οριοθετημένης εδαφικής επικράτειας, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η έννοια έθνος είναι αδιανόητη πριν από τη μοντέρνα εποχή. Αλλά όμως ένα πιέσουμε αυτά τα κριτήρια (των νεωτερικών), μπορούμε να μιλάμε για Ελληνικό έθνος πριν την Ελληνική ήττα του 1922 από τους Τούρκους και την απόρροια ανταλλαγή πληθυσμού και σταθερότητας μέσα στα σύνορα; Οι νεωτεριστές μιλάνε…..πριν τον 20ο αιώνα. Εάν όμως ορίσουμε το έθνος, εμείς (οι εθνο-συμβολιστές) με τους νέο-διαχρονιστές με όρους εθνικότητας(ethnicity), λαϊκής γλώσσας και θρησκευτικής κουλτούρας, τότε θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι το ελληνικό έθνος(Nation) υπάρχει από τους ύστερους βυζαντινούς χρόνους, όπως και από την ορθόδοξη κοινότητα που ακολούθησε και η οποία διοικείτο από Έλληνες και από έναν ελληνόφωνο κλήρο.Επιπλέον, παρόλο που επήλθε σοβαρή ρήξη στη δημογραφική συνέχεια της Ελλάδας εξαιτίας των εισβολών των Αβάρων, των Σλάβων και των Αλβανών τον 6ο αιώνα, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ακόμα και η ύπαρξη μιας έντονης πολιτισμικής συνάφειας με την αρχαία Ελλάδα, όπως φαίνεται από την αναβίωση της ελληνικής φιλοσοφίας στην ύστερη Βυζαντινή αυτοκρατορία.»
Κλείνοντας θα επαναλάβω την άποψή μου ότι το σύγχρονο Ελληνικό Έθνος γεννήθηκε την ύστερη Βυζαντινή περίοδο, εξελίχθηκε και εξελίσσεται πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά μέχρι σήμερα, ενώ κατά την μέση-πρώιμη Βυζαντινή, Ρωμαϊκή και Κλασσική περίοδο υπήρχε ως «εθνική ομάδα»(ethnie).
ΠΗΓΕΣ:
1-«National Identity», 1991 και στα Ελληνικά ως «Εθνική ταυτότητα», 1999(το μοναδικό βιβλίο του Σμιθ που έχει μεταφραστεί)
2-«The nation in history: historiographical debates about ethnicity and nationalism», 2000
2-«The nation in history: historiographical debates about ethnicity and nationalism», 2000
3- «Nations in decline?» στο «Nationalism in a global era : the persistence of nations», 2007
4-«Nationalism», 2010βλ.: http://networkedblogs.com/fAUvZ
Απατηλές επιθεωρήσεις: -The Athens review of books
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 7:38 π.μ."Έξυπνο" και καλοστημένο έντυπο νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας.
Εκ πρώτης όψεως απευθύνεται στους εραστές του βιβλίου, αλλά στην ουσία υπάρχει αφενός για να κολακεύει και να συντηρεί ιδεολογικά τους κάθε μορφής φιλελευθέρους, εφετέρου για παγιδεύει τους ανυποψίαστους άλλους/μη φιλελευθέρους σε "δρόμους" φιλελεύθερων ή κρυπτοφιλελευθέρων ιδεών (δηλαδή συμφερόντων, καθότι οι ιδέες υπηρετούν πάντα συμφέροντα) και να τους παρασύρει ή να τους προκαλέι σύγχυση.
Καλή δουλειά, όσον αφορά στους ομολογημένους και ανομολόγητους στόχους των εκδοτών και των συνεργατών τους.
Βεβαίως θα προτιμούσα μία "επιθεώρηση βιβλίου" που να μήν είναι στρατευμένη στην υπηρεσία "κάποιων" συμφερόντων, αλλά στην υπηρεσία της αλήθειας και της γνήσιας φιλομάθειας, κρίμα!
Η Άννα Φραγκουδάκη "ξεσπαθώνει εναντίον της "ΣΠΙΘΑΣ"... διαβάστε το:
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 6:08 π.μ.H «ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ» ΤΗΣ «ΣΠΙΘΑΣ» ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ - της Άννας Φραγκουδάκη // Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ (Απάντηση στην κ. Φραγκουδάκη) - Της Μαίρης Καρακούση
Κατά τα άλλα αναφέρονται στον Μίκη Θεοδωράκη και τα χαρίσματά του, σε μεγάλη συμμετοχή, ενθουσιασμό και χειροκροτήματα. Είναι φανερό ότι θα πρέπει στις εκδηλώσεις να κυριάρχησε η γοητεία που ασκεί στα πλήθη ο διάσημος συνθέτης. Θα πρέπει να επικράτησαν μεμονωμένες λέξεις/αξίες που ασκούν μαγεία ιδίως όταν τις λέει ο λαοφιλής μουσικός που τις τραγούδησε τόσες δεκαετίες με τόσο συγκινητικό τρόπο: ο λαός και το δίκιο του, η ελευθερία, η ανεξαρτησία, η εθνική περηφάνια... Με άλλα λόγια θα πρέπει να κυριάρχησε η μαγεία και όχι η πολιτική κρίση.
Αυτή η διακήρυξη πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί. Οι δύσκολες ώρες όπως οι περίοδοι κρίσης δεν μπορούν προφανώς σε μια κοινωνία να ξεπεραστούν «τραγουδώντας», δηλαδή χωρίς πολιτικό σχέδιο για το τι θα γίνει εάν τυχόν πετύχει η διάλυση της συνταγματικής νομιμότητας που προτείνει η διακήρυξη. Η περιβόητη «ανυπακοή» (που δεν εφευρέθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη) παραπέμπει σε συμπεριφορές άτακτων παιδιών απέναντι στον πατέρα κράτος, με χειρότερο παραπληρωματικό νόημα την ανευθυνότητα που αποδίδεται στα παιδιά ως ανήλικα για τις συνέπειες της «ανυπακοής». Ο συνδυασμός που προκύπτει από την ανυπακοή με αυτή τη σημασία μαζί με τη μαγεία του μεγάλου συνθέτη όταν διευθύνει το πλήθος που τραγουδάει είναι συνδυασμός πολύ επικίνδυνος, καθώς τα προβλήματα είναι μεγάλα, η οικονομική κρίση απειλητική και η κρίση των ιδεών και της πολιτικής βαθιά.
Βέβαια δεν έπρεπε να έχει καθόλου υπάρξει αυτός ο συνδυασμός. Θα μπορούσε η άσβεστη αγωνιστική διάθεση του Μίκη Θεοδωράκη να προσφέρει πολλά άλλα πολύτιμα. Το μουσικό του έργο ανήκει στο πολιτισμικό κεφάλαιο της χώρας και είναι κληρονομιά για τις νέες γενιές. Δεν έπρεπε να εκμεταλλευτεί τόσο άκριτα αυτό το έργο ούτε «την αγάπη όλων των Ελλήνων» (που μνημονεύει το κείμενο). Όμως δεν είναι μόνος σε αυτή την «κίνηση». Η διακήρυξη αναφέρει «συνεργάτες και φίλους» που αποτελούν την «Επιτροπή Πρωτοβουλίας». Επίσης η διακήρυξη ολοφάνερα δεν είναι γραμμένη από έναν άνθρωπο αλλά αποτελείται από κομμάτια δυο ή τριών συγγραφέων. Οι «συνεργάτες» που συνέβαλαν στην πολιτική πρωτοβουλία και στη συγγραφή της διακήρυξης αδιαφόρησαν τελείως για τον Μίκη Θεοδωράκη[4]. Το κείμενο που δημοσιοποιήθηκε είναι σε όλα αδιανόητο. Οι «συνεργάτες» συνεπώς εκμεταλλεύτηκαν την αίγλη του μεγάλου συνθέτη. Και πέτυχαν το ανεπίκαιρο και βαθιά λυπηρό για τη χώρα στραπατσάρισμα της δημόσιας εικόνας του.
Αν συνόψιζε κανείς τη διακήρυξη σε λίγες αράδες, θα υπογράμμιζε το εξής ακατανόητο για κείμενο που δημοσιοποιείται ως πρόταση «πολιτική»: παρουσιάζει τα πολιτικά γενόμενα, ελληνικά και διεθνή (τις κυβερνητικές πολιτικές, την εξωτερική πολιτική των κρατών) να πηγάζουν όχι από αίτια πολιτικά, οικονομικά ή στρατηγικά, αλλά από κακές προθέσεις και μοχθηρά αισθήματα όσων ονομάζει πολιτικούς αντιπάλους και εθνικούς «εχθρούς». Η οργή αντικαθιστά την ανάλυση και οι βεβαιωτικοί ισχυρισμοί την τεκμηρίωση. Όλα τούτα καταλήγουν σε κάτι σαν σενάριο αφελούς αστυνομικής ταινίας με ήρωες απεχθείς «κακούς».
Η πρόταση για τη δημιουργία «Κίνησης»
Η διακήρυξη ξεκινάει με τη δήλωση ότι «δεν» αποσκοπεί στο «σχηματισμό κόμματος» ούτε όμως «οργανωμένου λαϊκού κινήματος» και καταλήγει σε μια πρόταση που κάνει ακατανόητο σε τι αποσκοπεί. Προτείνει (α) να σχηματιστούν «ανεξάρτητες Επιτροπές Πρωτοβουλίας», «ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό-κομματικό κατεστημένο, με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη» και (β) αργότερα, σε ένα «μελλοντικό στάδιο» να αποχτήσουν επαφή μεταξύ τους και να «συντονιστούν». Στόχο των επιτροπών προτείνει: «την ενημέρωση, τον προβληματισμό αλλά και τη δραστηριοποίηση και την πραγματοποίηση παρεμβάσεων», ενώ στο μελλοντικό στάδιο αφού «συντονιστούν»: «να φτάσουμε στο επίπεδο δημιουργίας Επιτροπών Πρωτοβουλίας που να καλύπτουν ένα τομέα εργασίας, μια σχολή, μια συνοικία, μια πόλη, ακόμα και μια περιοχή»[5].
Η μεγάλη ασάφεια της οργανωτικής πρότασης θα πρέπει να οφείλεται στην αντίληψη περί «ανεξαρτησίας» που επικαλείται το «Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών», καθώς απευθύνεται στους «ανεξάρτητους» πολίτες και προτείνει «ανεξάρτητες επιτροπές πρωτοβουλίας», όχι μόνο «ανεξάρτητα» αλλά και «μακριά» από όχι μόνο το «κομματικό» αλλά και το «πολιτικό» (;) κατεστημένο, με «επίκεντρο (;) τον ανεξάρτητο πολίτη». Η ακόμα ασαφέστερη πρόταση τι να κάνουν αυτές οι επιτροπές («ενημέρωση, προβληματισμό, δραστηριοποίηση και πραγματοποίηση παρεμβάσεων») είναι ακατανόητο πού οφείλεται, εφόσον μάλιστα η διακήρυξη κηρύττει την άμεση «σωτηρία» της Ελλάδας.
Η πολιτική ανάλυση της «Σπίθας»: οι «εχθροί του λαού»
Στόχος της Κίνησης είναι να σωθεί η Ελλάδα από την οικονομική κρίση, το ΔΝΤ, την εξάρτηση από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την εθνική ταπείνωση, τέλος από την «αποδόμηση του εθνικού, ιστορικού και παραδοσιακού μας χαρακτήρα». Έχει μια διττή λογική: ποιος φταίει για όλα τα δεινά της χώρας και τι πρέπει να γίνει. Ας αρχίσουμε από το ποιος φταίει.
Φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις τόσο διαχρονικά όσο και σήμερα. Μολονότι αυτό επαναλαμβάνεται, είναι σαφής η προτίμηση να «φταίει» η σημερινή κυβέρνηση και γενικά το ΠαΣοΚ και σαφέστατο σε όλες τις σχετικές αναφορές ότι η ΝΔ φταίει κι αυτή αλλά ασύγκριτα λιγότερο. Το πρόβλημα δεν είναι η κατανομή ευθυνών στα μεγάλα κόμματα, που στο κάτω κάτω είναι πολιτική άποψη. Πρόβλημα είναι ότι δεν καταγγέλλει την κυβέρνηση για την πολιτική της αλλά για ταπεινά αισθήματα όπως «εμπάθεια». Σε κραυγαλέα αντίφαση με την πρόταση «ανυπακοής» με στόχο να ακυρωθεί το μνημόνιο, καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι «καθυστέρησε» το δανεισμό και αντί «να σπεύσει να δανειστεί» (sic), έχασε πολύτιμο χρόνο. Αυτό δεν είναι καν το χειρότερο. Ερμηνεύει την «καταστροφική» καθυστέρηση της κυβέρνησης να προσφύγει σε δανεισμό ως εξής: προσπαθούσε, λέει, «να ρίξει τα βάρη στη ΝΔ από κομματική και μόνο (sic) εμπάθεια»[6].
Μεγαλύτερος από τις ελληνικές κυβερνήσεις ένοχος για όλα τα κακά της χώρας είναι «οι εχθροί μας, οι εχθροί του Λαού και της πατρίδας μας». Κύριος εχθρός είναι οι ΗΠΑ, δεύτερος το ΔΝΤ που εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους, και ύστερα η ΕΕ, η Γερμανία και τέλος η Γαλλία. Με το ίδιο αδιανόητο για πολιτικό κείμενο σκεπτικό, αποδίδει και στους «εχθρούς» όχι πολιτικά κίνητρα αλλά κακόβουλα αισθήματα. Η εξωτερική τους πολιτική, κατά τη διακήρυξη, οφείλεται στην αλαζονεία τους και στο γεγονός ότι περιφρονούν τους «μικρούς και ασήμαντους (sic) λαούς». Η ΕΕ π.χ. ευθύνεται για τα δεινά της Ελλάδας επειδή είναι «ομάδα πλουσίων, που χάρη στις πολεμικές τους βιομηχανίες -δηλαδή την εξαγωγή του μαύρου θανάτου- έχουν κυρίαρχη οικονομική θέση που βλέπει αφ' υψηλού τους υπόλοιπους μικρούς και ασήμαντους λαούς», όπως πρόσφατα ανακαλύφθηκε στο «πραγματικό "καθαρά δικτατορικού χαρακτήρα" πρόσωπο του ντουέτου Μέρκελ-Σαρκοζί»[7].
Μεγάλη ευθύνη φέρει το ΔΝΤ που είναι όργανο των ΗΠΑ. Αξιοσημείωτο είναι ότι το ΔΝΤ περιγράφεται να παίρνει μαθήματα από τη CIA ως εξής: όπως η CIA σε βασανιστήρια με αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ πετυχαίνει την αποδόμηση της προσωπικότητας και άρα τον πλήρη έλεγχο των ανθρώπων, έτσι και το ΔΝΤ προκαλεί σοκ με την οικονομική κρίση και έτσι πετυχαίνει τον έλεγχο των λαών ώστε να δεχτούν τα μέτρα λιτότητας για τα δάνεια[8].
Οι ΗΠΑ ευθύνονται διαχρονικά και αποκλειστικά για όλα τα πολιτικά γενόμενα στην Ελλάδα και την Κύπρο. Μολονότι οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες καταγγέλλονται συχνά στο κείμενο, δεν αναφέρεται η παραμικρή τους ευθύνη για πολιτικά θέματα που αποδίδονται στους «εχθρούς» με έμφαση στις ΗΠΑ. Η επιβολή π.χ. της δικτατορίας το 1967 και η επέμβαση το 1974 τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο αποδίδονται στις ΗΠΑ σαν να ήταν οι συνταγματάρχες δικτάτορες και ο αποτυχημένος μιμητής τους Σαμψών προϊόντα εισαγωγής που έστειλε κρυφά η CIA. Το αδιανόητο και εδώ δεν είναι καν αυτό, αλλά η ποιότητα των πολιτικών συλλογισμών. Όπως συστηματικά στο κείμενο η πολιτική των κρατών αποδίδεται σε κακές προθέσεις και κακόβουλα αισθήματα, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αποδίδεται στο «μίσος» (!) των Αμερικανών εναντίον των Ελλήνων[9].
Η πρόταση της διακήρυξης: πώς να «σωθεί» η ελληνική οικονομία
Την προτροπή σε «ανυπακοή» για να μην περάσουν τα μέτρα του μνημονίου, αντίθετα με τα κόμματα της Αριστεράς, η διακήρυξη την αναγνωρίζει ρητά ως κατάλυση της «συνταγματικής νομιμότητας». Δεν ασχολείται ωστόσο με τις ενδεχόμενες συνέπειές της, αρκείται να της προσδώσει ηθική νομιμότητα ονομάζοντας την κυβέρνηση «ουσιαστικά μειοψηφία». Προτείνει λοιπόν «εμείς, η συντριπτική πλειονότητα των ανεξάρτητων πολιτών», να επιδείξουμε «ανυπακοή» (με κεφαλαία) ώστε να ακυρωθεί το μνημόνιο.
Με συνέπεια ακολουθώντας το σκεπτικό ότι η πολιτική λειτουργεί με συναισθήματα, δεν προτείνει πάλη κατά του μνημονίου για να ανατραπούν οι οικονομικές του επιπτώσεις αλλά για να αρθεί η εθνική ταπείνωση. Τα μέτρα ονομάζονται «προσβολή», αλλαγές που «αποφασίζει και επιβάλλει η Τρόικα προς μέγιστο εξευτελισμό της εθνικής μας αξιοπρέπειας», που «προσβάλλει τον ελληνικό λαό και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό», «μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε», και άρα απέναντι «στην κακοήθη προσβολή που μας γίνεται» χρειάζεται η «απάντηση ενός υπερήφανου λαού». Υπάρχουν πολλές ακόμα παρόμοιες φράσεις.
Για τους παραπάνω άσχετους με την οικονομία λόγους λοιπόν πρέπει να πολεμήσουμε το μνημόνιο. Και για να «σωθεί» η Ελλάδα, ιδού τι πρέπει να γίνει μεταξύ άλλων (διαλέγω τρεις από τις πολλές προτάσεις, τις πιο, ας πούμε, εντυπωσιακές):
(α) Να εκδικηθούμε τους «εχθρούς» που μας «προσβάλλουν» με το να σταματήσουμε αμέσως «να αγοράζουμε πολεμικά όπλα από τη Γερμανία και τη Γαλλία», (β) να μιμηθούμε την Ουγγαρία που αρνήθηκε το δάνειο του ΔΝΤ και «φορολόγησε τις τράπεζες» και (γ) «να απευθυνθούμε στη Ρωσία και την Κίνα» τόσο για όπλα, γιατί υπάρχει θέμα εθνικής άμυνας, όσο και για τη λύση περίπου όλων των οικονομικών προβλημάτων της χώρας.
Παρακάμπτω ότι η πρόταση να σταματήσουμε την αγορά όπλων από τη Γερμανία και τη Γαλλία δεν στηρίζεται σε κανένα πολιτικό ή οικονομικό ή στρατηγικό επιχείρημα, αλλά είναι εκδίκηση για την «προσβολή» που μας κάνουν. Η πρόταση να μιμηθούμε την Ουγγαρία, εκτός που είναι ακατανόητο πώς συνδυάζεται με τα υπόλοιπα, κι αυτή προβάλλεται όχι ως πολιτική αλλά σαν λεβεντιά (και μάλιστα λεβεντιά που επέδειξε η ουγγρική «επάρατη (sic) δεξιά»). Η Ουγγαρία «κέρδισε το διεθνή θαυμασμό για την τόλμη της ηγεσίας της με την άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική της εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της». Και ιδού ποιο είναι το μεγάλο οικονομικό (!) κατόρθωμα της Ουγγαρίας με την απόφαση (που ομολογώ δεν γνωρίζω) να «φορολογήσει τις τράπεζες» και να αρνηθεί δάνειο από το ΔΝΤ: «Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί, η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα "λαμόγια" του χρηματοπιστωτικού συστήματος!»[10].
Για την πρόταση να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση με δανεισμό από τη Ρωσία και την Κίνα, αξίζει να αναδείξουμε ότι η σφοδρή στο κείμενο αγανάκτηση για την εθνική ταπείνωση δεν αφορά τον δανεισμό τον ίδιο και τις σχετικές δεσμεύσεις. Ταπείνωση είναι η επιλογή του δανειστή. Για την καταφυγή στη Ρωσία δεν υπάρχει καμία φράση που να εξηγεί γιατί η επιλογή της δεν είναι ταπείνωση. Για την Κίνα τέτοια αιτιολόγηση εμφανίζεται περιττή, γιατί παρουσιάζεται σαν επιλογή τόσο συμφέρουσα οικονομικά που φαίνεται αυτό αναιρεί την ταπείνωση.
Η πρόταση να δανειστούμε από την Κίνα συνοψίζεται στα ακόλουθα απίστευτα. Κατά «πληροφορίες» που «κυκλοφορούν στο διαδίκτυο» (sic), η Κίνα «μας πρότεινε» (sic) «να μας ξεπληρώσει όλο το δημόσιο χρέος χωρίς αντάλλαγμα (sic)» κι ακόμα «να μας δανείσει όποιο ποσό είναι αναγκαίο για τη λειτουργία της χώρας με 1%» (sic). Και ιδού το οικονομικό «σχέδιο σωτηρίας»: «... για να ολοκληρωθεί το Σχέδιο Σωτηρίας πρέπει το συντομότερο να υπάρξει μια ολιγομελής εθνική αντιπροσωπεία με το αναγκαίο εθνικό κύρος, που θα πρέπει να επισκεφθεί άμεσα ... τη Μόσχα και το Πεκίνο, για να διαπραγματευθούν: τη σύναψη δανείου με το χαμηλότερο δυνατό επιτόκιο και με εξόφληση ύστερα από 20 τουλάχιστον έτη...»[11].
Το σχέδιο οικονομικής «σωτηρίας», με άλλα λόγια, θα «ολοκληρωθεί» χάρη στην ακόμα και με τον κοινό νου τουλάχιστον αξιοπερίεργη αφιλοκέρδεια, αφιλοχρηματία και οικονομική ανιδιοτέλεια της μεγάλης παγκόσμιας δύναμης που είναι η Κίνα, η οποία, «κατά πληροφορίες στο διαδίκτυο», όχι μόνο «μας» δανείζει με 1% αλλά μας δίνει επιπλέον «χωρίς αντάλλαγμα» όσα πολλά δισ. ξεπληρώνουν «όλο το δημόσιο χρέος». Ο όποιος σχολιασμός είναι προφανώς αδύνατος.
Υπάρχουν πολλά ακόμα, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, εξίσου απίστευτα και συχνά αντικρουόμενα μεταξύ τους. Αποδέχεται π.χ. το κείμενο ότι χρειάζονται οι «βαθιές τομές» (που κάνει η σημερινή κυβέρνηση) αλλά προτείνει «ανυπακοή» για να μην περάσουν, διότι, πρώτον, έπρεπε το ΠαΣοΚ να τις έχει κάνει νωρίτερα και διότι, δεύτερον, τις κάνει μέσω της Τρόικας «προς μέγιστο εξευτελισμό της εθνικής μας αξιοπρέπειας». Σημειωτέον ότι ο αδιανόητος συλλογισμός: μολονότι απαραίτητες, οι αλλαγές δεν πρέπει να γίνουν εφόσον καθυστέρησαν, συνοδεύεται και από τη θέση ότι η ΝΔ δεν ευθύνεται, γιατί αυτή αντικειμενικά δεν μπορούσε να τις κάνει ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα. Παρόμοια παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Η διακήρυξη προτείνει να «διώξουμε από την Πατρίδα μας την ξένη ακρίδα», «να αποχωρήσει» η Ελλάδα «από τον μηχανισμό στήριξης ΕΕ, ΔΝΤ και από το ΝΑΤΟ», να κάνουμε «απελευθερωτικό αγώνα» κατά των ΗΠΑ και πολλά άλλα (παρακάμπτω διάφορες ακρότητες όπως τις παλικαρίσιες προτάσεις να χρησιμοποιηθεί το casus belli στην εξωτερική πολιτική με τους βαλκάνιους γείτονες).
Χαριστική βολή είναι ότι η διακήρυξη κλείνει με το σύνθημα (σε κεφαλαία): «Η Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα και μόνο στην Ελλάδα!», που είναι ατυχέστατη γλωσσικά όσο και νοηματικά παραλλαγή του γνωστού συνθήματος του ΛΑΟΣ: «Η Ελλάδα ανήκει τους Έλληνες».
Επίλογος
Πράγματι δεν έπρεπε ο Μίκης Θεοδωράκης να εκμεταλλευτεί «την αγάπη όλων των Ελλήνων» γιατί δεν αφορά αυτή η αγάπη τις πολιτικές του θέσεις και επιλογές, παλιές ή καινούργιες, αφορά το μουσικό του έργο και την πολιτική διάσταση που έχει αυτό το έργο.
Όσο για τους «συνεργάτες» της «Επιτροπής Πρωτοβουλίας της Κίνησης»[12] και ιδίως όσους ανάμεσά τους συνέβαλαν στη συγγραφή της «ιδρυτικής διακήρυξης», εκμεταλλεύτηκαν και έβλαψαν το σύμβολο που είναι ο μεγάλος συνθέτης. Αδιαφόρησαν πλήρως γι' αυτόν, τον εξέθεσαν μόνο του, βάζοντάς τον μπροστά να διαβάζει αυτό το κείμενο που είναι όλο γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και να το δημοσιεύει με μόνη τη δική του υπογραφή. Τέλος, μη ξέροντας φαίνεται πλέον πού να σταθούν, σε ποιο σημείο του πολιτικού φάσματος από την ακροδεξιά έως την ακροαριστερά βρίσκονται, σε καταλυτική αντίφαση με την «ανεξαρτησία» της κίνησης «ανεξάρτητων» πολιτών που διακηρύττουν, ονόμασαν την πολιτική τους πρωτοβουλία «σπίθα» και παράλληλα φρόντισαν βέβαια να αποσιωπηθεί τι συμβολίζει, καθώς ο συμβολισμός της λέξης «σπίθα», εκτός από τραγικά ανεπίκαιρος, είναι εξοντωτικός τόσο της κίνησης όσο και της ιδρυτικής της διακήρυξης[13].
________________________________________
[1] Δημιουργήθηκε ιστοσελίδα του κινήματος «Σπίθα», όπου αναρτήθηκε η διακήρυξη ως «φυλλάδιο» με την προτροπή: «Διαδώστε το! Τυπώστε το σε ασπρόμαυρο εκτυπωτή! Δώστε το σε 10 φίλους που δεν έχουν Internet. Κολλήστε το παντού. Βοηθήστε τον αγώνα!». [2] Εξαίρεση αποτελεί το μέλος του Ιούτης Ελευθεροτυπίας Δημήτρης Ψαρράς, αλλά οι κριτικές του αναφορές στη διακήρυξη περιέχονται σε άρθρο του (με τίτλο «Η πολιτική δραστηριοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη και του Βασίλειου Μαρκεζίνη») που βρίσκεται μόνο στην ιστοσελίδα του Ιού γιατί, κατά τον συγγραφέα, «δεν χώρεσε», δηλαδή λόγω έλλειψης χώρου δεν στάθηκε δυνατό να δημοσιευτεί «στην Ελευθεροτυπία».
[3] Η Ελευθεροτυπία εισάγει τη δημοσίευση παίρνοντας αποστάσεις με τη φράση «μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με τις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις του Μ. Θεοδωράκη...» αλλά συνεχίζει γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής διθυραμβικά: «αυτή η διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη ξεπερνάει τα όρια μιας Κίνησης Πολιτών. Είναι μια υποθήκη για κάθε Έλληνα, αλλά και για κάθε άνθρωπο όπου γης. Υποθήκη για μια πατρίδα ενός πανανθρώπινου ήθους» (η υπογράμμιση είναι της εφημερίδας).
[4] Μικρό δείγμα αδιαφορίας, καθώς η διακήρυξη κυκλοφορεί με μόνο το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη στο εξώφυλλο και γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο, είναι ότι πρόκειται για κείμενο εντυπωσιακά κακογραμμένο παραβιάζει όλους τους κανόνες της στοιχειώδους λογικής συνοχής και δεν έχει κανέναν ειρμό, διάφορες θέσεις αντιφάσκουν η μια με την άλλη, έχει άπειρα λάθη και προχειρότητες (π.χ. στη σελ. 45 του βιβλίου με τίτλο Σπίθα υπάρχει η φράση: «Σας εξέθεσα όσο γίνεται πιο σύντομα τις απόψεις μου. Που θα τις βρείτε ολοκληρωμένες στο βιβλίο που κυκλοφορεί με τίτλο "Η Σπίθα"») και άλλα πολλά.
[5] Σελ. 45.
[6] Σελ. 7.
[7] Σελ. 10.
[8] Πράγματι αυτό λέει, μόνο με πολύ χειρότερη και πολύ φλύαρη διατύπωση, σσ. 15-16.
[9] Ιδού το παράθεμα που εισάγει περιγραφή τού τι έκανε «εναντίον μας» ο Κίσινγκερ: «Αλήθεια, μήπως καταλάβατε εσείς γιατί μας μισούν τόσο πολύ οι Αμερικανοί; Τι τους κάναμε; Μήπως όλοι οι κυβερνήτες μας από τον Εμφύλιο έως σήμερα δεν ήταν και δεν είναι πειθήνια όργανά τους; Μήπως η ελληνική ολιγαρχία δεν τους έστρωνε και δεν τους στρώνει δουλικά βελούδινο χαλί για να περάσουν;» (σ. 21).
[10] Σελ. 13 και 14.
[11] Σελ. 11 και 40.
[12] Η «Επιτροπή Πρωτοβουλίας της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών» από τον Ιανουάριο έως το Φεβρουάριο μεταβαπτίστηκε «Συμβουλευτική Επιτροπή του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών» και δημοσιοποιήθηκαν τα ονόματα που την αποτελούν. Σε συγκέντρωση της «Σπίθας» (5.2.2011), που παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα της με τίτλο «Χαμός στη συγκέντρωση...», αναφέρεται ότι μίλησε ο Μίκης Θεοδωράκης και «5 μέλη» της «Συμβουλευτικής» πλέον Επιτροπής «ανέλυσαν την κατάσταση που βιώνει σήμερα η χώρα μας και κατέθεσαν προτάσεις για έξοδο από την κρίση και για συνολική αναμόρφωση της πατρίδας μας σε όλα τα επίπεδα».
[13] Οι λέξεις έχουν ιστορία, οπότε η λέξη «Σπίθα» σε αυτά τα συμφραζόμενα μοιραία παραπέμπει στην Ίσκρα του Λένιν. Ο μόνος δημοσιογράφος που το ανέδειξε, σε ένα από τα καίρια άρθρα του στο Βήμα (5.12.2010) με τίτλο «Η Ίσκρα και άλλοι απόμαχοι σωτήρες», είναι ο Ριχάρδος Σωμερίτης. Ο συμβολισμός αυτός σήμερα, με κάθε παραπληρωματικό του νόημα, ιστορικό, πολιτικό, ιδεολογικό, την όποια ταύτιση, ιστορική ή προσώπων, είναι σε τέτοιο βαθμό εξοντωτικός της όλης πολιτικής πρωτοβουλίας της Κίνησης «Σπίθα», που υποθέτω εξηγεί γιατί αυτοί που τον επέλεξαν προτίμησαν να τον αποσιωπήσουν.
Απάντηση στην κ. Φραγκουδάκη
Ακαθόριστου χαρακτήρα "κριτική" της κας. Φραγκουδάκη, στην ενδεικτικά των προθέσεων και των ιδεολογικών της κατευθύνσεων αγγλώνυμη εφημερίδα βιβλιοκριτικής "The Athens Review of Books", προσάπτει στο κείμενο της ομιλίας του κ. Μίκη Θεοδωράκη την 1η Δεκέμβρη 2010 που κυκλοφορεί σε βιβλιαράκι ως «Σπίθα», υφολογικά και λογικά ατοπήματα στα οποία, όμως, φαίνεται ότι η ίδια δεν αποφεύγει να υποπέσει κατά συρροήν, και μάλιστα με τρόπο καταχρηστικό της αγαθής προαίρεσης και υπομονής των όποιων αναγνωστών της.
Η εν λόγω διδάσκουσα στο τμήμα Νηπιαγωγών της Αθήνας και στέλεχος του υπουργείου Παιδείας των τελευταίων κυβερνήσεων, με το πρόσχημα της κριτικής του «κειμένου» της ομιλίας, εξαπολύει μια καθόλου πειστική, στερούμενη αποδεικτικών μέσων και εν τέλει εμπαθή επίθεση στο ιδεολογικό περιεχόμενο της δημοσιευμένης ομιλίας και διακήρυξης.
Με πρόσχημα λοιπόν την βιλιοκριτική (;) της απόπειρα, η οποία δύσκολα δικαιολογείται από την ιδιότητα της εν λόγω νηπιαγωγού αλλά και από τον χαρακτήρα του «κρινόμενου» βιβλίου, το οποίο, όπως κανείς δεν προσπάθησε ποτέ να αποκρύψει, αποτελεί κείμενο ομιλίας του κ. Μίκη Θεοδωράκη και όχι θεωρητικό πολιτικό δοκίμιο, η αρθρογράφος επιδίδεται σε σκαιή, ευθεία επίθεση εναντίον του προσώπου του συγγραφέα και δευτερευόντως σε μια ασύνταχτη και αόριστη πλαγιοκόπηση των πολιτικών θέσεων του κειμένου με διάσπαρτους αφορισμούς και ασυνεχείς ισχυρισμούς που πραγματικά ζαλίζουν τον αναγνώστη που θα θελήσει να τους παρακολουθήσει. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι συνθέτουν το οπλοστάσιο μιας άμορφης επιχειρηματολογίας εναντίον της «αοριστίας» του κειμένου στην οποία υποτίθεται ότι καταφέρεται.
Πραγματικός στόχος της κριτικής φαίνεται ότι αποτελούν όχι το «βιβλίο» αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας και οι θέσεις του κ. Θεοδωράκη σε αυτό, θέσεις που κατά κοινή ομολογία αποτυπώνουν τους προβληματισμούς, τον κοινό νου αλλά και το κοινό αίσθημα μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων. Μπορεί σίγουρα κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με αυτές απόψεις, αλλά το να παρουσιάζει την διαφωνία του ως «κριτική βιβλίου» σχολιάζοντας τις απόψεις που δεν του αρέσουν ως υποτιθέμενα «τρωτά» της γραφής και της ανάλυσης μάλλον δεν αποτελεί έναν τρόπο ειλικρινούς ή έντιμης αντιπαράθεσης ιδεών. Είναι μια κεκαλυμμένη διαβολή απόψεων μεταμφιεσμένη σε βιβλιοκριτική.
Προς τι αυτή η κάλυψη, όμως; Οι απόψεις της κ. Φραγκουδάκη, θιασώτιδας του Μικρασιατικού «συνωστισμού» είναι μάλλον γνωστές. Θα μπορούσε λοιπόν κάλλιστα, όπως προς το παρόν ακόμα επιτρέπεται από την δημοκρατία αυτής της χώρας, να βγει και ανοιχτά να προσπαθήσει να αντικρούσει τις πολιτικές απόψεις με τις οποίες διαφωνεί. Θα μπορούσε κάλλιστα ευθέως να αντιπαραθέσει τα αντεπιχειρήματα και τις αντιπροτάσεις της, αν διαθέτει καθόλου τέτοια, και όχι να επιδοθεί σε αυτόν τον άχαρο αγώνα εντυπώσεων, με έναν τρόπο κεκαλυμμένο και σίγουρα κουραστικό και όχι ευθύ προς τον αναγνώστη.
Η έντιμη αντιπαράθεση ιδεών είναι πάντα κέρδος για μια δημοκρατία. Οι κεκαλυμμένες ψευδεπίγραφες επιθέσεις, αντιθέτως, ζημιώνουν τον δημόσιο διάλογο και παραπλανούν την κοινή γνώμη. Δυστυχώς φαίνεται ότι το κείμενο της κας. Φραγκουδάκη κλίνει αποφασιστικά προς τη δεύτερη κατηγορία.
Στο στόχαστρο της κας. Φραγκουδάκη έχουν κατά καιρούς τεθεί η ελληνικότητα αλλά και η συνοχή και η συνέχεια του ελληνικού κράτους και έθνους. Στο νέο της αυτό πόνημα, το οποίο βρίθει παρερμηνειών και ανακριβειών, η δραστήρια νηπιαγωγός παραθέτει μεταξύ άλλων ακόμα και αυθαίρετα συμπεράσματα για την κρίση τρίτων όταν διαπιστώνει ότι η άποψή τους δεν συμπίπτει με τα συμπεράσματα της αφεντιάς της. Φαίνεται ότι μόνο στην ατομική της αυθεντία διανοείται η εν λόγω κυρία να αναγνωρίσει το δικαίωμα της κρίσης. Ένα παράδειγμα είναι η προσβλητική, δασκαλίστικη και συνάμα παιδαριώδης παρατήρησή της προς τον συντάκτη που προλόγισε την διακήρυξη του κ. Θεοδωράκη στην Ελευθεροτυπία ότι....δεν την είχε διαβάσει (!) : «Εάν, για παράδειγμα, την είχε διαβάσει ο συντάκτης του σύντομου στην Ελευθεροτυπία σημειώματος που προλογίζει τη μακροσκελέστατη για εφημερίδα δημοσίευσή της, θα δίσταζε να ονομάσει τη διακήρυξη «υποθήκη» και μάλιστα για «κάθε Έλληνα και για κάθε άνθρωπο όπου γης». Προφανώς ο άνθρωπος την διάβασε και προφανώς δεν δίστασε να την χαρακτηρίσει ως πανανθρώπινη υποθήκη. Αφού έτσι την χαρακτήρισε ήδη.
Το κείμενο βρίθει από τέτοιου είδους παιδαριώδεις παρατηρήσεις που μάλλον έχει ξεσηκώσει η αρθρογράφος από το αντικείμενο του ακαδημαϊκού της αντικειμένου, και μάλλον της μοναδικής συντροφιάς που μπορεί ποτέ να θεωρήσει τους σχολιασμούς της πνευματώδεις, τα νήπια. Αναλόγως αρκουδίζει κα η λογική των φερόμενων ως επιχειρημάτων της. Σταχυολογώ μερικά μόνο από τα απειράριθμα σημεία που η αρκουδίζουσα ευρηματική μεθερμηνεία της αρθρογράφου πραγματοποιεί λογικά άλματα και άλλα ακροβατικά προκειμένου να καταλήξει με τρόπο μαγικό σε συμπεράσματα που δεν προκύπτουν από τα πράγματα και τα επιχειρήματά της όπως η ίδια θα ήθελε.
Ένα ενδιαφέρον πρώτο σημείο παρουσιάζει η χρήση της λέξης «εχθρός» στην υποτιθέμενη κατασκευή ή υποδειξη «εχθρών του λαού» που προσάπτει η κα. Φραγκουδάκη στον κ. Θεοδωράκη, ως μέρος της πολιτικής του ανάλυσης. Στον ανοιχτό πόλεμο συμφερόντων που διεξάγεται στην Ελλάδα, και για τον οποίο κάνει λόγο ο κ. Θεοδωράκης στην ομιλία του, είναι αναμενόμενο να μιλούμε για αντίπαλους ή εχθρούς του λαού και για συμμάχους, για τον απλό λόγο ότι η τραγική κατάσταση που περιήλθε ξαφνικά η χώρα μας αποδεικνύει άμεσα ότι οι πρώτοι υπάρχουν και ότι τους δεύτερους είναι ανάγκη να ψάξουμε για να τους βρούμε.
Συγκεκριμένα, προσάπτει ότι: «Η διακήρυξη... παρουσιάζει τα πολιτικά γενόμενα, ελληνικά και διεθνή (τις κυβερνητικές πολιτικές, την εξωτερική πολιτική των κρατών) να πηγάζουν όχι από αίτια πολιτικά, οικονομικά ή στρατηγικά, αλλά από κακές προθέσεις και μοχθηρά αισθήματα όσων ονομάζει πολιτικούς αντιπάλους και εθνικούς «εχθρούς».»
Είναι σαφές σε όλους τους αναγνώστες της διακήρυξης ότι ο κύριος λόγος του προβλήματος είναι η πολιτική εξάρτηση, η υποτέλεια της χώρας και των κυβερνήσεών της σε ξένες δυνάμεις και πιο συγκεκριμένα στις ΗΠΑ. Κι αυτό είναι μια πολιτική και οικονομική κατάσταση που δεν έχει να κάνει με άλλες προθέσεις. Είναι μια ιστορική πραγματικότητα. Αν αυτό προκαλεί έκπληξη στη νηπιαγωγό μας, ας ρωτήσει κάποιον ιστορικό που θα έχει πολλά παρόμοια να της αποκαλύψει, και ακόμα χειρότερα, που ενδέχεται να τραντάξουν την λεπτή της κράση. Θα μπορούσε επίσης να αρχίσει να διαβάζει εφημερίδες, αλλά με τέτοια αθώα άγνοια που φαίνεται ότι την διέπει θα έπρεπε να παρακολουθείται από τον καρδιολόγο της σε μια τέτοια περίπτωση.
Η πάγια τακτική της αρθρογράφου είναι να προσδοκά από τους αναγνώστες της μια τέτοια νηπιακή αφέλεια, που να της συγχωρούνται ακόμα και οι πιο ευθείες βολές εναντίον της νοημοσύνης μας. Όμως τα πράγματα δεν είναι αθώα. Η εμμονή της αρθρογράφου με την λέξη «εχθρός», αν συνδυαστεί με το τελευταίο μαργαριτάρι νομικών και (ανελλήνιστων) παραγωγικών νεολογισμών μιας ελληνικής κυβέρνησης που έχει τα ελληνικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα, δηλαδή με το πρόσφατο νομοσχέδιο «περί εχθροπάθειας», το οποίο θέτει εκτός νόμου ακόμα και την πρόθεση (!) άρθρωσης αντικαθεστωτικών απόψεων (επειδή επισημαίνουν ή δημιουργούν ενδεχόμενους «εχθρούς» και εξάπτουν... τα πάθη) τότε το πράγμα παίρνει διαστάσεις τρόμου. Διότι η ψευδεπίγραφη αλλά κατά τα άλλα άκακη «βιβλιοκριτική» της δραστήριας στα κυβερνητικά κλιμάκια νηπιαγωγού παίρνει διαστάσεις προειδοποιητικής εφαρμογής του πνεύματος του νομοσχεδίου της κυβέρνησης που η αρθρογράφος αυτή επίσημα στελεχώνει. Η λογοκρισία επιβάλλεται πάντα παραφθείροντας έννοιες (όπως πχ. εδώ της βιβλιοκριτικής) και πάντα με ένα εύσχημο άλλοθι. Το νέο ιερό άλλοθι της λογοκρισίας ακούει στο εξωτικό όνομα «εχθροπάθεια» και η πρόθυμη κα. Φραγκουδάκη ίσως μας δίνει σήμερα μια πρώτη γεύση των διανοητικών ακροβασιών στις οποίες θα επιδίδονται οι λογοκριτές του μέλλοντος στο όνομα αυτής της νέας εξωτικής αρχής.
Όσον αφορά στα υποτιθέμενα τρωτά που προσάπτει στο ύφος αλλά και στην έκταση της ανάλυσης, η κα. Φραγκουδάκη υποκριτικά αντιμετωπίζει την «Σπίθα» όχι ως κείμενο ομιλίας 48 σελίδων αλλά ως ιστορική διατριβή ή ακαδημαϊκό πόνημα ανάλογων στόχων. Ως ομιλία εμπεριέχει τα στοιχεία της ζώσας επικοινωνίας με το κοινό αλλά και της συναισθηματικής φόρτισης που η αναγγελία μιας τόσο σημαντικής και ρηξικέλευθης διακήρυξης εμπεριέχει. Και φυσικά συναίσθημα, το οποίο σε μια ομιλία για μια τόσο σοβαρή κατάσταση είναι αναπόφευκτο, για όποιον ονομάζεται άνθρωπος. Δε λέμε για όποιον ονομάζεται Έλληνας, για να μην ενοχλήσουμε την εν λόγω κυρία, που φαίνεται ότι αντιδρά στο εθνωνύμιο του λαού μας σα να επρόκειτο για βρισιά. Αν κάποιος δεν έχει, σύμφωνα με την αυθεντία της, λόγο ή δικαίωμα να αισθάνεται Έλληνας, τότε μπορεί να αισθάνεται άνθρωπος ή δεν είναι πολιτικά ορθό ούτε αυτό;
Ας μην ξεχνούμε ότι κανένας μα κανένας άλλος προβεβλημένος πολίτης αυτής της χώρας δεν είχε το θάρρος να βγει επίσημα και να αποκηρύξει την αντικειμενική κατάσταση της συνταγματικής εκτροπής που βιώνει το ελληνικό κράτος και ο λαός μας αυτή την στιγμή. Η βαρύτητα της κατάστασης και το θάρρος αυτής της ενέργειας δεν μπορούν παρά να φορτίσουν συναισθηματικά την καρδιά ακόμα και του θερμότερου θιασώτη της ψυχρής λογικής. Η τελευταία είναι που υπαγορεύει, και πρέπει πάντα να υπαγορεύει, τις κάθε φορά ενδεδειγμένες και χρηστές, θερμές ή όχι, επαναστατικές ή μη, λύσεις.
Όσον αφορά στο θέμα του ετερόκλητου περιεχομένου ή ακόμα και των πολλαπλών συγγραφέων και συμβουλατόρων που η ίδια επικαλείται, εκεί έχουμε ένα από τα πολλά, δυστυχώς, σημεία που η «βιβλιοκριτική» αγγίζει και ξεπερνάει τα όρια του λιβελλογραφήματος.
Η νηπιαγωγός επιδίδεται σε μια ανάρμοστη, λυσσαλέα προσωπική επίθεση σα να είχε μπροστά της τον κακό τον λύκο και να προσπαθεί να τον εξορκίσει με διαβολές, ενώπιον του νηπιακού της ακροατηρίου. Είναι αστείοι οι ισχυρισμοί της αυτοί και δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς- αυτοαναιρούνται από την ίδια τους την αφέλεια. Ωστόσο προκαλεί έκπληξη η ευκολία με την οποία η βολεμένη και ακόπιαστη αυτή διαπολιτισμική «αριστερή» «ειρηνίστρια» αλλά και έμπιστη υπάλληλος και διαχειρίστρια κρατικών πακτωλών χρημάτων και των δύο τελευταίων κυβερνήσεων όχι μόνο σχολιάζει συγκαταβατικά την προσφορά ενός αρχιμουσικού και συνθέτη που δόξασε την Ελλάδα με το έργο αλλά και το αίμα του και τους πολιτικούς του αγώνες αλλά και να τον προσβάλλει κατά πρόσωπο. Μάλιστα φτάνει στο σημείο να επιχειρεί να τον παρουσιάσει ως άβουλο φερέφωνο «συνεργατών» του, συμπονώντας(!) τον, υποτιμώντας για πολλοστή φορά τη νοημοσύνη μας: «Όσο για τους «συνεργάτες» της «Επιτροπής Πρωτοβουλίας της Κίνησης» και ιδίως όσους ανάμεσά τους συνέβαλαν στη συγγραφή της «ιδρυτικής διακήρυξης», εκμεταλλεύτηκαν και έβλαψαν το σύμβολο που είναι ο μεγάλος συνθέτης. Αδιαφόρησαν πλήρως γι' αυτόν, τον εξέθεσαν μόνο του, βάζοντάς τον μπροστά να διαβάζει αυτό το κείμενο που είναι όλο γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και να το δημοσιεύει με μόνη τη δική του υπογραφή.»
Το ποιος είναι φερέφωνο και κακομοίρικος δούλος πολλών αφεντάδων το έχει αποδείξει περίτρανα η εν λόγω κυρία που για λόγους δημόσιας υγιεινής αποφεύγει να δείξει το προσωπό της και λειτουργεί παρασκηνιακά ως κολαούζος κυβερνήσεων όλων των χρωμάτων και αμερικανοθρεμμένων ΕΛΙΑΜΕΠ. Αντίθετα, ένας άνθρωπος που δημόσια υψώνει το διόλου ευκαταφρόνητο κυριολεκτικά και μεταφορικά γιγαντιαίο ανάστημά του σε όλες τις δύσκολες εποχές που τον χρειάζεται η πατρίδα του, με κίνδυνο της ζωής του ακόμα, έχει αποδείξει αν και από ποιον θα μπορούσε ποτέ να τιθασευτεί: ούτε από τις εξορίες ή τα βασανιστήρια, ούτε από τον θάνατο τον ίδιο.
Ίσως είναι πάγια εμμονή των ερπετών και των ασπόνδυλων ότι η όρθια στάση όσων επιμένουν να μην προσκυνούν αποτελεί ομαδική οφθαλμαπάτη και ότι κανείς δεν μπορεί να στέκεται όρθιος, όταν αυτά είναι αναγκασμένα να είναι με την κοιλιά στο χώμα και έρπουν. Για έναν έμμισθο υπάλληλο ψυχή τε και σώματι, ίσως όλη η ανθρωπότητα μπορεί να αποτελείται μόνο από φερέφωνα και ομοίους του.
Ένα άλλο σημείο ενδεικτικό των παρερμηνείων της εν λόγω κριτικής είναι η σύγχυση του ανοιχτού καλέσματος στην λαϊκή πρωτοβουλία με την «ασάφεια της οργανωτικής πρότασης» η οποία αποδίδεται «στην αντίληψη περί «ανεξαρτησίας» που επικαλείται το «Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών»». Δηλαδή το γεγονός ότι καλείται ο λαός να ενεργήσει ανεξάρτητα και κομματικά ακαπέλωτος ερμηνεύεται από την προφανή οπαδό του κομματικού συγκεντρωτισμού ως της μόνης δυνατής οργάνωσης, ως ανοργανωσιά.
Είναι σαφέστατη η πρόθεση του κ. Θεοδωράκη μέσω αυτού του διαγγέλματος να παρακινήσει το λαό στην ανάληψη πρωτοβουλιών που θα φέρουν στο προσκήνιο το ακριβές πρόβλημα, μέσω της ενημέρωσης, αλλά και τη λύση του προβλήματος, μέσω των ζυμώσεων που προσδοκούσε τότε ότι θα δημιουργηθούν σε επίπεδο λαϊκής βάσης- και που σήμερα έχουν ήδη αρχίσει κατά δεκάδες να δημιουργούνται. Στην Σπίθα της 1ης Δεκεμβρίου δεν προτείνει οργανωμένο κόμμα. Δεν υπαγορεύει από καθέδρας λύσεις. Αφήνει τα περαιτέρω στην λαϊκή βούληση. Είναι πράγματι άδηλο και καθόλου αυτονόητο σε έναν απλό αναγνώστη γιατί θα έπρεπε να πράξει το αντίθετο, όπως υπονοεί η αρθρογράφος της αγγλώνυμης αθηναϊκής εφημερίδας. Από πότε θεωρείται δεδομένο ότι όποιος προτείνει λύσεις στο λαό πρέπει να το κάνει αυταρχικά, συγκεντρωτικά και εν είδει φιρμανίου; Για ποιο λόγο άραγε θεωρεί η αρθρογράφος αυτή τόσο αδιανόητο ένας προβεβλημένος πολίτης που αναλαμβάνει το θάρρος της γνώμης του να απευθύνεται στην λαϊκή πρωτοβουλία;
Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο ότι, αυτό που θεωρεί αδιανόητο και αθέμιτο η επικριτική αρθρογράφος, είναι η ίδια η ύπαρξη λαϊκής βούλησης, αλλά και η ίδια η συναίσθηση ότι ένα σύνολο ανθρώπων αποτελούν τελικά ένα έθνος και έναν κυρίαρχο λαό.
Μόνο σε αυτό το διαφωτιστικό και ξεκάθαρο πλαίσιο, το οποίο η εν λόγω νηπιαγωγός υπηρετεί πιστά, ως δεξί χέρι των κυβερνήσεων και των δύο κομμάτων εξουσίας, διαχειριζόμενη παχυλά κονδύλια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, επίσης καταννοούμε γιατί η έννοια «ανεξαρτησία» την ενοχλεί τόσο.
Δεν πρόκειται λοιπόν περι ασάφειας, αλλά περί ξεκάθαρης βούλησης του ομιλητή, που προβάλλει τους προβληματισμούς του και καλεί το πανελλήνιο σε ζύμωση ιδεών και στην διαμόρφωση πολιτικών συλλογικοτήτων που θα σκεφτούν χωρίς καθοδήγηση. Το ακριβές περιεχόμενο και η οργάνωση αφήνονται στην βούληση του λαού, που σημειωτέον ήδη συγκροτεί και λειτουργεί τις επιτροπές αυτές, και δεν προκαταβάλλεται συγκεντρωτικά από κανέναν.
Μια άλλη λέξη που δεν αρέσει στην αρθρογράφο της βιβλιοκριτικής είναι η ανυπακοή. Προφανώς «λύση» για την εν λόγω κυρία είναι η υπακοή και η υποταγή στις αντισυνταγματικές, έκνομες και εξοντωτικές επιταγές του ΔΝΤ και της υπαλληλικής ντόπιας κυβέρνησής του που και η ίδια υπηρετεί, για το καλό μιας μικρής οικονομικής ολιγαρχίας.
Είναι όμως σαφές ότι, όταν ο κ. Θεοδωράκης μιλάει για ανυπακοή, μιλάει για ανυπακοή σε μια προδοτική κυβέρνηση, για ανυπακοή στους αντισυνταγματικούς και απάνθρωπους νόμους που αυτή ψηφίζει ενάντια στο λαό αυτής της χώρας. Δεν προτρέπει στην «διάλυση της συνταγματικής νομιμότητας» όπως ψευδώς μεθερμηνεύει η αρθρογράφος, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η διάλυση της συνταγματικής νομιμότητας μεθοδεύεται και δρομολογείται από την κυβέρνηση την οποία η αρθρογράφος επίσημα υπηρετεί. Η ανυπακοή στην οποία προτρέπει ο κ. Θεοδωράκης αφορά στους αντισυνταγματικούς νόμους που μας επιβάλλονται και όχι φυσικά στο Σύνταγμα.
Με άλλα λόγια δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε σε νόμους που αντιβαίνουν το Σύνταγμα της χώρας μας αλλά και την ίδια την επιβίωση του κράτους μας. Είμαστε ηθικά υποχρεωμένοι να αντιπαλέψουμε τις παράνομες δανειακές συμβάσεις που μας στερούν αμετάκλητα και άνευ όρων το δικαίωμα άσκησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Ως υπεύθυνοι Έλληνες πολίτες έχουμε την υποχρέωση να παλέψουμε για την ακύρωση των νόμων αυτών και την ανατροπή αυτών των έκνομων αντιλαϊκών παραχωρήσεων και καταστάσεων, σύμφωνα και με την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Ο πατριωτισμός των Ελλήνων μπορεί κανείς να πει λοιπόν ότι είναι συνταγματικά η απαραίτητη συνθήκη για την τήρηση του θεμελιώδους νόμου συγκρότησης και οργάνωσης του κράτους μας και των βασικών θεσμών του. Χτυπώντας τον πατριωτισμό, καταλύεις χωρίς αντίσταση το Σύνταγμα. Χτυπώντας το Σύνταγμα και τον πατριωτισμό ταυτόχρονα , όπως κάνει η παρούσα κυβέρνηση και οι διανοούμενοι νηπιαγωγοί επιτετραμμένοι της, ξεπαστρεύεις με μιας και το κράτος και τον λαό.
Ακόμα όμως και αν το Σύνταγμα αλλάξει, όπως ενδέχεται να μεθοδευτεί άμεσα από την κυβέρνηση, ακόμα και αν μια κίβδηλη συνταγματική αναθεώρηση τυπικά νομοθετήσει το αδιανόητο, το κοινό περί δικαίου αίσθημα και ο πόθος για την ελευθερία και την ανεξαρτησία των λαών πάντα θα νομιμοποιεί με τρόπο ουσιαστικό τους αγώνες τους. Γιατί το δίκιο στις καρδιές των λαών είναι πάντα πάνω από οποιοδήποτε νόμο ή θεσμό. Και, φυσικά, πάνω από οποιαδήποτε προπαγάνδα της κυβέρνησης πληρωμένων δολοφόνων και της θλιβερής τριτοκλασσάτης κουστωδίας τους.
Τέλος, να επισημάνουμε στην επιλήσμονα αρθρογράφο ότι το «Η Ελλάδα ανήκει τους Έλληνες» δεν ανήκει στο ΛΑΟΣ αλλά στο κόμμα την κυβέρνηση του οποίου η ίδια τελευταίως υπηρετεί. Το ξεστόμισε ο αείμνηστος πατέρας του Γιωργάκη-Τζέφρυ Παπανδρέου στην ελληνική βουλή, προς απάντηση του «ανήκομεν εις την Δύσιν» του θείου Κώστα Καραμανλή. Το σύνθημα αυτό μπορεί να έχει πάνω-κάτω το ίδιο νόημα, με το «Η Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα», αλλά η πολιτική που ακολούθησε το εν λόγω κόμμα πρόδωσε το νόημα αυτών των λέξεων, και όχι μόνο.
Εμείς ας σταθούμε στην ουσία της διακήρυξης: ότι κυρίαρχος αυτής της χώρας πρέπει να ξαναγίνει ο ελληνικός λαός. Κανένας δανειστής, επίτροπος, προστάτης ή κηδεμόνας δεν μπορεί να είναι ανεκτός-όποιο κι αν είναι το κόστος-«παρά προστάτες νά'χομεν». Το προκείμενο δεν είναι να ανεύρουμε εύηχα ή μη συνθήματα. Το πολιτικό διακυβεύμα στην παρούσα συγκυρία είναι δυστυχώς πάνω από τα ωραία συνθήματα ή τα διάφορα παιδαγωγικά ιδεολογήματα, τα κατάλληλα για τις αυλές των νηπιαγωγείων και μόνον.
Η παιδαριώδης, βορβορώδης και εν τέλει εμετική επίθεση που εξαπέλυσε το γνωστό πιστό σκυλί του αποδομητικού κατεστημένου εναντίον του ανθρώπου και της κίνησης που απειλεί τα αφεντικά της ήταν μάλλον αναμενόμενη, δεδομένου του ήθους και της πορείας του εν λόγω υποκειμένου, αλλά και των συμφερόντων των αφεντικών της που διακυβεύονται.
Ο Μίκης Θεοδωράκης και η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών θα προχωρήσουν ακάθεκτοι.
Για το τέλος, ας αναφέρουμε και ένα σημείο με το οποίο θα συμφωνήσουμε απόλυτα με την αρθρογραφούσα νηπιαγωγό: Αυτή η διακήρυξη πρέπει πραγματικά να διαβαστεί από όλους. Και η φωτιά της πρέπει να απλωθεί.
βλ.: http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=512
Πώς θα είναι η τελευταία Επανάσταση των ανθρώπων;
0 σχόλια Αναρτήθηκε από atlas north makedonian στις 11:12 π.μ.περίοδο κρίσιμη κατά την οποία αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις, που αφορούν το μέλλον της
ανθρωπότητας συνολικά. Στην πραγματικότητα το σύστημα έχει αρχίσει να καταρρέει. Παντού
έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται σημάδια της σήψης του. Σύντομα θ' αρχίσουμε και πάλι να
συζητάμε για έννοιες και ιδέες, οι οποίες μερικά χρόνια πριν θα φαίνονταν αναχρονιστικές και
ως εκ τούτου ξεπερασμένες.
Ποιος θα φανταζόταν πριν μια δεκαετία —στην εποχή των χρηματιστηριακών παχιών
"αγελάδων"— ότι θα φτάναμε και πάλι να μιλάμε για επαναστάσεις; …Ότι θα φτάναμε και πάλι
να μιλάμε για αγώνα επιβίωσης; …Για πάλη των τάξεων; …Για δικαίωμα στην εργασία; …Για
δικαίωμα στην ασφάλιση; Όλα αυτά όχι απλά τα θεωρούσαμε δεδομένα, αλλά ούτε καν τα
εκτιμούσαμε ως πολύτιμα κεκτημένα. Τώρα, που, υπό τις εντολές της νεοναζίστριας Μέρκελ, τα
χάνουμε ένα-ένα, καταλαβαίνουμε το πόσο πολύτιμα ήταν.
Ήταν οι εποχές της μεγάλης "μέθης"… Οι εποχές όπου οι Goldman Sachs και Lehman Bros
"κερνούσαν" και οι λαοί "έπιναν" μέχρι "μέθης" …Οι εποχές όπου ο Σόρος και ο Μπάφετ ήταν οι
κορυφαίοι "σκυταλοδρόμοι" της παγκόσμιας "κούρσας" της επιτυχίας …Οι εποχές που —όπως
έλεγαν οι παλιοί— οι λαοί της Δύσης "έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα" …Οι εποχές όπου τα
παλιά και τα "θαμπά" ανατρέπονταν στο όνομα ενός καινούργιου "γυαλισμένου" νεοταξιτικού
"ονείρου" …Οι εποχές, που, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε, είχαν ως μεγαλύτερό τους
θύμα την ίδια τη λογική. Μέσα σ' αυτόν τον παραλογισμό κάποιοι νόμιζαν πως μόνον οι
"κατώτεροι" στη Δύση και οι Κινέζοι θα "εργάζονταν", εφόσον τα έσοδα ενός σύγχρονου
"πολίτη" "πρέπει" να έρχονται από μερίσματα και τόκους.
Ως εκ τούτου μόνον οι "κατώτεροι" θα ενδιαφέρονταν για το ωράριο εργασίας. Μόνον οι
"κατώτεροι" θα ενδιαφέρονταν για την κοινωνική ασφάλιση. Μόνον οι "κατώτεροι" θα είχαν
ανάγκη το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης. Μόνον οι "κατώτεροι" θα είχαν ανάγκη τα δημόσια
νοσοκομεία …Οι ταπεινοί "χειρονάκται", όπως θα έλεγε ο πρόεδρος των Ελλήνων δικαστών και
εισαγγελέων, που "διαπρέπουν" στην απονομή δικαιοσύνης. Όλοι οι "ανώτεροι", έχοντας
συναίσθηση της "υπεροχής" τους, ενδιαφέρονταν μόνον για να μπορούν να ψωνίζουν επτά
ημέρες την εβδομάδα. Αυτοί πίστευαν μόνον στην "ανταγωνιστικότητα" και στον ιδιωτικό τομέα.
Τον μόνο τομέα, ο οποίος εγγυούνταν "ποιότητα", όπως θα έλεγε και ο "γίγαντας" του
ανταγωνισμού Σημίτης. Σήμερα όλα αυτά αλλάζουν. Κράτη και πολίτες έχουν βυθιστεί σε
τεράστια χρέη κι αναζητούν λύσεις σε μια "κατρακύλα", η οποία φαίνεται να μην έχει "πάτο".
Τώρα αναγκαστικά η ανθρωπότητα θα πρέπει να βρει τη δύναμη ν' αντιδράσει. Να βρει τη
δύναμη να συνέλθει από τη "μέθη". Να βρει τη δύναμη ν' αντιδράσει σε ιδιωτικά καρτέλ-
βρικόλακες, που της πίνουν το "αίμα" με το "μπουρί". Όμως, αντίδραση στο επίπεδο αυτό
σημαίνει επανάσταση …Επανάσταση απέναντι σ' αυτούς που τη "μέθυσαν", για να τη
λεηλατήσουν …Επανάσταση απέναντι σ' αυτούς, οι οποίοι άρπαξαν το τερατώδες κοινωνικό
κεφάλαιο και το μετέτρεψαν σε ιδιωτικό καρτέλ …Επανάσταση απέναντι σ' αυτούς, οι οποίοι
μέχρι και τη φύση τόλμησαν να "κληρονομήσουν" και να πουλάνε τους σπόρους της στους
"επισκέπτες" του Πλανήτη ανθρώπους …Επανάσταση απέναντι σ' αυτούς, οι οποίοι τώρα την
καταπιέζουν, προκειμένου να την αναγκάσουν να υποταχθεί στις εξουσίες τους …Επανάσταση
απέναντι σ' αυτούς, οι οποίοι την "ξεγέλασαν" και τώρα θέλουν να μετουσιώσουν σε κέρδη
αυτήν την "απάτη". Είναι δεδομένο λοιπόν ότι θα βρεθούμε πάλι στην ανάγκη να
επαναστατήσουμε και θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά πράγματα περί αυτής της
δραστηριότητας.
Θα ήταν εγκληματικό να την "πατήσουμε" για άλλη μια φορά από τους ίδιους ανθρώπους.
Όσο κι αν ψάξει κάποιος στα "παρασκήνια" των επαναστάσεων, πάλι τους ίδιους ανθρώπους
θα βρει. Τους ίδιους Αγγλοσάξονες "δυνάστες" ν' αγωνίζονται για τις "πλανηταρχίες" και τους
ίδιους Εβραίους να χρηματοδοτούν κοινωνικές "ευαισθησίες". Ήδη ξεκίνησε η επανάσταση της
Νέας Εποχής και απλά δεν την εμφανίζουν ως τέτοια, γιατί ακόμα δεν τους βολεύει. Δεν την
εμφανίζουν ως τέτοια, γιατί ακόμα δεν την έχουν μορφοποιήσει στον βαθμό που να μπορούν να
την ελέγξουν. Για όσο διάστημα δεν μπορούν να την "καλουπώσουν", δεν θα την εμφανίζουν ως
επανάσταση. "Επανάσταση" είναι μόνον ό,τι ορίζει το σύστημα σαν τέτοια και αυτό σημαίνει ότι
της έχει δώσει ήδη τη μορφή που του επιτρέπει να την "καπελώσει".
Για όσο διάστημα δεν συμβαίνει αυτό, δεν θα την ονομάζει "επανάσταση". Θα το ονομάζει
"τρομοκρατία", αλλά όχι "επανάσταση". Θα το ονομάζει απρόσωπο "κίνημα", αλλά όχι
"επανάσταση". Θα το ονομάζει "εγκληματικότητα", αλλά όχι "επανάσταση" …Ανώφελη
"αντίδραση" και όχι δημιουργική "δράση". Όμως, όπως και να έχει το πράγμα, η νέα
επανάσταση έχει ξεκινήσει. Το χαρακτηριστικό αυτής της επανάστασης είναι πως δεν έχει
ηγεσία. Δεν βλέπουμε ηγέτες να "γεννιούνται" μέσα από τα "απόνερά" της. Αυτό, το οποίο με τα
έως τώρα δήθεν ιστορικά δεδομένα εμφανίζεται σαν "μειονέκτημά" της, στην πραγματικότητα
είναι το πλεονέκτημά της. Γιατί είναι πλεονέκτημα; Γιατί δεν ελέγχεται. Από τη στιγμή που δεν
ελέγχεται, δεν "καπελώνεται". Άρα δεν σταματά εκεί όπου θέλει η εξουσία, παρά συνεχίζει μέχρι
να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των πολιτών και άρα τα λαϊκά αιτήματα.
Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει με αυτά τα ιδιαίτερα "λεπτά" ζητήματα, θα πρέπει
να έχουμε μερικές βασικές γνώσεις. Μόνον με αυτού του είδους τις γνώσεις μπορούμε να
καταλάβουμε πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα του συστήματος με τις σημερινές εξελίξεις,
αλλά και πού κινδυνεύουν να την "πατήσουν" οι εξεγερμένοι πολίτες
…Περί Επανάστασης λοιπόν ο λόγος.
Η έννοια της επανάστασης είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία. Ίσως η πιο πονεμένη ιστορία
της ανθρωπότητας. Ό,τι κακό έχει συμβεί στην ανθρωπότητα από την εποχή της Βαβυλώνας
μέχρι σήμερα, σε κάποια "επανάσταση" οφείλεται …Σε κάποια "επανάσταση" κάποιου "Σωτήρα"
επαναστάτη …Κάποιου "Σωτήρα", που στο δρόμο ο ίδιος "μπερδεύτηκε" και η επανάστασή του
"εκτροχιάστηκε" …Κάποια επανάσταση, η οποία, κατά την άποψη των ανθρώπων, στην πορεία
μάλλον δεν πήγε "καλά", ενώ στην ουσία αυτό, που είχε συμβεί, ήταν το ακριβώς αντίθετο. Οι
επαναστάσεις πάντα πήγαιναν πολύ καλά γι' αυτούς που τις σχεδίαζαν. Απλά αυτοί οι
σχεδιαστές δεν ήταν εκείνοι, που νόμιζε ο κόσμος. Οι σχεδιαστές των "επαναστάσεων" εναντίον
του συστήματος ήταν πάντα δούλοι του συστήματος και όχι επαναστάτες. Οι "επαναστάτες"
ήταν συνήθως υπάλληλοι του συστήματος. Τέλειες ήταν όλες οι "επαναστάσεις" γι' αυτούς που
τις σχεδίασαν. Ούτε μία δεν πήγε χαμένη. Εξουσία και "επαναστάτες" έκαναν πάντα ό,τι είχαν
συμφωνήσει μεταξύ τους. Πάντα η εξουσία "λάτρευε" τους "επαναστάτες", τους οποίους η ίδια
δημιουργούσε.
Αυτοί οι προκατασκευασμένοι από την εξουσία "επαναστάτες" ήταν εκείνοι, που πάντα
"καπέλωναν" τις "επαναστάσεις" των λαών. Πώς τις "καπέλωναν"; Αυτή είναι μια μεγάλη
ιστορία, η οποία ξεκινάει από τη Γαλλική Επανάσταση κι εντεύθεν. Ξεκινάει από τη "μητέρα"
όλων των επαναστάσεων. Από τη στιγμή που η Γαλλική Επανάσταση ξεκίνησε σαν η
επανάσταση των πεινασμένων —που ήθελαν να φάνε— και των αμόρφωτων —που ήθελαν να
μορφωθούνε— και, χωρίς να λύσει αυτά τα προβλήματα, βρέθηκε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά να
σφάζει ανθρώπους στο "όνομα" της επιτυχίας αυτής της ανεπιτυχούς επανάστασης, είναι
ευνόητο πως όχι απλά νικήθηκε, αλλά "καπελώθηκε". Μια επανάσταση, η οποία στράφηκε
εναντίον βασιλέων και υποτάχθηκε σε αυτοκράτορα, στην πραγματικότητα όχι απλά
"καπελώθηκε", αλλά εξευτελίστηκε.
Ο εξευτελισμός αυτής της επανάστασης φαίνεται στον τρόπο εκτόνωσής της. Εκτονώθηκε
χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι ήταν οι αρχικοί της στόχοι.
Όταν ξεκινάς να πολεμάς τους ευγενείς και τους σφουγκοκολάριους τους συστήματος στα
πλακόστρωτα μπουλεβάρντ του Παρισιού και ξαφνικά βρίσκεσαι στις λασπωμένες στέπες της
Ρωσίας να σκοτώνεις όμοιούς σου φουκαράδες, κάπου έχει γίνει λάθος …Ολέθριο λάθος. Απλά
πράγματα. Όταν αυτοί, οι οποίοι ξεκίνησαν την επανάσταση, δεν έλυσαν τα δικά τους
προβλήματα, αλλά επιχείρησαν δια της βίας να λύσουν τα προβλήματα των άλλων, ευνόητο
είναι πως κάπου είχαν παγιδευτεί θανάσιμα.
Αυτό έπαθαν οι Γάλλοι, γιατί εξουδετερώθηκε η επανάστασή τους. Ο αγώνας τους για τη
Δημοκρατία "γέννησε" βασιλιά. Άρα είναι δεδομένο ότι "καπελώθηκε". Από ποιον; …Από τον
Νανολέοντα …Από ένα "οικόσιτο" των Άγγλων και του συστήματος της εποχής …Από έναν
Χίτλερ της εποχής του. Στην κυριολεξία έναν Χίτλερ, αν σκεφτεί κάποιος ότι κι αυτός υπό την
καθοδήγηση Αγγλοσαξόνων και με χρήματα των Εβραίων Ρότσιλντ "εξήγαγε" στον ευρωπαϊκό
περίγυρο την εσωτερική κοινωνική προβληματικότητα του κράτους του οποίου ηγούνταν. Όπως
και ο Χίτλερ έτσι και ο Ναπολέοντας με χρήματα των Εβραίων ξεκίνησε να "σώσει" τον κόσμο.
Γιατί; Για ν' αποτύχει να σώσει τον κόσμο, αλλά να πετύχει να σώσει τον αγγλικό θρόνο …Τον
αγγλικό θρόνο, ο οποίος ήταν ο ισχυρότερος της εποχής και φοβήθηκε μήπως η Γαλλική
Επανάσταση δημιουργήσει το φαινόμενο του ντόμινο, που θα παρέσυρε και τον ίδιο στην
πτώση.
Κατάλαβαινεις τι λέμε; Ο εθνικός ήρωας των Γάλλων ήταν υπάλληλος των
Άγγλων μισθωμένος από τους Εβραίους. Οι Άγγλοι προστάτευαν τον πολεμικό νάνο, για να
στραφεί εναντίον τους και …να χάσει. Ήταν βέβαιοι ότι στο τέλος θα τον νικήσουν, γιατί στην
κυριολεξία ήταν ένας άχρηστος στρατηγός …Ένας βλάκας. Ένας ηλίθιος, που τις λίγες
στρατιωτικές επιτυχίες που απόλαυσε, του τις χάρισαν είτε ανυπάκουοι στρατηγοί είτε μια
γενναιόδωρη τύχη. Όπου νίκησε, το έκανε στο "παρά τρίχα" και όπου έχασε, έχασε
παταγωδώς. Μεγαλοφυή τον ονόμασαν αυτοί, οι οποίοι επωφελήθηκαν όχι από τις νίκες του,
αλλά από τις ήττες του.
"Ολόκληρος" αυτός ο Κοντολέων ήταν μια "κατασκευή" …Ένας μισότρελος, ο οποίος
χρηματοδοτήθηκε από τους μοναρχικούς της Ευρώπης, για να αιματοκυλίσει την Ευρώπη στο
όνομα της δημοκρατίας και να δώσει την ευκαιρία στους μοναρχικούς να τη "σώσουν" και άρα
να επιβιώσουν σαν "ήρωες" …Ένας μισότρελος, που χρηματοδοτήθηκε από ανθρώπους, οι
οποίοι μισούσαν την αντιδραστική Γαλλία, για να την "ξεδοντιάσει". Μόνον στην επιχείρηση της
Ρωσίας από τους 550.000 Γάλλους, που συμμετείχαν, επέστρεψαν οι 70.000. Αποψιλώθηκε
από νέους ολόκληρη η Γαλλία. Ο ανθός της γαλλικής κοινωνίας χάθηκε στις λάσπες της
Ευρώπης. Έναν αιώνα έκανε η Γαλλία να σηκώσει "κεφάλι" μετά από εκείνη την απώλεια
…Έναν αιώνα, κατά τον οποίο οι εχθροί της δημοκρατίας πέτυχαν όλους τους στόχους τους.
Αυτό ήταν το όλο κόλπο. Κατά μια διαβολική "σύμπτωση" η τελική ήττα αυτού του
"υπαλλήλου" έφτιαξε τα "αφεντικά". Χάρη στην ήττα του "επαναστάτη" Ναπολέοντα σώθηκε ο
αγγλικός θρόνος —και όχι μόνον— από μια αντίστοιχη επανάσταση. Χάρη στην ήττα του
"επαναστάτη" Ναπολέοντα πλούτισαν οι Εβραίοι και πήραν τον έλεγχο της βρετανικής
οικονομίας εκείνης της εποχής …και άρα και της παγκόσμιας. Με εκείνα τα χρήματα —και εντός
των πλαισίων της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής— οι Ρότσιλντ ήταν πλέον οι κυρίαρχοι του
παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Καλυπτόμενοι πίσω από τη βρετανική σημαία,
μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν, όπου θέλουν.
Γιατί γιορτάζουμε εκείνη την μέχρι εξευτελισμού "καπελωμένη" "επανάσταση"; Γιατί χάρη σ'
εκείνο το "καπέλωμα" μπήκαμε στην εποχή της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Χάρη σ' εκείνο το
"καπέλωμα" έγιναν οι αστοί όχι μόνον πλούσιοι, αλλά και πρωταγωνιστές της ζωής. Χάρη σ'
εκείνο το "καπέλωμα" γεννήθηκαν τα εθνικά αστικά κράτη, που επί δύο αιώνες "γιορτάζουν" τη
μεγάλη "επανάσταση". Γλυκό παντεσπάνι έφαγαν αυτοί, οι οποίοι άρπαξαν μια "γωνίτσα" από
τα χέρια της Αντουανέτας. Άγγλοι και Εβραίοι "τάισαν" μέχρι σκασμού τις εθνικές αστικές τάξεις,
για να τις ελέγχουν εις βάρος των λαών τους. Γι' αυτόν τον λόγο γιορτάζουν την "επανάσταση"
οι αστοί. Αχάριστοι θα ήταν, αν δεν γιόρταζαν τη μεγάλη "κομπίνα", που τους ανέβασε στην
κορυφή της κοινωνίας. Αχάριστοι θα ήταν, αν δεν έβλεπαν σαν "γίγαντα" τον νάνο …Το
πρότυπό τους …Αυτόν, που το όνειρό του ήταν να γίνει μισθοσυντήρητος υπάλληλος της
εκπαίδευσης …Τον πρώτο υπάλληλο, που έγινε "Μέγας".
Σχεδόν έναν αιώνα μετά το ίδιο έγινε και στη Ρωσία. Την "αγωνία" των πεινασμένων
δουλοπάροικων Ρώσων να εργαστούν και να επιβιώσουν την εκμεταλλεύτηκε και πάλι το
σύστημα εξουσίας. Εκεί δεν χρειάστηκε καν οι δουλοπάροικοι να σκεφτούν να επαναστατήσουν.
Εκεί σκέφτηκαν άλλοι γι' αυτούς …πριν από αυτούς. Εκεί το ίδιο το σύστημα τους "χάρισε" μια
"επανάσταση" με δώρο το "πακέτο" των "επαναστατών". Μέσα σε "δέματα" από το εξωτερικό
τους έστελναν τους "επαναστάτες". Με "έξωθεν" παρεμβάσεις οργανώθηκε και στη συνέχεια
"καπελώθηκε" κι εκείνη η "επανάσταση". Από ποιον; …Από τον νάνο τον Λένιν …Έναν έμμισθο
χαφιέ της δύσης και βεβαίως των Εβραίων τραπεζιτών …Έναν καραγκιόζη, ο οποίος έφτασε
στη Ρωσία ως "δέμα" με ένα αγγλικό γραμματόσημο στον κώλο του. Αυτός ο καραγκιόζης στη
συνέχεια έγινε ο Χίτλερ του προλεταριάτου.
Ποιο ήταν το κέρδος εκείνης της "επανάστασης" για τη "διοργανώτρια" Δυση; Το σύστημα
των Μεγάλων δυνάμεων χρησιμοποίησε την έννοια της επανάστασης, για να "ξεφορτωθεί" έναν
αντίπαλο, όπως ήταν η Ρωσία. Η δύση πλήρωσε τους μπολσεβίκους, για να παριστάνουν για
έναν περίπου αιώνα τους αντιδυτικούς "επαναστάτες". δημιούργησαν ένα προβληματικό και
άρα εσωστρεφές σύστημα, το οποίο θα αυτοαπομονωνόταν και άρα θα το "ξεφορτώνονταν" ως
ανταγωνιστή. Με αυτόν τον τρόπο η "συμμορία" των δυτικών δυνάμεων "ξεφορτώθηκε" για το
αντίστοιχο διάστημα τον ανταγωνισμό της Ρωσίας.
Αυτό ήταν το ζητούμενο. Η Ρωσία δεν θα ενοχλούσε πλέον τη δύση στο ξεκοκάλισμα της
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βεβαίως των πετρελαίων της. Πρώτα "διευθετήθηκε" το θέμα
της Ρωσίας και κατόπιν διαμελίστηκε η Οθωμανική —πετρελαϊκή— αυτοκρατορία. Πρώτα
αποκλείστηκε η πιθανότητα να πλησιάσει η Ρωσία τη Μεσόγειο και κατόπιν έβαλαν "φωτιά" στη
Μεσόγειο. Οι εξουσίες και οι λαοί των ισχυρών της δύσης "ευημέρησαν", χωρίς να έχουν κανένα
πρόβλημα από τη Ρωσία …Την πάμπλουτη και αχανή Ρωσία, η οποία πεινούσε συστηματικά,
είτε εντός του καπιταλισμού είτε εντός του κομμουνισμού.
Γιατί γιόρταζαν τη ρωσική επανάσταση όχι μόνον οι Ρώσοι, αλλά όλοι οι λαοί του
ανατολικού μπλοκ; Για τους ίδιους λόγους που η δύση "γιόρταζε" τη Γαλλική Επανάσταση. Γιατί
ήταν η "μήτρα" των εξουσιών της. Γιατί χάρη σ' εκείνη την επανάσταση ο "πάτος" των
κοινωνιών τους έγινε η άρχουσα τάξη. Μια άρχουσα τάξη, η οποία δήθεν απειλούσε τη δύση,
αλλά στην πραγματικότητα την είχε αφεντικό της. Χάρη σ' εκείνη την "επανάσταση" έγιναν "θεοί"
αγράμματοι τενεκέδες από τον Τίτο και τον δημητρώφ μέχρι τον Τσαουσέσκου και τον
Γιαρουζέλσκι. Χωρίς εκείνη την "επανάσταση" οι συγκεκριμένοι "εορτάζοντες" θα παρέμεναν
στους βόθρους …όπου και ανήκαν.
Έχοντας η εξουσία γνώση όλων αυτών των καταστάσεων, γνωρίζει πώς να αμύνεται σε
περίπτωση λαϊκών αντιδράσεων. Μπορεί αυτές να τις χειρίζεται όπως τη βολεύει, γιατί έχει τις
ανάλογες γνώσεις. Από τη στιγμή που επιβίωσε της απρόβλεπτης και αυθόρμητης Γαλλικής
Επανάστασης —όπου ένα από τα ισχυρότερα κράτη της εποχής βυθίστηκε στο χάος—, δεν έχει
πρόβλημα με μικρότερης κλίμακας αντιδράσεις. Απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι ότι το ίδιο
το σύστημα όχι μόνον δεν "αφόρισε" δια παντώς την έννοια της "επανάστασης", αλλά τη
γιόρταζε. Όχι μόνον δεν τη "δαιμονοποίησε", αλλά τη μάθαινε στα παιδιά στα σχολεία. Η ίδια η
εξουσία μάθαινε τα παιδιά να λατρεύουν τους επαναστάτες …Τόσο σίγουρη ήταν για τη γνώση
της. Το σύστημα έμαθε τόσο καλά τη μέθοδο της "επανάστασης", που τη χρησιμοποιούσε το
ίδιο κάθε φορά που το εξυπηρετούσε …Τη χρησιμοποιούσε εναντίον παντώς τύπου εχθρού.
Έχοντας λοιπόν γνώση της έννοιας της "επανάστασης", το σύστημα μπορούσε και τη
χρησιμοποιούσε κατά το δοκούν. Έφτασε μάλιστα στο σημείο το ίδιο το σύστημα εξουσίας να
πυροδοτεί "επαναστάσεις", προκειμένου είτε να εκβιάσει εξουσίες απείθαρχων κρατών είτε να
επιβάλει δικές του δοτές ηγεσίες σε απείθαρχους λαούς. Ηγεσίες, οι οποίες στο τέλος θα
εκτελούσαν κατά γράμμα τις εντολές του. Ολόκληρο το κεντρικό σύστημα του χριστιανισμού
στηρίζεται σ' αυτήν τη δυνατότητα …Στη δυνατότητα να "πυροδοτεί" ελεγχόμενες
"επαναστάσεις". Με "επαναστάσεις" απειλούνται όλοι οι εχθροί των ιμπεριαλιστών. Domestic or
Foreign, όπως θα έλεγε και ένας Αμερικανός. Με "επαναστάσεις" απειλούνταν οι αστικές
ηγεσίες των κρατών, όταν δεν συμμορφώνονταν στις επιταγές των ιμπεριαλιστών. Με
"επαναστάσεις" καπελώνονταν όλες οι κοινωνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό αυτών των
κρατών.
Το κόλπο ήταν απλό. Έχοντας το σύστημα κάνει τη μεγάλη "επιτυχία" στη Ρωσία, γνώριζε
πώς να χειρίζεται τις καταστάσεις. Παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο δημιούργησε τις
"υποδομές" της προεπαναστατικής Ρωσίας. Τα γνωστά "γραφεία" των προδοτών, που δέχονται
"δέματα". Ανέπτυξε με δικά του μέσα και δικά του χρήματα κομματικούς μηχανισμούς δυνάμει
"επαναστατών". Μηχανισμούς χαφιέδων όμοιων με τους μηχανισμούς εκείνους, που
"φιλοξενούσαν" τους Λένιν ή τους Τρότσκι της προεπαναστατικής εποχής. Μηχανισμούς
χαφιέδων, τους οποίους "αμολούσε" στην κοινωνία, για να ελέγχει τις τάσεις της. Μηχανισμούς,
οι οποίοι της επέτρεπαν να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τα συμβαίνοντα μέσα σ' αυτήν. Όμως,
όλα αυτά μπορούσαν να έρθουν εις πέρας μόνον αν το σύστημα εξασφάλιζε συμμάχους στη
μάχη εναντίον των λαών. Ειδικούς συμμάχους, οι οποίοι θα το βοηθούσαν στο "καπέλωμα" των
αντιδράσεων των λαών. Συμμάχους, οι οποίοι στην ουσία θα πρόδιδαν τους λαούς που
ξεσηκώνονταν.
Στο σημείο αυτό έρχεται κι αποκαλύπτεται η πολυτιμότητα των Εβραίων στις μεθοδεύσεις
του συστήματος. Έρχεται κι αποκαλύπτεται η μεγάλη εκδούλευση των Εβραίων στο σύστημα.
Το καπιταλιστικό σύστημα εκμεταλλεύτηκε τη μεγάλη διασπορά του εβραϊσμού μέσα στη δυση,
για να την ελέγξει στο σύνολό της. Εκμεταλλεύτηκε τη διασπορά ενός λαού, ο οποίος έχει
συγκρουόμενα συμφέροντα με όλους τους λαούς. Η μεγάλη διασπορά σε συνδυασμό με τα
"ασαφή" όρια των τραπεζικών λειτουργιών επέτρεπαν στους Εβραίους να είναι "χρήσιμοι" για το
σύστημα. Επέτρεπε στους Εβραίους προδότες να τα "παίρνουν" από τους Εβραίους τραπεζίτες,
για να "καπελώνουν" τους λαούς υπέρ των αφεντικών. δεν είναι τυχαίο ότι από τη
Λούξεμπουργκ στη Γερμανία μέχρι τον Μπεναρόγια στην Ελλάδα οι "πρωτοστάτες" των
αστικών "ψευδοεπαναστάσεων" ήταν πάντα Εβραίοι.
Τώρα μπορουμε να τον λόγο που είναι τόσο πολύτιμοι οι Εβραίοι για
το παγκόσμιο σύστημα και τι είδους "εκδούλευση" του πουλάνε. Οι Εβραίοι προδίδουν στα
"αφεντικά" επ’ αμοιβή τους λαούς που τους "φιλοξενούν" …—Στο τέλος πρόδωσαν και τα
"αφεντικά" και θα δούμε στη συνέχεια πού φτάσαμε—. Αυτό, το οποίο εδώ έχει σημασία είναι να
γνωρίζει ο αναγνώστης τον ρόλο τους …Να καταλαβαίνει τον λόγο που πάντα υπάρχουν ως
"ύποπτοι" στις συνειδήσεις όλων των λαών …Να καταλάβει τον λόγο που πάντα παίζουν
πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα τα συνωμοτικά σενάρια. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Προέρχονται
από εμπειρικές γνώσεις των λαών, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από απτές αποδείξεις, εφόσον οι
αποδείξεις βρίσκονται πάντα στα χέρια του συστήματος και το σύστημα είναι το "αφεντικό" των
Εβραίων.
Οι Εβραίοι λοιπόν πάντοτε συνδέονται με την έννοια της "επανάστασης", γιατί αυτό είναι το
"καθήκον" τους για την προστασία των κοινοτήτων τους. Στις "επαναστάσεις" βγάζουν το
μεροκάματό τους. Με τις "πλάτες" του συστήματος κλέβουν τους λαούς και με τις "στημένες"
επαναστάσεις ανταποδίδουν την εξυπηρέτηση. Οι κοινότητες των Εβραίων γι' αυτόν τον λόγο
είναι πολύτιμες για το σύστημα. Μέσα στις ίδιες κοινότητες δραστηριοποιούνται τόσο οι
τοκογλύφοι, που λιώνουν τους λαούς, όσο και οι "επαναστάτες", που θέλουν να τους σώσουν.
Από τους ίδιους διεθνείς τραπεζίτες παίρνουν χρήματα τόσο οι τοκογλύφοι, για να λιώσουν τον
κόσμο, όσο και οι "επαναστάτες", για να τον "σώσουν". Μέσω αυτών των εγκληματιών και
παρασίτων "έμπαινε" το εβραιοκρατούμενο διεθνές τραπεζικό σύστημα στα εθνικά κράτη, όταν
δεν υπήρχε η παγκοσμιοποίηση. Γι' αυτόν τον λόγο ήταν "μοναδικοί" οι Εβραίοι σ' ό,τι αφορά τη
χρησιμότητά τους.
Κορυφαία "στιγμή" της δραστηριότητάς τους ήταν η δημιουργία του "κομμουνισμού". Με"εμπνευστή" τον Εβραίο Μαρξ και χρηματοδότες τους Εβραίους τραπεζίτες χτίστηκε το
παγκόσμιο κομμουνιστικό "δίκτυο" …Το δίκτυο, το οποίο έλεγχαν πάντα οι Αγγλοσάξονες και
χειρίζονταν οι Εβραίοι …Το δίκτυο, το οποίο δήθεν απειλούσε τον καπιταλισμό με "ανατροπή"
…Το δίκτυο, το οποίο στην πραγματικότητα είχε πάντα ως στόχο να υπηρετεί τα αγγλοεβραϊκά
συμφέροντα …Το δίκτυο, το οποίο "επαγγέλλεται" την "επανάσταση" και την "πουλά" σε όποιον
ενδιαφέρεται …Το δίκτυο, το οποίο έχει ως καθήκον του απλά να "επαναστατεί" εκ των
προτέρων "καπελωμένα", για να μην προλάβουν κι επαναστατήσουν κάποιοι άλλοι. Στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένα κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο, που να μην
ιδρύθηκε από Εβραίους και να μην χρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους Εβραίους τραπεζίτες.
Αυτός είναι ο ρόλος των κομμουνιστικών μηχανισμών παγκοσμίως. Όπου το σύστημα ήθελε
έναν εχθρό θεαματικό, "επικίνδυνο", αλλά πάντα "στημένο", εμφάνιζε τον κομμουνισμό. Όπου
το σύστημα έπρεπε να ξεπεράσει τις αντιδράσεις των κρατών ή των λαών, παντού έκανε τα
ίδια. Απειλούσε με εμφύλιους τις ηγεσίες και σε μερικές περιπτώσεις —όπως συνέβη στην
Ελλάδα— δεν σταμάτησε στις απειλές. Καθήλωνε στην απραξία τον δημοκρατικό κόσμο, ο
οποίος ναι μεν ήθελε ν' αντιδράσει, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελε να ρίξει νερό στον μύλο των
σταλινικών. Αυτήν τη δυνατότητα την είχε το σύστημα, γιατί μπορούσε και "κατασκεύαζε" μόνο
του τις ηγεσίες των "επαναστάσεων". Ξεχώριζε μέσα από τα κομμουνιστικά "σκουπίδια" τούς
διαγωνιζόμενους και κατόπιν αναγνώριζε ανάμεσά τους τούς "διακριθέντες".
Αυτό έκανε στη μεταπολεμική Ελλάδα με τον Ζαχαριάδη και τον εμφύλιο και το ίδιο κάνει
καθημερινά με την Παπαρήγα και το ΠΑΜΕ. Γι' αυτόν τον λόγο είχε πάντα ιδιαίτερη αδυναμία
στους σταλινικούς "επαναστάτες" …Στους έμπειρους και σχεδόν επαγγελματίες "επαναστάτες".
Γιατί; Γιατί, εκτός του ότι είναι οι "δικοί" της άνθρωποι, είναι απόλυτα προβλέψιμοι και η εξουσία
φοβάται το απρόβλεπτο. Γιατί τους γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Γνωρίζει ότι είναι
πραγματικά …"επαγγελματίες" της επανάστασης. Γνωρίζει ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν
έγιναν "επαναστάτες" εξαιτίας των ευαισθησιών τους …Για να βολευτούν έγιναν "επαναστάτες".
Όπως κάποιοι γίνονται μηχανικοί, υδραυλικοί ή τσαγκάρηδες για να επιβιώσουν, έτσι και οι
σταλινικοί γίνονται "επαναστάτες". Ενώ, ως φανατικά μέλη δογματικών μηχανισμών, είναι
λάτρεις της εξουσίας, για βιοποριστικούς λόγους μαθαίνουν να την "απειλούν", αλλά και να την
"υπηρετούν". Αυτά τα χαρακτηριστικά των σταλινικών βολεύουν το σύστημα και γι' αυτό τους
"προτιμά". Οι λαοί εύκολα παρασύρονται, γιατί εντυπωσιάζονται από την "εμπειρία" των
επαγγελματιών. Εντυπωσιάζονται από τις συνωμοτικές τους γνώσεις. Εντυπωσιάζονται από τη
"γενναιότητά" τους.
Αυτό, το οποίο δεν γνωρίζουν για όλους αυτούς, είναι ότι τα πάντα είναι "στημένα". Αυτό, το
οποίο δεν γνωρίζουν, είναι ότι ο "φωτισμένος" επαναστάτης —που "δείχνει" τους ένστολους
εχθρούς του λαού—, ο "θερμοκέφαλος" οπαδός του —ο οποίος θα επιτεθεί με καδρόνια στην
αστυνομία— και ο χωροφύλακας "απέναντι", ανήκουν στην ίδια συμμορία των ίδιων αφεντικών.
Ακόμα δηλαδή και οι ψευδογενναιότητες των σταλινικών "επαναστατών" είναι πάντα
προσυμφωνημένες. Αυτός, ο οποίος κάνει τον ήρωα το πρωί στους δρόμους, το έχει παζαρέψει
την προηγούμενη νύχτα σε κάποιο γραφείο της εξουσίας. Αυτό, το οποίο για έναν απλό
δημοκράτη πολίτη θα σήμαινε οικονομική καταστροφή, βασανισμό και φυλάκιση, για τον
σταλινικό "επαναστάτη" γίνεται θεατρική "παράσταση", η οποία θα εξελιχθεί σε "επένδυση".
)εν υπάρχει "επαναστάτης" ή δυνάμει "επαναστάτης", ο οποίος να μην προστατεύεται από
την κρατική ασφάλεια. )ε υπάρχει "επαναστάτης", που να μην έχει δικό του φάκελο στην
κρατική ασφάλεια. )εν υπάρχει "επαναστάτης", που να μην έχει συμπληρώσει ο ίδιος φακέλους
άλλων πολιτών. Αυτό είναι το παιχνίδι και από αυτήν τη βάση ξεκινάει …Τη βάση του
αλληλοεκβιασμού, για να υπάρχουν εγγυήσεις καί από τις δύο πλευρές. Μια εκ του ασφαλούς
επένδυση, γιατί ένας γνήσιος σταλινικός, πριν γίνει "επαναστάτης", ξεκινάει από χαφιές της
κρατικής ασφάλειας.
Αυτό τον κάνει επιθυμητό από την εξουσία, εφόσον είναι εκβιάσιμος από αυτήν. Αν
παρακούσει τις εντολές της, μπορεί να τον κάψει. Η εξουσία τούς "φτιάχνει" και η ίδια μπορεί να
τους καταστρέψει. Γι' αυτόν τον λόγο προτιμά τα "προϊόντα" των σταλινικών "θερμοκηπίων". Τη
βολεύουν τα χαρακτηριστικά τους. Τη βολεύει η κομματική εκπαίδευση και η νοοτροπία τους.
Μια νοοτροπία, η οποία τους κάνει να βλέπουν τους υπόλοιπους ανθρώπους σαν "υποζύγια"
των δικών τους φιλοδοξιών …Υποζύγια, όπως έβλεπαν οι "πατέρες" τους τούς δουλοπάροικους
των στεπών της Ρωσίας.
Για τους σταλινικούς είναι κάτι παραπάνω από φυσικό να προδώσουν αυτά τα "ζώα", για να
βολευτούν οι ίδιοι. Πάντα έχουν την ιδεολογική δικαιολογία γι' αυτήν την προδοσία. Ποτέ δεν
φταίνε αυτοί. Πάντα φταίνε οι "αντεπαναστάτες". Όποιος διαφωνεί μαζί τους είναι
"αντεπαναστάτης". Όποιος δεν δέχεται να χαφιεδίζει για λογαριασμό τους, είναι
"αντεπαναστάτης". Ακόμα κι αυτός, ο οποίος πεινάει, πρέπει να τους προσκυνά, γιατί
διαφορετικά θα εμφανιστεί σαν "αντεπαναστάτης" …Απλά σταλινικά πράγματα. Πρώτα περνάει
ο "φωτισμένος" ηγέτης το χάσμα της φτώχειας και κατόπιν ακολουθεί το "κοπάδι". Αν δεν φτάσει
η "λεία" για όλο το κοπάδι, δεν φταίνε οι "φωτισμένοι", αλλά το κοπάδι, που είναι μεγάλο. Αυτοί
"έσωσαν" όσους μπορούσαν να σώσουν, οι οποίοι κατά σύμπτωση είναι ομοϊδεάτες τους. Οι
υπόλοιποι θα περιμένουν …για κάποια "μετά θάνατον" ανταμοιβή.
Αντιλαμβανόμαστε ότι, το να είναι κάποιος σταλινικός "επαναστάτης", είναι μια "επένδυση"
για το μέλλον. Απλά πρέπει να γνωρίζει κάποιος ποιος είναι ο στόχος τους. Κάνει λάθος όποιος
νομίζει πως όλοι αυτοί οι σταλινικοί "επαναστάτες" ονειρεύονται ν' ανατρέψουν κάποτε την
καπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Αυτό απαιτεί ηλιθιότητα και αυτοκτονική γενναιότητα και αυτοί
δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο …αλλά ούτε και συνδυασμός αυτών των δύο. Πρέπει να είσαι
ηλίθιος, για να πιστεύεις ότι υπάρχει "λύση" στον αφελή μέχρι ηλιθιότητας κομμουνισμό του
Εβραίου Μαρξ …και οι σταλινικοί δεν είναι ηλίθιοι. Πρέπει να είσαι πολύ γενναίος, για να έρθεις
σε πραγματική σύγκρουση με το σύστημα γι' αυτήν την ηλίθια πεποίθησή σου …και οι
σταλινικοί δεν είναι γενναίοι.
Οι σταλινικοί, που είναι "μεροκαματιάρηδες" της "επανάστασης", δεν έχουν τέτοιες
φιλοδοξίες. Δεν έχουν ως στόχο τους να σφάξουν την αγελάδα, που την αρμέγουν εκ του
ασφαλούς. Όσοι πρόλαβαν να γίνουν Στάλιν ή Τίτο, πρόλαβαν. Για τους υπόλοιπους …το
"μεροκάματο" να βγαίνει. "Όνειρό" τους είναι να έχουν την τύχη να βρεθούν σε κάποια στιγμή σε
θέση να εξυπηρετήσουν το σύστημα μέσα από τις διαδικασίες του ίδιου του συστήματος. Να
ξεφύγουν από το "επίδομα" του χαφιέ της αστικής εξουσίας και να γίνουν αστοί εξουσιαστές και
οι ίδιοι. Να χρειαστεί δηλαδή το σύστημα έναν "Μάη" ή ένα "Πολυτεχνείο" και να μπορούν οι
ίδιοι να το εξυπηρετήσουν. Να γίνουν μια Δαμανάκη ή ένας Τατούλης ή ένας Ανδρουλάκης. Να
ξεφύγουν από το "χαρτζιλίκι" του κόμματος και ν' αρπάξουν πραγματικά "φιλέτα" του
συστήματος. Με αυτό το "όραμα" ζουν. Να ξεφύγουν από τη φτωχή καθημερινότητα του
κόμματος και ν' ανέβουν στην κεντρική πολιτική "σκηνή".
Στους "Περισσούς" αυτού του Πλανήτη δεν
"ονειρεύονται" ανατροπές του καπιταλισμού. "Ονειρεύονται" να γίνουν χρήσιμοι για τον
καπιταλισμό. Απλά πράγματα. Η ανατροπή έχει κόστος δυσβάστακτο, ενώ η "χρησιμότητα"
πληρώνει χρυσάφι. Η "χρησιμότητα" έχτισε το Παλάτι του Περισσού. Η "χρησιμότητα" το έντυσε
με γρανίτες και μοκέτες. Η "χρησιμότητα" αγόρασε το Λέξους της Αλέκας και πλήρωσε τα
πανάκριβα δίδακτρα της κόρης της. Η "χρησιμότητα" το προστατεύει με τόνους σιδήρου και
δεκάδες αστυνομικούς φύλακες. Αυτή η "χρησιμότητα" υπάρχει στο DNA του ΚΚΕ, γιατί αυτό το
DNA είναι εβραϊκό. Όλα τα ΚΚΕ είναι εβραϊκά και ως εκ τούτου και το ελληνικό.
Η σύνδεση των Εβραίων με τα κομμουνιστικά κόμματα και η προδοτική τους δραστηριότητα
ορίζουν από μόνες τους τα "φίλτρα" με τα οποία όλα αυτά τα κόμματα αναζητούν μέλη.
Ελέγχοντας οι Εβραίοι τα κόμματα αυτά, γνώριζαν πού θα έπρεπε ν' αναζητούν "στελέχη" και
"συνεργάτες", προκειμένου να τα κάνουν "χρήσιμα" για τα συμφέροντά τους. Γνώριζαν σε
ποιους θα έπρεπε να τα παραδώσουν, χωρίς να απειλούνται τα συμφέροντά τους. Έπρεπε να
διαλεχτεί προσεκτικά ο Ζαχαριάδης, για να κληρονομήσει τον Μπεναρόγια. Το αποτέλεσμα
όλων αυτών των επιλογών είναι κάτι, το οποίο λίγο-πολύ έχουμε αρχίσει πλέον να
υποπτευόμαστε.
Τα κομμουνιστικά κόμματα πάντα ψάχνουν τα μέλη τους στις παρυφές όχι απλά της
κοινωνίας, αλλά της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν ψάχνουν απλά στον υπόκοσμο, όπου
θ' αναζητήσουν πρόσωπα, τα οποία για χρήματα θα μπορούσαν να προδώσουν τους λαούς
τους. Ο υπόκοσμος, σε σχέση με τους χώρους όπου κινούνται οι σταλινικοί, είναι "σαλόνι". Οι
σταλινικοί ψάχνουν κυρίως στα "ξέφτια" της ανθρώπινης ύπαρξης. Ψάχνουν ανάμεσα σε
ανθρώπους "ελαττωματικούς" με μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα. Ανθρώπους, που τα
προβλήματά τους να τους φέρνουν όχι απλά "απέναντι" από την ιδεολογία των φυσιολογικών
ανθρώπων, αλλά απέναντι στους ίδιους τους ανθρώπους.
Κουτσοί, στραβοί, κοντοί, χοντροί, καμπούρηδες, τραυλοί, τεμπελόσκυλα, παράσιτα,
αυνανιστές και ανώμαλοι είναι "έτοιμοι" για μεγάλες "καριέρες" στα κόμματα αυτά. Ας
προσπαθήσει κάποιος να φανταστεί έναν χώρο εκτός ΚΚΕ όπου η νανοΠαπαρήγα θα γινόταν η
αδιαμφισβήτητη "πρώτη" των "πρώτων". Ούτε σε ατομικό καμπινέ δεν θα μπορούσε η
Παπαρήγα να είναι πρώτη. Ας προσπαθήσει κάποιος να φανταστεί έναν χώρο εκτός ΚΚΕ όπου
ο νανοΑνδρουλάκης θα λογαριαζόταν γι' "άντρακλας". Ας προσπαθήσει κάποιος να φανταστεί
έναν χώρο όπου ο νεάντερταλ Σιάντος θα λογαριαζόταν για "διανοούμενος". Ας προσπαθήσει
κάποιος να φανταστεί έναν χώρο όπου ένα "σκουλήκι", όπως ο Ζαχαριάδης, θα "λογαριαζόταν"
γι' άνθρωπος. Ακόμα και ο "λυγερόκορμος" Πάγκαλος από το ΚΚΕ ξεκίνησε τη μεγάλη καριέρα
του, που τον οδήγησε στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.
Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Αυτή είναι η λογική του ΚΚΕ και όλων ΚΚ. Όπως κάποια
επιχείρηση αναζητεί τους "καλύτερους" επαγγελματίες, για να είναι "καλύτερη" και η ίδια, έτσι
κάνει και το ΚΚΕ. Τα κριτήρια αλλάζουν με βάση αυτό, το οποίο εξυπηρετεί πιο πολύ εκείνο που
θεωρείς "καλύτερο" και το οποίο είναι υποκειμενικό. Το απάνθρωπο ΚΚΕ είναι "άριστο" για τον
ρόλο του, όταν στελεχώνεται από "αρρώστους" ανθρώπους σε βαθμό "αναπηρίας". Ο
καλύτερος "κουτσός" είναι ο "ακρωτηριασμένος". Ο καλύτερος "τραυλός" είναι ο "μουγκός". Το
"καλύτερο" για το ΚΚΕ είναι το χρησιμότερο για τα αφεντικά και το προδοτικότερο για την
πατρίδα. Αναγκαστικά θα ψάχνει στο "βόθρο" της κοινωνίας για τους "καλύτερούς" του.
Αυτή η αναζήτηση εξηγεί και την επιτυχία του ΚΚΕ στα Πανεπιστήμια. Αναζητεί πάντα από
την νέα "παραγωγή" αυτούς που του χρειάζονται. Η μεγάλη του "επιτυχία" στις φοιτητικές
παρατάξεις δεν οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέοι "γοητεύονται" από τον σταλινισμό. Οφείλεται
στο γεγονός ότι οι αθλιότεροι των νέων "γοητεύονται" από τις παροχές του σταλινισμού. Είτε σε
χρήμα είτε σε είδος, ανταμείβονται όλοι αυτοί που ως δια μαγείας "γοητεύονται" από τον
σταλινισμό. Οι τενεκέδες περνάνε μαθήματα και οι αγάμητοι βλέπουν "φως" στο τούνελ …Λίγο
άπλυτο κι αξύριστο …αλλά "φως". Ο καθείς με τις ανάγκες του. Έτσι ψάχνει στελέχη το ΚΚΕ
ανάμεσα στους νέους. Βοηθιέται από την εξουσία, για να μπορεί να προσφέρει παροχές.
Παροχές, οι οποίες ανακατεύουν τον "πάτο" της νεανικής κοινωνίας και αναδεικνύουν το
"κατακάθι" του.
Αυτός είναι ο σχεδιασμός όλων των κομμουνιστικών κομμάτων και όχι μόνον του ΚΚΕ του
Εβραίου Μπεναρόγια. Αυτόν τον σχεδιασμό "πουλάνε" στο σύστημα οι Εβραίοι "ιδεολόγοι"
μέσω των Εβραίων τραπεζιτών. Μια "πραμάτεια", που δεν είναι καινούρια, αλλά υπάρχει εδώ
και αιώνες. Το σύστημα, δηλαδή, από την εκδήλωση της Γαλλικής Επανάστασης κι εντεύθεν
έχει λάβει τα προστατευτικά του μέτρα. Διατηρεί πάντα με δικά του έξοδα σταλινικές "λεκάνες"
με προκάτ "επαναστάτες". Σαν τις ψαροταβέρνες, οι οποίες διατηρούν δεξαμενές με ζωντανά
ψάρια, για να διαλέγουν το ψάρι της αρεσκείας του πελάτη τους.
Αυτό κάνει και το σύστημα. Κάθε φορά που δήθεν απειλείται, διαλέγει μόνο του αυτόν που
θα το "απειλεί". Αυτό θα διαλέξει εκείνον, ο οποίος θα "καρπωθεί" τα πολιτικά "κέρδη" της
"επανάστασης". Αυτόν, που —ως δια μαγείας— θα "γλιτώσει" από όλους τους κινδύνους και
στο τέλος θα κατακτήσει τον "θρόνο" της προδομένης "επανάστασης". Εκεί διαφέρουν άλλωστε
οι γενναίοι Παναγούληδες —που δεν τη "γλιτώνουν"— από τους άλλους —που τη
"γλιτώνουν"—. Ό,τι δεν έχει επιλεγεί από το σύστημα, είναι "άτυχο". Καλό είναι μόνον για τα
ηρωικά "μνημόσυνα". Το σύστημα, δηλαδή, διατηρεί μόνιμα έναν ενεργό κοινωνικό "βόθρο", ο
οποίος την κατάλληλη στιγμή θα του δώσει τη δυνατότητα να "ψαρέψει" τον ηγέτη" της
αρεσκείας του. Μιλάμε για ένα μόνιμο "απόστημα", το οποίο το σύστημα το ελέγχει απόλυτα,
ώστε να μετατρέψει σε "μολυσματική" την οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση.
Αυτός είναι κι ο λόγος που το ιμπεριαλιστικό σύστημα πάντα έχει μια συγκεκριμένη
συμπεριφορά απέναντι στους κομμουνιστικούς κομματικούς μηχανισμούς των κρατών, που
επιδιώκει να ελέγχει. Τους "καταδιώκει" δήθεν, για να έχει μια "βιτρίνα" αντιπαλότητας, αλλά
στην ουσία το ίδιο είναι αυτό που τους συντηρεί. Τους "καταδιώκει", ώστε να δίνει αθέμιτο
πλεονέκτημα στους επαγγελματίες "διωκόμενους" "επαναστάτες" σε σχέση με τους απλούς
δημοκράτες. Τους "καταδιώκει", για ν' ανανεώνει διαρκώς την "παραγωγή" τους σε
"επαναστάτες", οι οποίοι είναι ταυτόχρονα και χαφιέδες. Τους "καταδιώκει", για να ρίχνει στάχτη
στα μάτια του κόσμου. Αυτό γίνεται σε όλο τον κόσμο και το ίδιο γίνεται και στην Ελλάδα.
Το ΚΚΕ, δηλαδή, δεν υπάρχει μόνον επειδή απλά βολεύει τους γίγαντες του δικομματισμού.
Πίσω από το ΚΚΕ κρύβονται τεράστια ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, που το προστατεύουν.
Συμφέροντα, που, μέσω του ΚΚΕ και της "παραγωγής", μπορούν να εκβιάζουν τις ελληνικές
αστικές ηγεσίες ή να "καπελώνουν" τις κοινωνικές αντιδράσεις των Ελλήνων. Πίσω από τον
"τσαμπουκά" του ΠΑΜΕ κρύβονται οι ιμπεριαλιστές. Πίσω από την "ανυπακοή" της Αλέκας
κρύβονται οι "μεγαλοκαρχαρίες" της παγκόσμιας κοινωνίας. Πίσω από την "τόλμη" του ΚΚΕ ν'
αρνείται τον οικονομικό έλεγχο κρύβονται "πλάτες" ξένων ισχυρών παραγόντων. Χάρη σ' αυτές
τις "πλάτες" το ΚΚΕ εξασφαλίζει την επιβίωσή του. "Πλάτες", οι οποίες θ' αποκαλυφθούν, αν
γίνει ένας τέτοιος οικονομικός έλεγχος. Πλάτες, οι οποίες φτάνουν στον Σόρος και από εκεί στον
χρηματοδότη του Χίτλερ ή του Στάλιν …τον Ρότσιλντ.
αντιλαμβάνεστε πλέον πώς λειτουργεί η παγκόσμια κοινωνία και πώς
εξασφαλίζουν Αγγλοσάξονες και Εβραίοι τη δυνατότητα παρεμβάσεων στα εσωτερικά των
θεωρητικά ανεξάρτητων κρατών. Όλο το μυστικό είναι ότι ελέγχουν ή απειλούν να ελέγξουν τους
λαούς με "στημένες" επαναστάσεις. Όταν το σύστημα μπορεί να διαλέγει "επαναστάτες" σε
ελεύθερες θεωρητικά χώρες, όπως η Ελλάδα, καταλαβαίνει κάποιος πώς διαλέγει σε χώρες
όπου οι δυνατότητες αυτές πολλαπλασιάζονται. Κάθε φορά που έχει πρόβλημα και πρέπει να
"οδηγήσει" κράτη και λαούς στις "αγκάλες" του, κάνει τα ίδια πράγματα. Κάθε φορά που
αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κίνδυνος να χάσει τον έλεγχο κάποιων κρατών ή λαών, παίζει με την
έννοια της επανάστασης.
Ας καταλαβουμε λοιπον πως τη διάλυση της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας τη μεθόδευσαν μόλις "διευθέτησαν" το θέμα της Ρωσίας. Ας ψάξει κάποιος να
βρει τι είδους ηγεσίες υπάρχουν στη Μέση Ανατολή, που για τα πετρέλαιά της ενδιαφέρουν τη
Δύση. Όπου δεν κυβερνάνε βασιλείς —έμμισθοι πράκτορες των Δυτικών— τύπου Χουσείν της
Ιορδανίας ή Φάχντ, κυβερνάνε "επαναστάτες" σταλινικοί …"Επαναστάτες" του κώλου
…"Επαναστάτες" κολλητοί των Εβραίων τύπου Αραφάτ …"Τυχεροί", εφόσον παντού τους
καταδιώκουν και δεν τους βρίσκουν. Τους διαφημίζουν, τους πλουτίζουν και μετά τους ελέγχουν
απόλυτα.
Τα ανάλογα έγιναν και στο απόλυτα ελεγχόμενο Ανατολικό Μπλοκ, όταν αυτό κατέρρεε.
Έχοντας τεχνογνωσία στον τεμαχισμό αυτοκρατορικών "πτωμάτων", επανέλαβαν το ίδιο και με
την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Για να μην έχει το σύστημα ν' αντιμετωπίσει
ανεξέλεγκτες καταστάσεις, μερίμνησε πριν καν σκεφτούν οι λαοί να μεριμνήσουν. Επανέλαβαν
και πάλι την υπερπετυχημένη μέθοδο της "επανάστασης". Και πάλι το σύστημα θ' αποφάσιζε
για τους λαούς πριν το κάνουν αυτοί από μόνοι τους. Και πάλι θα τους έστελνε "δώρο" μια
"επανάσταση" με "πακέτο" τους επαναστάτες. Αυτό, για παράδειγμα, έγινε, όταν η Πολωνία
έδειχνε πως δεν αργούσε να ξεφύγει από το κομμουνιστικό "δίκτυ" και η )ύση ήθελε να την
ελέγχει. Για να μην γίνει η κατάσταση ανεξέλεγκτη, πυροδότησε την "επανάσταση" των
ναυπηγείων και του Βαλέσα. Έβαλε το "χέρι" της μέσα στη σταλινική "δεξαμενή" της Πολωνίας
και έβγαλε έναν "φρέσκο" Βαλέσα, για να παγιδεύσει τους Πολωνούς.
Το ίδιο έκανε και με την ίδια τη Ρωσία. Πριν ξεκινήσουν οι Ρώσοι να επαναστατούν,
φρόντισε η Δύση να πυροδοτήσει την τελευταία ρωσική "επανάσταση". Για να μην βρεθούν
στην κορυφή της μετασοβιετικής Ρωσίας οι άξιοι, έψαξε στα κομμουνιστικά "σκουπίδια" της τις
μελλοντικές ηγεσίες. Έψαξε ανάμεσα στους χαφιέδες των μυστικών υπηρεσιών και βρήκε τους
"χαρισματικούς". Έβαλε και πάλι το "χέρι" της μέσα στη σταλινική "δεξαμενή" της Ρωσίας και
εκεί βρήκε τον μεθύστακα τον Γιέλτσιν. Η απόλυτη παραδοξότητα. Σε μια Ρωσία, η οποία
μισούσε τον κομμουνισμό και επαναστατούσε, θέλοντας ν' αντιδράσει στην καμαρίλα της
αναξιοκρατίας των μπολσεβίκων, έβαλαν τον ρωσικό λαό ν' "ακολουθήσει" έναν άχρηστο
μεθύστακα, ο οποίος ήταν πρώην μπολσεβίκος.
Πίσω από αυτόν τον μεθύστακα-"βιτρίνα" τοποθέτησαν έναν "νηφάλιο" Εβραίο Τσουμπάις,
για να μεριμνήσει για τη λεηλασία. Μέσω Τσουμπάις οι Εβραίοι "ρήμαξαν" τη Ρωσία. Από αυτόν
ξεκίνησαν οι μοιρασιές, που δημιούργησαν τους Εβραίους μεγιστάνες του χαφιεδισμού τύπου
Αμπράμοβιτς, Χανταρκόφσκι κλπ.. Η Ρωσία έχασε την ευκαιρία να έχει την ηγεσία που της
αξίζει και μπήκαν μέσα σ' αυτήν οι )υτικοί και τη λεηλάτησαν. Οι Ρώσοι, οι οποίοι πεινούσαν επί
κομμουνισμού, έφτασαν στο σημείο να λιμοκτονούν επί καπιταλισμού. Όταν η κατάσταση
έπιασε "κόκκινα", εκτονώθηκε και πάλι με την ίδια μέθοδο …απλά πιο ήπια. Από την ίδια
"δεξαμενή" ήταν και όλοι όσοι ακολούθησαν τον προκλητικό μεθύστακα …Χαφιέδες και
πράκτορες του σταλινισμού …Ο Πούτιν, ο Μεντβέντεβ κλπ.. Από τα εκατοντάδες εκατομμύρια
των Ρώσων δημοκρατών και πάλι ο σταλινισμός "γέννησε" γι' αυτούς τους "δημοκράτες" της
νέας καπιταλιστικής εποχής.
Το ανάλογο έγινε και με την Ουκρανία. Επειδή συνέφερε τους )υτικούς να την
"αποσυνδέσουν" από το ρωσικό "άρμα" —αλλά ταυτόχρονα αυτό δεν ήταν εύκολο—,
δρομολόγησαν και πάλι τη γνωστή μέθοδο της "επανάστασης". Με "αυθόρμητα" χρήματα της
)ύσης βγήκαν "αυθόρμητα" οι Ουκρανοί στους δρόμους. Αυτήν τη φορά ήταν η "πορτοκαλί"
επανάσταση που πυροδοτήθηκε. Και πάλι από τα "σκουπίδια" της Ουκρανίας αναζητήθηκε η
ηγεσία της. Από αυτά τα σκουπίδια —που περιφέρονταν— ανάμεσα από σταλινικούς
μαυραγορίτες, πόρνες και νταβατζήδες, βρέθηκε η "επαναστάτρια" Τιμοσένκο. Μια σταλινική
μαυραγορίτισσα και κατά καιρούς βίζιτα. Η Ζαν ντ’ Άρκ της Ουκρανίας. Η συνάδελφος του
Γιέλτσιν, του Βαλέσα, αλλά και του κοντινού μας Μπερίσα.
Όλες αυτές οι επαναλαμβανόμενες αθλιότητες δεν έγιναν μόνον εκεί όπου ο σταλινισμός
ήταν ισχυρός και δήθεν επέτρεπε τις έξωθεν παρεμβάσεις. Αυτά έγιναν κι εκεί όπου η
δημοκρατία ήταν θεωρητικά πανίσχυρη …Εκεί όπου δήθεν η δημοκρατία είχε τη "βιτρίνα" της.
Ποιος δεν θυμάται την "επανάσταση" του Γαλλικού Μάη; Τι του έχει μείνει από εκείνη την
επανάσταση; Ο "επαναστάτης" Κον Μπετίτ. Ο Εβραίος σταλινικός Κον Μπετίτ; Τυχαίο; Μήπως
όμως όλα αυτά συνέβαιναν σε άλλες εποχές και δεν μας αφορούν; Πότε έγινε η τελευταία
"επανάσταση" στη Γαλλία; Η "επανάσταση" των γκέτο. Η "επανάσταση" των μεταναστών και
των περιθωριακών. Ποιον έφερε στην εξουσία εκείνη η "επανάσταση"; Τον Εβραίο Σαρκοζί, ο
οποίος είναι εκλεκτός του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Όλα αυτά συνέβησαν στην
"έμπειρη" επαναστατικά Γαλλία.
Για να μην θεωρούμε τους άλλους κουτούς και τους εαυτούς μας έξυπνους, θα πούμε ότι
ακόμα και στην Ελλάδα τα ίδια έγιναν. Όταν αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα του συστήματος, τα
ίδια έκαναν. Έβαλαν το "χέρι" τους στη σταλινική "δεξαμενή" της Ελλάδας και μας "σέρβιραν" τα
φρέσκα σταλινικά "χαφιεδόψαρα". Η "επανάσταση" του Πολυτεχνείου δρομολογήθηκε από
συγκεκριμένους ανθρώπους. Σε μια δημοκρατική Ελλάδα "έλαμψαν" στην "επανάσταση" για την
επανόρθωση της Δημοκρατίας άνθρωποι, οι οποίοι μισούσαν τη Δημοκρατία …Σταλινικοί και
Μαοικοί …Προβοκάτορες και χαφιέδες …Η Σάρα, η Μάρα Δαμανάκη και το κακό
τατουλοσυναπάντημα. Σε μια Ελλάδα εκατομμυρίων "κορόιδων", που υπέφεραν από τη Χούντα,
αντέδρασαν οι λίγοι "έξυπνοι" σταλινικοί, οι οποίοι μας κυβερνάνε ακόμα. Οι "έξυπνοι", οι οποίοι
στην πλειοψηφία τους ήταν χαφιέδες της Χούντας.
Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε και γελάμε με τους Ρώσους και τους Γάλλους, θα πούμε τα
εξής απλά. Εξαιτίας εκείνης της "επανάστασης" του Πολυτεχνείου, οδηγηθήκαμε στην
"επανάσταση" της "Αλλαγής", η οποία μονοπώλησε την εξουσία στη μεταπολίτευση …Τη
μεγάλη κοινωνική "επανάσταση", της οποίας ηγήθηκε ο Εβραίος Παπανδρέου. Ο Εβραίος, ο
οποίος ξεκίνησε ως Τροτσκιστής και πήρε ως δια "μαγείας" βίζα για τις καπιταλιστικές ΗΠΑ.
Ένας Εβραίος, ο οποίος έπινε λιγότερο από τον Γέλτσιν, αλλά είχε περισσότερες "ορμές". Ένας
"νηφάλιος" Γέλτσιν, ο οποίος λειτούργησε και ως Τσουμπάις …Που οδήγησε το εξωτερικό χρέος
της χώρας σε εξωφρενικά επίπεδα …Που φρόντισε και "έδεσε" την Ελλάδα στις τράπεζες των
ομοεθνών του. Με δανεικά από τους Εβραίους τοκογλύφους προσπαθούσε να "εξαγοράσει"
τους Έλληνες ψηφοφόρους και γι' αυτό φτάσαμε εδώ όπου φτάσαμε.
Πού όμως φτάσαμε; …Στην Νέα Τάξη …Στην υπερεθνική Νέα Τάξη …Στη νικήτρια και
καπιταλίστρια Τάξη, στην οποία ο κομμουνισμός θεωρείται νικημένος, ταπεινωμένος και ως εκ
τούτου "ξεπερασμένος". Τόσο "ξεπερασμένος", που έχει καταδικαστεί από όργανα αυτής της
Νέας Τάξης ως ομοεπίπεδος του ναζισμού …Τόσο "ξεπερασμένος". Όμως, "ξεπερασμένος"
μπορεί να είναι ο κομμουνισμός, αλλά όχι και οι ανάγκες των "αφεντικών" του. Άρα; Άρα,
εφόσον τα αφεντικά της Νέας Τάξης παραμένουν τα ίδια, αναζητούμε και τον τρόπο
εξυπηρέτησης των ίδιων συμφερόντων.
Μέχρι τώρα, δηλαδή, όλοι αυτοί χρηματοδοτούσαν το κομμουνιστικό "δίκτυο", για ν'
απειλούν με "επαναστάσεις" τους απείθαρχους ή τους ανυπάκουους. Από τη στιγμή που αυτή
είναι η πάγια —δοκιμασμένη και εξαιρετικά πετυχημένη— τακτική του συστήματος, ευνόητο
είναι ότι αυτή δεν αλλάζει. Άρα; Άρα αναζητούμε ένα νέο παγκόσμιο δίκτυο, το οποίο θα απειλεί
τα κράτη με "επαναστάσεις". Πώς το αναζητούμε; Με βάση τα χαρακτηριστικά εκείνα, τα οποία
γνωρίζουμε σίγουρα ότι θα έχει. Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Ότι θα ελέγχεται ως δίκτυο
από Εβραίους και θα έχει ως "αντικείμενό" του την κοινωνική "ευαισθησία", η οποία, όταν θα
"προσβάλλεται", θα απειλείται μια "επανάσταση". "Επανάσταση" πιο "πολιτισμένη" και πιο
καλοντυμένη από την "επανάσταση" των αξύριστων συντροφισσών με τα αμπέχονα. Παγκόσμιο
δίκτυο με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι μόνον το δίκτυο των ΜΚΟ. Το δίκτυο, το οποίο κατά
"σύμπτωση" χρηματοδοτεί ο Σόρος και όλοι οι "κολλητοί" του της λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος οργάνωσε, χρηματοδότησε και τελικά γιγάντωσε όλες τις ΜΚΟ
στην Ελλάδα; Όλες αυτές τις οργανώσεις, οι οποίες δημιουργούν προβλήματα στον ελληνισμό
με τις "μειονότητες"; Όλες τις οργανώσεις, οι οποίες καθημερινά μας απειλούν με "εξεγέρσεις";
Με "εξεγέρσεις" τύπου Γαλλίας με τους λαθρομετανάστες ή τύπου Τουρκίας με τις
καταπιεσμένες "μειονότητες"; Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος ξόδεψε χρήματα των Ελλήνων, για να
δημιουργήσει τους "πονοκέφαλους" των Ελλήνων; Κατά μια διαβολική "σύμπτωση" ήταν ο
Εβραίος George Papandreou …Ο "βραβευμένος" από τη εβραϊκή AIPAC …Ο "κολλητός" του
Σόρος —σύμφωνα με τα αρχεία της Κανέλλη— …Ο ευνοημένος της Εβραίας Ολντμπραίτ …Ο
πρόεδρος της "εβραιοσοσιαλιστικής" Διεθνούς …Αυτός, ο οποίος κατά τη διάρκεια της θητείας
του στο Υπουργείο Εξωτερικών όχι μόνον χρηματοδότησε παράνομα τις ΜΚΟ, αλλά τους
παραχώρησε τα μέσα ενός Υπουργείου —που πληρώνει ο ελληνικός λαός—, για να
"διεθνοποιήσουν" τα "προβλήματα" που δημιουργεί η πατρίδα μας στα "θύματά" της.
Αντιλαμβανόμαστε πως από την Νέα Τάξη Πραγμάτων έγινε οργανωμένη προσπάθεια να
μεταλλάξουν το κομμουνιστικό κύκλωμα σε κύκλωμα ΜΚΟ. Ξόδεψαν τόνους χρήματα, για να
ντύσουν "μοδάτα" τους πρώην σταλινικούς. Ξόδεψαν τόνους χρήματα, για να μάθουν τις
σταλινικές να ξυρίζουν τα πόδια τους. Ξόδεψαν τόνους χρήματα, για να μάθουν στα
"κούτσουρα" τα "δικαιώματα" των δένδρων του Αμαζονίου. Να μην πάνε "τζάμπα" τόσοι καλοί
"κουτσοί", "νάνοι", στραβοί και τραυλοί. Κρίμα ήταν να χαθούν τόσοι επιτυχημένοι των
σταλινικών "κάστινγκ". Δεν είναι τυχαίο δηλαδή πως όλοι όσοι ήταν επαγγελματίες "ευαίσθητοι",
για να στελεχώσουν τις ΜΚΟ, ήταν προηγουμένως επαγγελματίες "αριστεροί" …Κανονικοί …με
"πτυχία" του ΙΕΚ Περισσού …Γνήσιοι σταλινικοί στην πλειοψηφία τους …Αυθεντικοί κουτσοί,
νάνοι, τραυλοί και ανώμαλοι …Με τα αντίστοιχα pedigree, που μόνον ένα ΙΕΚ με διεθνή
αναγνώριση μπορούσε να παράσχει.
Έχοντας ο George Papandreou τις "πλάτες" των Εβραίων και των οργάνων τους στην
Ελλάδα, δεν ήταν δύσκολο να παραδώσει τη χώρα στους τοκογλύφους …Στους Εβραίους
τοκογλύφους του )ΝΤ …Στους συνεταίρους της Goldman Sachs. Ως γνήσιο παιδί του Ανδρέα
ολοκλήρωσε το έργο που ξεκίνησε ο πατέρας του και ας τον λένε όλοι άχρηστο άνθρωπο και
ανάξιο διάδοχο. Ο Ανδρέας επέτρεψε στους "κολλητούς" του να λεηλατήσουν τη χώρα και ο
γιος του θα τους πληρώσει τα "ομόλογα" αυτής της λεηλασίας. Γι' αυτόν τον λόγο τον στηρίζει το
ίδιο κύκλωμα, που στήριζε και τον πατέρα του …Το εβραϊκό κύκλωμα, το οποίο στηρίζει τη
λειτουργία του στους Εβραίους προδότες …Στους Παπανδρέου, οι οποίοι παριστάνουν τους
Έλληνες ή στους Σαρκοζί, οι οποίοι παριστάνουν τους Γάλλους.
Αυτοί λοιπόν οι διεφθαρμένοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεπούλησαν τη χώρα μας, έρχονται
σήμερα αντιμέτωποι με μια αυθόρμητη αντιδραστική κίνηση των πολιτών. Άρα; Άρα πρέπει να
την "καπελώσουν" πριν αυτήν εξελιχθεί από αντίδραση σε κάτι διαφορετικό, το οποίο δεν θα
ελέγχεται. Πρέπει να βάλουν τους δικούς τους σταλινικούς "επαναστάτες" να "καπελώσουν" μια
πραγματική αντίδραση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική επανάσταση. Πάντα
από μια πραγματική αντίδραση —εξαιτίας μιας πραγματικής ανάγκης— ξεκινάνε οι
επαναστάσεις πριν αυτές "καπελωθούν". Όλες τους ξεκινούν από "ασήμαντες" θεωρητικά
αφορμές. Για το ψωμί ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση. Για το μεροκάματο ξεκίνησε η ρωσική
επανάσταση. Για το τσάι ξεκίνησε η αμερικανική επανάσταση. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με
τα διόδια για την Ελλάδα. Η αφορμή δεν είναι απαραίτητο να είναι σημαντική. Ξεκινάς από τα
διόδια, αλλά στην πραγματικότητα διαμαρτύρεσαι για το )ΝΤ και την ξένη κατοχή.
Αναγκαστικά λοιπόν, εφόσον ήρθαν αντιμέτωποι με μια αυθόρμητη κίνηση πολιτών, η οποία
εκδηλώθηκε εξαιτίας των διοδίων, θα πρέπει να την ελέγξουν. Αυτήν την απειλητική κίνηση
απλών πολιτών απέναντι στους διεφθαρμένους διαπλεκόμενους προσπαθεί το σύστημα να
"καπελώσει" …Το σύστημα, το οποίο δημιούργησε τους διαπλεκόμενους ληστές των εθνικών
οδών και παρέδωσε το εθνικό οδικό δίκτυο στους Εβραίους τοκογλύφους …Το σύστημα, το
οποίο έκανε με δικά μας χρήματα τον Μπόμπολα μεγιστάνα …Τον Μπόμπολα, που και ο ίδιος
ξεκίνησε ως ένας σταλινικός φτωχομπινές της "επανάστασης" της "Αλλαγής" και στο τέλος έγινε
συνέταιρος της Goldman Sachs.
Απέναντι σ' αυτόν τον σταλινικό Μπόμπολα θα πρέπει να στήσουν τους δικούς τους
"επαναστάτες". Φυσιολογικά ήδη θα έπρεπε να μπορεί το δίκτυο των πανάκριβων ΜΚΟ να τους
δώσει "παραγωγή" τέτοιων "επαναστατών". Όμως, το δίκτυο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. )εν
μπορεί να τους δώσει τον "επαναστάτη" των διοδίων. Ο Τρεμόπουλος τούς βγήκε λίγο
"τίποτας", που τον αντιπαθούν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί και ο Χρυσόγελος τούς βγήκε λίγο
"πατσάς". Ο κακομοίρης ο Βαλιανάτος τούς βγήκε πολύ "κουνιστός" —κακογερνά μάλιστα ο κακομοίρης και δεν μπορεί να εμπνεύσει τους πολίτες της "όμορφης" Νέας Τάξης—, για να
προκαλέσει "επαναστατικό" σεισμό και έτσι αναγκαστικά θα περιοριστούν σ' αυτά που έχουν.
Αναγκαστικά λοιπόν θα περιοριστούν στα δοκιμασμένα, εφόσον η "Μπιρμπιλοπαραγωγή"
των ΜΚΟ δεν μπορεί όχι "επανάσταση" αλλά ούτε ποδήλατο να οδηγήσει χωρίς "βοηθητικές".
Εξαιτίας αυτών των αναγκών θέλησε το σύστημα να βάλει στο παιχνίδι των διοδίων τον
"επαναστάτη" Γκλέτσο. Τον Γκλέτσο, ο οποίος ναι μεν παραδέχεται δημοσίως πως είναι
"διαλεγμένος", αλλά κατά τη γνώμη του είναι διαλεγμένος από τον Θεό …Τον γνωστό Γκλέτσο,
που συνδέεται με τον Λυκουρέζο …Τον Λυκουρέζο, που κατά "σύμπτωση" είναι ο δικηγόρος και
νομικός σύμβουλος του γνωστού Ισραηλιτικού Συμβουλίου στην Ελλάδα.
Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι ο Γκλέτσος είναι ένας "κρίκος" από την ίδια αλυσίδα, η οποία
έχει ως κρίκους τον Βαλέσα, τον Γιέλτσιν, τον Μπερίσα, την Τιμοσένκο, τον Μπετίτ, αλλά και τη
δαμανάκη. Αποτελεί προϊόν της ίδιας γνώσης πάνω στον χειρισμό των λαϊκών αντιδράσεων. +ς
εκ τούτου δεν είναι τυχαίο που —όπως και όλοι οι υπόλοιποι— και ο ίδιος ο Γκλέτσος είναι
σταλινικός. Κατά "σύμπτωση" από το ίδιο "θερμοκήπιο" του Περισσού προέρχεται κι αυτός. Από
το "θερμοκήπιο", το οποίο έβγαλε όλα τα γνωστά "παράσιτα" της "ελευθερίας". Όλους τους
επαγγελματίες "αριστερούς" της μεταπολίτευσης, οι οποίοι ξεκίνησαν να σώσουν την Ελλάδα
και τη δημοκρατία και στο τέλος έσωσαν μόνο τις αντιπροσωπείες της Dona Karan και της
Mercedes.
…Αυτό κι αν είναι ένα στατιστικό παράδοξο. Σε ένα μαζικό κίνημα εκατομμυρίων Ελλήνων,
ΕΝΑΣ βρέθηκε να ξεχωρίσει …κι αυτός ήταν ΚΚΕς. ΕΝΑΣ ξεχώρισε ανάμεσα στα εκατομμύρια
των "βλακών" δημοκρατών …και ήταν ένας "έξυπνος" σταλινικός. Στην Ελλάδα των
εκατομμυρίων δημοκρατών ΕΝΑΣ βρέθηκε να ξεχωρίσει …και ανήκε στην ισχνή μειοψηφία του
ΚΚΕ. "Επαναστάτης" με σπουδές στο αντίστοιχο ΙΕΚ του Περισσού. "Επαναστάτης" όχι με αιτία,
αλλά εξ’ αιτίας …Εξ’ αιτίας των αναγκών της εξουσίας. Ο γαμπρός του Λυκουρέζου. Του
κολλητού του Μπόμπολα των διοδίων, που ξεσήκωσαν τον κόσμο. Ο "μπαλαμός" της
αταλαντοσύνης και της αμορφωσιάς.
)εν είναι όμως μόνον αυτός. Σε μια Ελλάδα, η οποία είναι έτοιμη να "εκραγεί", το σύστημα
προσπαθεί να λάβει εκ των προτέρων τα απαραίτητα μέτρα. Παντού υπάρχουν στημένοι
σταλινικοί "Γκλέτσοι", έτοιμοι ν' αναλάβουν δράση. Όπου πάει να εκδηλωθεί μαζική αντίδραση,
σπεύδει το σύστημα να την "καπελώσει", βάζοντας δικό της άνθρωπο ως "υποδοχή". Γιατί; Γιατί
το σύστημα δεν φοβάται μόνον την αντίδραση στις εθνικές οδούς. Όλα τα φοβάται και κυρίως τα
σημαντικά, όπως είναι η αντίδραση στην ξένη κατοχή, η οποία έχει επιβληθεί στην Ελλάδα από
το )ΝΤ. Πριν βγει ο κόσμος στους δρόμους, για να διαμαρτυρηθεί εναντίον του )ΝΤ, βγάζουν
από τα συρτάρια τους τα σταλινικά τους όργανα. Από το συλλογικό ΠΑΜΕ των "επαναστατών"
του κιλού μέχρι τα "κοσμήματα" της "επανάστασης" …Τα βαριά "χαρτιά", τα οποία θα
εμφανιστούν στα μεγάλα προβλήματα.
…Ήδη προετοιμάζεται ο μεγάλος "επαναστάτης" της ελληνικής δημοκρατίας …Ο Μίκυ
Μάους της κοινωνικής αντίδρασης …Ο Άβερελ Ντάλτον της μεταπολίτευσης …Το βρεγμένο
"σπίρτο", που εμφανίστηκε έτοιμο ν' ανάψει την κοινωνική "σπίθα" …Ο σταλινικός Μίκης …Ο
Μίκης για όλες τις δουλειές —και τις πιο δύσκολες αποστολές— …Ο μυστηριωδώς διωκόμενος
από την κρατική ασφάλεια και ταυτόχρονα προστατευόμενός της …Ο πράκτορας της Μόσχας,
που τον αγαπούσαν στην αμερικανική πρεσβεία …Ο "αντιχουντικός", που επί Χούντας
"διέπρεψε" εντός κι εκτός Ελλάδας …Ο σοβιετόφιλος "κομμουνιστής", που με έξοδα της τοπικής
πρεσβείας πήγαινε στην Ουάσιγκτον να "συναποφασίσει" με τους Αμερικανούς για το μέλλον
της χώρας …Ο Μίκης της "αξιοκρατίας" και μέγας "πολέμιος" της οικογενειοκρατίας …Ο Μίκης,
που συνετέλεσε στο να γίνει "εθνάρχης" ο "αντικομμουνιστής" Καραμανλής …Ο ίδιος Μίκης, ο
οποίος στήριξε την "Αλλαγή" του Εβραίου Ανδρέα, που έκανε αντίσταση στα ξενοδοχεία με τις
πόρνες …Ο ίδιος Μίκης, που συνετέλεσε στο να γίνει και ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός.
…Ο ακόμα και σήμερα ακάθεκτος Μίκης …Ο Μίκης, που σηκώνεται με τις πιτζάμες, για να
υποδεχθεί τον George Papandreou και τον Ερντογάν στο σπίτι του …Ο Μίκης, που "μάλωσε"
τις συνοδούς του Οτσαλάν, όταν —άκουσον άκουσον— τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν, επειδή
προδόθηκε ο ηγέτης τους από τους σοσιαλιστές "συντρόφους" στους Εβραίους της Μοσάντ …Ο
ίδιος Μίκης, που τώρα θέλει να ηγηθεί της "επανάστασης" εναντίον του εβραϊκού )ΝΤ, όπου
μας έβαλε ο Εβραίος Giorgo. δέκα εκατομμύρια "αφελείς" Έλληνες δημοκράτες υποφέρουν από
το )ΝΤ και κατά "σύμπτωση" αυτός, ο οποίος θέλει να "ηγηθεί" της προσπάθειας, είναι ένας
"έξυπνος" σταλινικός. Η πιο εκπαιδευμένη νέα γενιά Ελλήνων όλων των εποχών βυθίζεται στη
φτώχεια και την απελπισία του δΝΤ και την ηγεσία της αντίδρασης θέλει να την αναλάβει ένας
πάμπλουτος ετοιμοθάνατος σταλινικός.
Ό,τι πλήγωνε και πληγώνει την Ελλάδα, είχε πάντα τη βοήθεια του Μίκη. )εν υπάρχει
έγκλημα, που να έγινε εις βάρος των Ελλήνων και να μην είχε συμμετοχή ο Μίκης. Από τον
εμφύλιο και τη διεφθαρμένη μεταπολίτευση μέχρι το σημερινό )ΝΤ σε όλα τα εγκλήματα
συμμετέχει, εφόσον πάντα λειτουργεί όπως βολεύει το σύστημα και όχι τον λαό …Από το
"βρόμικο" 44 μέχρι το "βρόμικο" 89 και 2010 παντού δίνει το παρόν. Παρών σε όλα τα
κοινωνικά "ολοκαυτώματα" των Ελλήνων. Ο προδότης συνάδελφος του Ζαχαριάδη. Ο
Ζαχαριάδης, με αγγλοσαξονικό αεροπορικό ναύλο ήρθε στην Ελλάδα, για να "ρυθμίσει" τη
μεταπολεμική κατάσταση και ο Μίκης, με τον ίδιο ναύλο έφυγε από την Ελλάδα, για να
"ρυθμίσει" τη μεταχουντική κατάσταση. Ο πρώτος έκανε τον Παπανδρέου πρωθυπουργό και ο
δεύτερος τον Καραμανλή.
Αυτός είναι ο σταλινικός και ως εκ τούτου αντιδημοκράτης Μίκης. Ένας από τους πιο
βασικούς θεμελιωτές της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα …Ο χαφιές της Μόσχας και Πασών
των Πρεσβειών …Ο σοβιετόφιλος κομμουνιστής και ως εκ τούτου ανθέλληνας Μίκης …Ο
εισηγητής των κομμουνιστικών διεθνών και όψιμος υπερπατριώτης …Ο "ανυπότακτος"
πολέμιος των αντιλαϊκών συμφερόντων, ο οποίος διαφημίζεται νυχθημερόν από όλα τα μέσα
της διαπλοκής …Ο μόνος άνθρωπος, ο οποίος έχει δει την τελευταία τιμητική εκδήλωση για το
πρόσωπό του να γίνεται για περισσότερες από εκατό φορές …Το εθνικό μας "κεφάλαιο" …Ο
εθνικός μας κλαριντζής …Ο καραγκιόζης Μίκης, που νομίζει ότι, αν πεθάνει, θα λείψει στους
Έλληνες. Μόνον στις πρεσβείες και στους χαφιέδες θα λείψει ...και βέβαια στον Νταλάρα.
Αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα υπάρχει μέγα πρόβλημα για το σύστημα. δεν "πιάνουν" τα
κόλπα του στην Ελλάδα. δεν ακολουθούν οι Έλληνες τους σταλινικούς, που τους "σερβίρουν"
σαν "επαναστάτες". Ούτε ο Γκλέτσος στους δρόμους ούτε ο Θεοδωράκης στις πλατείες
μπορούν να παγιδεύσουν τον λαό να στιχηθεί πίσω τους και να τους ακολουθεί πιστά. Γι' αυτόν
τον λόγο λέμε από την αρχή του κειμένου ότι υπάρχει πρόβλημα. Μέχρι να "καλουπώσουν" την
κατάσταση, δεν θα την ονομάζουν "επανάσταση". "Επανάσταση" θα γίνει μόνον όταν θα γίνει
δική τους κατάκτηση …Μόνον όταν ο επικεφαλής της θα είναι δικός τους υπάλληλος. Μέχρι τότε
θ' αγωνίζονται να την "καπελώσουν".
Θα δοκιμάζουν διαρκώς νέους υπαλλήλους τους, μέχρι να το καταφέρουν. Όμως, το
πρόβλημα είναι ήδη τεράστιο, γιατί κατά πρώτον δεν ακολουθούν οι σύγχρονοι Έλληνες σαν τα
πρόβατα και κατά δεύτερον το στελεχιακό τους δυναμικό είναι εντελώς "κατιμάς". Μιλάμε
κυριολεκτικά για …"σαβούρα". Όταν φτάνουν σε σημείο να χρησιμοποιούν σαν δυνατά τους
"χαρτιά" τον αστοιχείωτο Γκλέτσο ή τον ετοιμοθάνατο Μίκη, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουν
πρόβλημα μεγάλο …Πολύ μεγάλο. Πρόβλημα, το οποίο είναι γενικό και όχι μόνον ελληνικό. Το
ίδιο πρόβλημα έχουν και στην Τυνησία. Ένας ολόκληρος λαός ξεσηκώθηκε ανοργάνωτα και δεν
μπόρεσαν να τον "καπελώσουν". δεν μπόρεσαν να "καπελώσουν" απλούς και μάλιστα στην
πλειοψηφία τους αγράμματους πολίτες οι πανίσχυρες τοπικές μυστικές υπηρεσίες και οι
γνωστές πρεσβείες.
Αυτός είναι κι ο λόγος που συνδέουμε την Επανάσταση των Γιασεμιών με το κίνημα των
διοδίων. Καί τα δύο αυτά μαζικά κινήματα, τα οποία εκδηλώθηκαν ταυτόχρονα από τις δύο
πλευρές της Μεσογείου, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, που τα κάνει "συγγενή" και δύσκολα
στον χειρισμό τους από την πλευρά του συστήματος. Είναι μαζικά, αλλά δεν "τσιμπάνε" σε
επιλογές του συστήματος. Ξεκινούν ανοργάνωτα και παραμένουν τέτοια. δεν ακολουθούν τις
δήθεν "ηγεσίες" που τους προσφέρονται. δεν τρώνε τα "χαφιεδόψαρα", που τους προσφέρει το
σύστημα μέσα από τις δικές του "δεξαμενές". Αυτό είναι το πρόβλημα και είναι μεγάλο, γιατί
διαρκώς αυτά τα κινήματα "φουσκώνουν" και κανένας δεν γνωρίζει πώς, πού και βέβαια πότε
θα "σκάσουν".
Αυτό είναι το πρόβλημα του συστήματος. Πρόβλημα, το οποίο δεν τους επιτρέπει να
"σύρουν" το "καράβι" της λαϊκής οργής στα δικά τους βαλτώδη "νερά". Για να καταλάβει κάποιος
το πρόβλημα, θα πρέπει να σκεφτεί ένα απλό παράδειγμα. Ένα παράδειγμα, το οποίο έχει
πρακτική σημασία. Απλά πρέπει να γνωρίζει τα δεδομένα. δεν τίθεται θέμα ισχύος από
πλευράς των εξουσιαστών, ώστε να δικαιολογείται η αδυναμία τους να χειριστούν τις
καταστάσεις. Οι παράγοντες της Νέας Τάξης είναι απίστευτα ισχυροί. Είναι πολλαπλάσια
ισχυρότεροι ακόμα και από τους φεουδάρχες της εποχής της Γαλλικής Επανάστασης. Όμως, η
ισχύς τους έχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Πρέπει να βρει ένα σημείο να εφαρμοστεί. Πρέπει
να μπορεί κάπου να πιαστεί, για να "σύρει" έναν ολόκληρο λαό στην παγίδευση.
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Μπορείς με ένα τεράστιο τρακτέρ και έναν γάντζο να σύρεις ένα
τεράστιο τάνκερ με εκατομμύρια λίτρα πετρέλαιο, αλλά δεν μπορείς με τα ίδια μέσα να σύρεις
ούτε το περιεχόμενο ενός μπετονιού χωρίς το μπετόνι. Γιατί; Γιατί το τάνκερ έχει μια
συγκεκριμένη δομή, η οποία επιτρέπει σε μια τεράστια δύναμη να βρει πάνω του ένα σημείο
εφαρμογής και να το "σύρει". Να "σύρει" μαζί μ' αυτό ό,τι υπάρχει μέσα ή επάνω του. Αντίθετα,
το υγρό από μόνο του δεν έχει μια ανάλογη δομή. δεν έχει ένα συγκεκριμένο σημείο
εφαρμογής, για να το πιάσεις εκ του ασφαλούς και να το σύρεις. Όπου και να πέσει ένας
"γάντζος", θα πέσει στο κενό. Απλά θα "βραχεί" και τίποτε άλλο.
Αυτό το πρόβλημα έχει η σημερινή εξουσία με τις αντιδράσεις των λαών. Οι λαοί μοιάζουν
με "υγρά" στη συμπεριφορά τους. "Υγρές" μάζες εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτές τις "υγρές"
μάζες των ανθρώπων δεν μπορεί η εξουσία να τις "σύρει" εκεί όπου τη βολεύει. Αν όμως δεν τις
σύρει εκεί όπου τη βολεύει, θα την "πνίξουν". Γιατί; Γιατί είναι πολλοί οι αδύναμοι άνθρωποι που
αντιδρούν και ελάχιστοι οι πανίσχυροι άνθρωποι, οι οποίοι πρέπει να ελέγξουν την αντίδραση.
Άρα; Άρα, πάση θυσία πρέπει η ίδια η εξουσία αυτόν τον ρευστό "κίνδυνο" να τον "εγκλωβίσει"
σε ένα σταθερό "μέσο", που θα μπορεί να το σύρει. Σε ένα σταθερό "τάνκερ", που θα της
επιτρέπει να καθοδηγεί με ελάχιστα άτομα τα εκατομμύρια των θυμάτων της. Ελάχιστα την
απασχολεί το κόστος του "τάνκερ" της "επανάστασης", γιατί έχει τα απαιτούμενα χρήματα.
Ελάχιστα την απασχολεί η ανταμοιβή των "επαναστατών", γιατί έχει τις ανάλογες θέσεις να τους
βολέψει.
Αυτό, το οποίο την απασχολεί είναι πως οι πολίτες δεν "εγκλωβίζονται" πλέον σε κάποια
ιδεολογική ή άλλη "πλατφόρμα". Αρνούνται ν' ακολουθήσουν τους "λαγούς" του συστήματος και
να μπουν στο "κλουβί". Μάταια το σύστημα προσπαθεί να τους "οργανώσει" τις "επαναστάσεις",
ώστε να μπορέσει να τους βάλει σε μια "πλατφόρμα", την οποία θα μπορεί να "σύρει". Μια
"πλατφόρμα", της οποίας η ηγεσία θα "έλκεται" από τα "καλούδια" της εξουσίας. Τα "καλούδια",
που "έσυραν" από πίσω της όλους τους γνωστούς "επαναστάτες" της παλαιότερης ή νεότερης
ιστορίας. Από τον Ναπολέοντα και τον Λένιν μέχρι τον Αραφάτ και τον Γέλτσιν.
Το "ακέφαλο" των σημερινών κινημάτων είναι η ισχύς τους και όχι η αδυναμία τους. Αυτό το
"ακέφαλο" αποδεικνύει τη συσσωρευμένη εμπειρία της ανθρωπότητας σε "καπελώματα". Είναι
η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα αντιδρά εσκεμμένα με αυτόν τον "λανθασμένο" τρόπο. Είναι
η πρώτη φορά, γιατί απλούστατα είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έχει "ορατότητα". Ο
ηλίθιος σχεδιασμός της Νέας Τάξης είναι αυτός, ο οποίος προσφέρει ορατότητα. Η "ορατότητα"
κάνει αξιοποιήσιμη την εμπειρία της ανθρωπότητας. δεν έγινε πιο έξυπνη ή πιο πονηρή η
ανθρωπότητα, ώστε αυτό να ευθύνεται για την αλλαγή της συμπεριφοράς της. Απλά μέχρι τώρα
δεν υπήρχε ορατότητα και γι' αυτόν τον λόγο μπορούσε εύκολα το σύστημα να παρασέρνει τους
λαούς.
Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν απλά για το σύστημα. Τον κόσμο τον έλεγχαν οι έμπειροι
Αγγλοσάξονες και γνώριζαν να τον χειρίζονται. Γνώριζαν πώς να του προσφέρουν "ανάσες",
προκειμένου να μην κινδυνεύουν από τα ένστικτα αυτού, ο οποίος θ' αγωνιστεί για να επιβιώσει.
Είχαν στρατιωτικές δυνάμεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, ώστε να μπορούν να
απειλούν όποιον θέλουν με απειλή πραγματικής βίας και όχι με "εξυπνάδες". Όλα αυτά άλλαξαν
από τη στιγμή που οι συνέταιροί τους Εβραίοι τούς έβγαλαν από το παιχνίδι του ιμπεριαλισμού.
Η μεγαλύτερη βλακεία στην ιστορία του ιμπεριαλισμού. Οι τενεκέδες Εβραίοι "σκότωσαν" τους
έμπειρους Αγγλοσάξονες …Το "παράσιτο" εξόντωσε τον "ξενιστή" του.
Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Λείπουν οι γνώσεις των Αγγλοσαξόνων, οι οποίες όμως
εφαρμόζονταν με τα μέσα των Αγγλοσαξόνων. Οι γνώσεις, οι οποίες παγίδευαν όλους τους
λαούς. Οι γνώσεις, οι οποίες επέτρεπαν στους Αγγλοσάξονες να ελέγχουν τα πάντα. Οι
γνώσεις, όπου άλλος ήταν ο εχθρός του κάθε λαού και αλλού "σημάδευαν" οι προβοκάτορες
"επαναστάτες". Τα "αφεντικά" του κόσμου έλεγχαν τους λαούς και αυτοί κυνηγούσαν τις "σκιές"
τους. Οι Αγγλοσάξονες έκαναν τη δουλειά τους και οι λαοί κυνηγούσαν χίμαιρες. Κυνηγούσαν
τους φασίστες, τους κομμουνιστές, τις πράσινες, τις κόκκινες τις θαλασσιές τις "χάντρες" …Ό,τι
τους έδειχναν οι χαφιέδες της κάθε πληρωμένης από τους Αγγλοσάξονες "επανάστασης".
Με χρήματα των Εγγλέζων οι Γερμανοί κυνηγούσαν τη Λούξεμπουργκ, που νόμιζαν ότι
λειτουργούσε υπέρ των Ρώσων κομμουνιστών, χωρίς να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι οι Ρώσοι
κομμουνιστές είχαν τους Εγγλέζους αφεντικά τους. Με χρήματα των Εγγλέζων οι Έλληνες
κυνηγούσαν το σοβιετόφιλο ΚΚΕ στα βουνά …Το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, που τον έφεραν οι
Εγγλέζοι με δικό τους αεροπλάνο στην Ελλάδα και τον χρηματοδότησαν με τις δικές τους
χρυσές λίρες να ξεκινήσει τον εμφύλιο.
Όλα αυτά χάθηκαν πλέον. Οι λαοί υποφέρουν, αλλά η παγκοσμιοποίηση δεν εμφανίζει
μπροστά τους σαν εχθρούς τους ηγέτες τους. δεν διχάζει τους λαούς ανάμεσα σε ηγεσίες
ομοίων χαφιέδων, ώστε να οδηγηθούν αυτοί σε έναν "στημένο" αλληλοσπαραγμό. Δεν τους
ανεβάζει σε συγκρουόμενες "πλατφόρμες", όπου ναυμαχούν στη "θάλασσα" του χάους. Δεν
μπορεί να παιχτεί το παιχνίδι της κακής κυβέρνησης και της καλής αντιπολίτευσης …Το παιχνίδι
της ανάλγητης άρχουσας τάξης και της ευαίσθητης "επανάστασης". Οι ηγέτες τους μπορεί να
είναι σκουπίδια ή διεφθαρμένοι, αλλά είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας. Είναι …και
φαίνονται …ο τελευταίος τροχός της άμαξας.
Κανένας δεν πιστεύει πως ένας καραγκιόζης, όπως είναι ο Giorgo, είναι υπεύθυνος για τη
μη εύρεση λύσης και πως, αν αντικατασταθεί με έναν άλλον καραγκιόζη, θ' αλλάξουν τα
πράγματα. Οι σημερινοί εξουσιαστές είναι …αλλά και δυστυχώς φαίνονται …υπάλληλοι άλλων
"αφεντικών". Είναι οι "μεταπράτες" πολιτικών, οι οποίες φαίνεται πως δεν είναι δικές τους και ότι
έχουν προέλευση από ένα κεντρικό ")Διευθυντήριο" …Ένα "διευθυντήριο", που πλέον φαίνεται.
…Ένα "διευθυντήριο", που έχει καταστρέψει όχι μόνον τους φτωχούς λαούς, αλλά και τους
πλούσιους. Για πρώτη φορά ο πεινασμένος στην Τύνιδα με τον πεινασμένο στη Αθήνα έχουν
τον ίδιο εχθρό με τον πεινασμένο στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη. Αυτή ήταν η ηλιθιότητα των
άπληστων Εβραίων. Άλλαξαν τον σχεδιασμό κι αποκαλύπτουν αυτά, τα οποία κρύβονταν
επιμελώς επί αιώνες …Αυτά, τα οποία δεν έβλεπαν οι Ρώσοι, όταν έσφαζαν ο ένας τον άλλο
…Αυτά, τα οποία δεν έβλεπαν οι Έλληνες, όταν έσφαζαν ο ένας τον άλλο …Αυτά, τα οποία δεν
έβλεπαν οι Ιρακινοί, όταν έσφαζαν ο ένας τον άλλο. Τώρα όλοι αυτοί έχουν απέναντί τους ένα
ορατό "διευθυντήριο".
Κάποιοι πληρωμένοι προπαγανδιστές το αποκαλούνε ακόμα "Αγορές", αλλά στην
πραγματικότητα έχουν όλοι αρχίσει να υποπτεύονται ότι πρόκειται για τους Εβραίους. Πρέπει να
είναι πολύ άσχετος κάποιος, για να μην μπορεί να συνδυάσει μερικά πράγματα μεταξύ τους
…Να είναι πολύ αφελής ή βλάκας, για να νομίζει ότι είναι τυχαίο το γεγονός που ο Γκρίνσπαν, ο
Μπενράνκε, ο Σόρος, ο Μπάφετ, ο Τρισέ, ο Άκερμαν ή ο Μπλανκφέιν είναι όλοι τους Εβραίοι
…Τα "αφεντικά" του κόσμου …Αυτοί, στους οποίους "χρωστάει" ολόκληρος ο Πλανήτης
ολόκληρο σχεδόν το βιός του …Οι ιδιοκτήτες του κόσμου …Οι Εβραίοι, που, όπως είπαμε σε
άλλο σημείο, "έριξαν" τους Αγγλοσάξονες συνεταίρους τους. Αυτοί οι Εβραίοι τραπεζίτες-
τοκογλύφοι είναι τώρα οι ανώτατοι φορείς της παγκόσμιας εξουσίας και αυτοί πρέπει να
διαχειριστούν την παγκόσμια κρίση με τα δικά τους μέσα και τα δικά τους χαρακτηριστικά.
Εδώ βρίσκεται το μέγα πρόβλημα τώρα. Οι Εβραίοι ήταν τοκογλύφοι και άσχετοι με την
υψηλή πολιτική. Την πολιτική, η οποία επέτρεπε στην εξουσία να ελέγχει τα κράτη. Οι Εβραίοι
είναι "μπακάληδες", που πρέπει τώρα να χειριστούν ένα υπερπολύπλοκο "αεροσκάφος". Όμως,
αυτό είναι πέραν των δυνατοτήτων τους. Οι Εβραίοι είχαν απλές γνώσεις: …"Θα σου δώσω
τρία, θα μου φέρεις αύριο πέντε και αν δεν μπορέσεις αύριο, θα μου φέρεις μεθαύριο επτά".
Μέχρι εκεί. Τοκογλύφοι είναι και τα ίδια κάνουν από την εποχή που τους έβγαλαν οι Αιγύπτιοι
"εκδρομή" στην έρημο. ως τοκογλύφοι, χειρίστηκαν τα κράτη σαν ιδιωτικές επιχειρήσεις και
τώρα φοβούνται την αντίδραση των κρατών στο επίπεδο αυτό.
Αυτό είναι το πρωτοφανές και γι' αυτό σήμερα υπάρχουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Οι
Αγγλοσάξονες χειρίζονταν τα κράτη σαν πιόνια, αλλά σέβονταν το γεγονός ότι αποτελούσαν
πατρίδες λαών. Αποδέχονταν το γεγονός ότι θα έπρεπε να περιορίζουν τα συμφέροντά τους
μπροστά στην αγωνία των λαών για την επιβίωση των πατρίδων τους. Οι Εβραίοι όλα αυτά δεν
τα σεβάστηκαν. Αντιμετώπισαν τους λαούς σαν κοινούς μετόχους κοινών ιδιωτικών
επιχειρήσεων. Αντιμετώπισαν τους Έλληνες και την Ελλάδα όπως περίπου μας το περιέγραψε
η υπάλληλος των Εβραίων Μέρκελ. Σαν να επρόκειτο για ιδιώτες μετόχους της OPEL, που το
μόνο που τους ενώνει είναι η προσδοκία κάποιου κέρδους. Νόμισαν ότι μπορούν να
αφαιρέσουν αυτήν τη "OPEL" από τα χέρια των ιδιοκτητών της με ένα μεγάλο τοκογλυφικό
δάνειο.
Αυτό είναι λάθος και σύντομα θα φανεί το μέγεθός του. Οι λαοί μπορεί να "μπερδεύτηκαν"
με τα δάνεια και τις υποθήκες, αλλά, όταν θα πρέπει να παραδώσουν τις πατρίδες τους, είναι
βέβαιον ότι θα "ξεμπερδευτούν". Γι' αυτόν τον λόγο θα δούμε πρωτοφανή πράγματα. Δεν θα
δούμε την κλασική επανάσταση των πολιτών ή των λαών απέναντι στις εξουσίες του, όπως
συνέβη τους προηγούμενους αιώνες. Αυτό, το οποίο θα δούμε —και θα είναι πρωτοφανές— θα
είναι η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ απέναντι στα κράτη που ελέγχουν οι Αγγλοσάξονες και οι
Εβραίοι. "Ακέφαλα" κράτη, που, χωρίς κάποια εμφανή ηγεσία, απλά θ' "αποφασίσουν" ότι δεν
θα πληρώνουν στο εξής τις υποχρεώσεις τους στους διεθνείς τοκογλύφους. Έτσι απλά. Αυτή θα
είναι η επανάσταση του άμεσου μέλλοντος.
Οι λαοί θα βγαίνουν στους δρόμους με στόχο απλά ν' ανατρέψουν τις ηγεσίες, οι οποίες
απλά εκτελούν —εις βάρος των κρατών και των λαών τους— τις υποχρεώσεις τους απέναντι
στους τοκογλύφους …Των "λαδωμένων" από τους Εβραίους ηγεσιών, που "διαβεβαιώνουν"
διαρκώς τους Εβραίους —για να ακούν οι λαοί— ότι θα εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους
…Τις υποχρεώσεις, τις οποίες φορτώθηκαν παράνομα τα κράτη από προδοτικές και
διεφθαρμένες ηγεσίες και οι οποίες υποχρεώσεις ευθύνονται για τη φτώχεια των λαών τους. Σε
αυτές τις ηγεσίες θ' αντιδράσουν οι λαοί. Στις ηγεσίες, που —όπως ο Γιώργος— "διορίστηκαν"
από την Goldman Sachs, για να ξεπουλήσουν τα κράτη, προκειμένου να την εξυπηρετήσουν.
Αυτές τις ηγεσίες θα τις ανατρέπουν οι λαοί μέχρι να βρεθεί ηγεσία, η οποία δεν θα
αποδέχεται σαν νόμιμες τις υποχρεώσεις —και άρα να τις καλύπτει—, εφόσον αυτή θα είναι η
"επιθυμία" του λαού. Το έκανε ήδη η μικρή Ισλανδία, αλλά δεν είχε το μέγεθος να επηρεάσει τις
διεθνείς εξελίξεις. Ήταν μικρό "ψάρι", για να σπάσει το "δίχτυ" των τοκογλύφων ή ν' ανατρέψει
τη "βάρκα" της παγκόσμιας εξουσίας. Τώρα, που το "δίχτυ" έπιασε τα μεγάλα "ψάρια", να δούμε
πώς θα το "τραβήξουν" οι τοκογλύφοι. Τώρα, που στο "δίχτυ" τους πιάστηκαν τα "PIIGS", να
δούμε τι θα κάνουν.
Κατάλαβενουμε ποια είναι η ιδιομορφία της νέας επανάστασης,
που την κάνει ανίκητη; δεν σου λέει τι να κάνεις, αλλά τι να μην κάνεις. δεν έχει
προγραμματικές θέσεις, για να διεκδικήσει την εξουσία το ίδιο ως οργανωμένο κίνημα, αλλά
απαιτεί από την υπάρχουσα εξουσία να μην κάνει κάτι συγκεκριμένο. Από εκεί και πέρα, ως
λαός, βγαίνεις στους δρόμους με την ισχύ που σου επιτρέπει να απειλείς την οποιαδήποτε
ηγεσία σε περίπτωση ανυπακοής της στο λαϊκό αίτημα. Εδώ είναι το όλο μυστικό. Ποτέ δεν[quote][/quote]
προτείνεις ως κίνημα νέα ηγεσία, η οποία θ' αντικαταστήσει την παλαιά ηγεσία. Προτείνεις
αιτήματα και κρίνεις την εξουσία …Την όποια εξουσία. Αν αυτή δεν μπορεί να την ικανοποιήσει,
την αναγκάζεις να παραιτηθεί. Τα αιτήματα παραμένουν τα ίδια μέχρι κάποια εξουσία να
δεσμευτεί ότι θα τα ικανοποιήσει. Αυτή είναι η δύναμη της νέας επανάστασης και γι' αυτό δεν
ελέγχεται. Αυτή είναι η επανάσταση, η οποία μπορεί να αυτοοργανωθεί μέσω του Facebook ή
του Twitter.
Αυτή είναι η επανάσταση της νέας εποχής. Η επανάσταση, η οποία "δουλεύει" τα αιτήματά
της μακριά από τα "μαγειρεία" της εξουσίας και απλά καταλήγει σε ένα "αίτημα". Η επανάσταση,
η οποία ανταλλάσσει απόψεις, φιλτράρει ιδέες και καταλήγει σε λύσεις μέσα από e-mail, χωρίς
να ελέγχεται ούτε από πού ξεκινάει ένα αίτημα ούτε πού καταλήγει. Μια επανάσταση, η οποία
μπορεί να μετατρέψει το οποιοδήποτε αίτημα σε μια "χιονοστιβάδα", που μπορεί να
καταστρέψει το σύστημα. Ένα "αίτημα" του τύπου …να μην πληρώσουμε παράνομα διόδια,
μπορεί να είναι μια καλή αρχή για το επόμενο …Μια καλή αρχή για ένα "αίτημα" του τύπου …να
μην πληρώσει το ελληνικό κράτος τα παράνομα ομόλογα που έχει εκδώσει. ΟΧΙ στο ΔΝΤ
σημαίνει όχι και στα νέα ενυπόθηκα δάνεια, για να ξεπληρωθούν οι τοκογλύφοι.
αυτοί, οι οποίοι μας κατηγόρησαν για απραξία.
Αιτήματα παράγουμε και ας βρει η εξουσία τον τρόπο της να ελέγξει τον
ανοργάνωτο κόσμο …Τον κόσμο, ο οποίος κάθε μέρα θα υιοθετεί όλο και περισσότερο αυτά τα
αιτήματα …Τον κόσμο, ο οποίος, όσο πιο πολύ θα πεινάει, τόσο πιο εύκολα θα βγαίνει στο
δρόμο …Τον κόσμο, ο οποίος, όσο πιο πολύ θα δυσκολεύεται, τόσο πιο ευερέθιστος και άρα
επικίνδυνος θα γίνεται …Αιτήματα, που σήμερα είναι ελληνικά και αύριο, λόγω των κοινών
συνθηκών, μπορεί να γίνουν παγκόσμια …Απλά αιτήματα, τα οποία προκύπτουν από σύνθετες
γνώσεις. Καμία σχέση με τη σύνθετη "παπαρολογία" των "επαναστατών", που προκύπτει από
τις απλές γνώσεις του συστήματος. Απλά αιτήματα κατανοητά από όλους. Απλά αιτήματα, τα
οποία δεν δίνουν σε κανέναν "επαναστάτη" τη δυνατότητα να ξεχωρίσει στο πλήθος και να το
διαπραγματευτεί υπέρ των προσωπικών του συμφερόντων.
Η πλάκα η μεγάλη είναι ότι από αλλού περίμεναν την "έκρηξη" και από αλλού τους ήρθε.
Περίμεναν την αντίδραση των πιο εκπαιδευμένων λαών της Ευρώπης και η πρώτη αντίδραση
τούς ήρθε από μουσουλμανικές χώρες …Από χώρες, που τις είχαν για "σίγουρες" …Από
χώρες, που νόμιζαν ότι μπορούν εύκολα να τις ελέγχουν με τον "βούρδουλα". Τώρα τους
ανησυχεί το θέμα της Τυνησίας, γιατί μπορεί να βάλει φωτιά στη Μεσόγειο. Να επεκταθεί στην
Αίγυπτο και από εκεί να επηρεάσει όλα τα δικτατορικά και "επαναστατικά" καθεστώτα της
περιοχής. Αυτό είναι ο πραγματικός εφιάλτης τους. Γιατί; Γιατί από εκεί μπορεί να ξεκινήσει μια
διαδικασία "ξηλώματος", που να είναι η αρχή του τέλους τους. Γιατί από εκεί μπορεί να
πυροδοτηθεί η επανάσταση των κρατών …Η πιο ιδιόμορφη επανάσταση όλων των εποχών.
…Η επανάσταση, που δεν θα έχει γυρισμό για το σύστημα …Που δεν θα τους επιτρέψει να
επαναφέρουν έστω και ηττημένοι τα παλιά δεδομένα. Γιατί; Γιατί μπορεί να σπάσει ο ατλαντικός
"άξονας". Ο άξονας των Σαξόνων, που συνδέει το Βερολίνο και το Παρίσι με το Λονδίνο και την
Ουάσιγκτον …Που συνδέει τους "υπαλλήλους" και τα "αφεντικά" του ιμπεριαλισμού σε ένα
μπλοκ εναντίον όλων των άλλων. Αυτό το "μπλοκ" κινδυνεύει …Το μπλοκ των "αφεντικών" των
τελευταίων αιώνων …Το μπλοκ πάνω στο οποίο λαθροβιούσαν πλούσια οι Εβραίοι …Το μπλοκ
που "καπέλωσαν" οι Εβραίοι και τώρα δεν έχει τις δυνάμεις που παραδοσιακά είχε …Ο άξονας
της Βόρειας Ευρώπης, που εδώ και δύο αιώνες ελέγχει τις μεγάλες δυνάμεις της Μεσογείου.
…Ο "άξονας" του Λονδίνου, του Παρισιού και του Βερολίνου, που έλεγχε τον παλαιότερο
κυρίαρχο άξονα της Ρώμης, της Νέας Ρώμης και της Αλεξάνδρειας …Ο "άξονας", ο οποίος
"έσπαζε" τεχνητά, προκαλώντας παγκόσμιους πολέμους, πριν προλάβουν οι άλλοι να τον
αμφισβητήσουν και να τον στοχοποιήσουν …Ο "άξονας", ο οποίος δίχαζε την Ευρώπη "κάθετα"
υπέρ των Βορείων και όχι "οριζόντια", όπως συνέφερε του Νότιους. Οι Εβραίοι με την
τοκογλυφία τους αυτόν τον πανίσχυρο —και τους τελευταίους αιώνες "σιδηρούν"— άξονα
διάβρωσαν. Νόμισαν πως είναι ασφαλές ν' αντικαταστήσουν τους στρατούς οπλισμένων
φαντάρων με "στρατούς" γελοίων οικονομολόγων. Νόμισαν πως είναι ασφαλές ν'
αντικαταστήσουν τις απειλητικές στρατιές με απειλητικά ομόλογα. Νόμισαν πως είναι ασφαλές ν'
αντικαταστήσουν τις πολεμικές απειλές με απειλές "κατασχέσεων". Φέρθηκαν στα κράτη σαν να
επρόκειτο για ιδιώτες και δεν μπορούν πλέον να το διαχειριστούν.
Τι σημαίνει αυτό; δεν σεβάστηκαν αυτό, το οποίο σέβονταν οι προηγούμενοι ισχυροί και
ήταν η έννοια του "κράτους-πατρίδα". Οι ισχυροί αυτό δεν το πείραζαν και αυτό ήταν που
περιόριζε τις κινήσεις τους στα όρια που εξασφάλιζαν τα συμφέροντά τους. Οι τοκογλύφοι
έκαναν αυτό, το οποίο είπαμε παραπάνω. Αγνοώντας την υψηλή πολιτική, κατέβασαν το
επίπεδό της στο επίπεδο του πεζοδρομίου. Στο επίπεδο του τοκογλύφου, του νταβατζή και του
εκβιαστή. Φέρθηκαν στα κράτη σαν να επρόκειτο για ιδιωτικές επιχειρήσεις. Φέρθηκαν στους
λαούς σαν να ήταν κοινοί μέτοχοι αυτών των επιχειρήσεων.
Έχοντας την άνεση να κινούνται μέσα στα κράτη, παρανόησαν τη δυνατότητά τους.
Λάδωσαν τις ηγεσίες των κρατών και "υποθήκευσαν" τα ίδια τα κράτη με δάνεια, τα οποία τα
έδιναν με τον τόνο. Τώρα όμως έρχεται η ώρα που πρέπει ο καθένας να δείξει την ισχύ του,
εφόσον θα δοθεί μάχη επιβίωσης. Από τη μια οι τοκογλύφοι θα πρέπει να πάρουν αυτά, που
στα χαρτιά τούς ανήκουν και από την άλλη οι λαοί θα πρέπει να προστατεύσουν τις πατρίδες
τους. Αυτό όμως είναι πόλεμος. )δεν λύνεται μέσω δικηγόρων και δικαστικών κλητήρων. Θα
πρέπει οι τοκογλύφοι ν' αποδείξουν ότι έχουν τη δύναμη να πάνε και να "πάρουν" αυτά, που
είναι υποθηκευμένα και οι λαοί θα πρέπει να βρουν άλλο τρόπο να επιβιώσουν χωρίς πατρίδες.
Γίνεται αυτό; …Όχι βέβαια.
Ο κόσμος όλος θ' αλλάξει, αν αρχίσει η επανάσταση των κρατών. Η αναγκαστική
επανάσταση, εφόσον θα συγκρουστεί αυτό, το οποίο μπορείς ν' αγοράσεις με χρήμα, με εκείνο,
το οποίο χύνεις αίμα για να το κρατήσεις …Αυτό, που υπέγραψες μεθυσμένος, χωρίς να
διακρίνεις τα "ψιλά" γράμματα …και τώρα δεν αντέχεις να υποστείς. Είναι σαν να αγόρασες
αυτοκίνητο από έναν παιδεραστή και δεν είδες ότι στα "ψιλά" γράμματα έβαζες εγγύηση το
μικρό παιδί σου. Ποιος θα "σεβαστεί" την υπογραφή του σε μια τέτοια περίπτωση; Ποιος
παιδεραστής θα έχει τη συμπάθεια του κόσμου ή του νόμου, επειδή τυπικά έχει "δίκιο"; Ποιος
λαός θα δεχθεί να χάσει την πατρίδα του, επειδή οι τοκογλύφοι έχουν "δίκιο"; Σε αυτό το
επίπεδο θα παιχθεί η σύγκρουση και είναι βέβαιον ότι θα είναι εις βάρος των τοκογλύφων και
άρα των σημερινών κυρίαρχων Εβραίων.
Θεωρούμε κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης θα είναι
τραγικό για τους σημερινούς κυρίαρχους. Θεωρούμε δεδομένο ότι θα αλλοιωθεί ο βασικός
σχεδιασμός των Αγγλοσαξόνων …Ο σχεδιασμός, για την επίτευξή του οποίου χρειάστηκαν
αιώνες και ξοδεύτηκαν τόνοι ανθρώπινου αίματος …Ο σχεδιασμός, ο οποίος ανάγκασε τους
δαιμόνιους Αγγλοσάξονες να επενδύσουν στον Ναπολέοντα, στον Χίτλερ και στον Στάλιν. Σε
περίπτωση ήττας των Εβραίων αυτός ο "άξονάς" θα πάψει ν' "ακουμπά" τη Μεσόγειο και θα
υποχωρήσει στα φυσικά του όρια. Μετά ανοίγει ο δρόμος, για να συντονιστούν τα κράτη της
Μεσογείου ενάντια στη βορειοευρωπαϊκή "κατοχή" των τελευταίων αιώνων. Την τυπικά πλέον
βορειοευρωπαϊκή "κατοχή", εφόσον όλοι βρίσκονται υπό την "κατοχή" των τοκογλύφων.
Εξαιτίας των Εβραίων θα καταρρεύσει ένας αποτελεσματικός σχεδιασμός αιώνων …Οι
άσχετοι Εβραίοι, που από τη βλακεία τους κινδυνεύουν να γίνουν οι μεγαλύτεροι "ευεργέτες" της
ανθρωπότητας. το κίνημα των διοδίων έχει μεγάλη σχέση
με την επανάσταση του "γιασεμιού"; Οι ακτές της Μεσογείου αρχίζουν και παίρνουν "φωτιά" και
τέτοια "φωτιά" το σύστημα δύσκολα την αντιμετωπίζει. Η Μεσόγειος είναι δύσκολη περίπτωση
και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους αυτοί, οι οποίοι κατάφεραν να τη "δαμάσουν" και
είναι οι Αγγλοσάξονες. Η Μεσόγειος σύντομα θ' αρχίσει να δείχνει τα "δόντια" της. Θα τα δείχνει,
γιατί δεν έχει άλλα περιθώρια, αν θέλει να επιβιώσει. Τα διορισμένα σκουπίδια της Goldman
Sachs, που κυβερνούν τα κράτη της, σύντομα θ' αρχίσουν ν' αναζητούν ελικόπτερα, για να
διαφύγουν.
Υ.Γ.
Για να διαπιστώσει καποιος το κατά πόσο αντιλήφθηκε την ουσία του κειμένου, θα του
δώσουμε ως "εργασία" να ερμηνεύσει τη σημερινή "επανάσταση" στην Αλβανία. Μια
"επανάσταση", η οποία διαδραματίζεται ελάχιστα μέτρα μακριά από τη δική μας "πόρτα". Μια
"επανάσταση", η οποία μοιάζει με τα δικά μας "δεκεμβριανά" του 44. Μια "επανάσταση", η
οποία ήδη είχε νεκρούς και απειλεί τον αλβανικό λαό με διχασμό και εμφύλιο.
Ρωτάμε λοιπόν.
Τι ιδεολογική προέλευση έχει ο "επαναστάτης" αντίπαλος του διεφθαρμένου Μπερίσα; Του
"αφελή" Μπερίσα, ο οποίος έκανε το "λάθος" ν' αναγνωρίσει και άρα να διαφημίζει τον Έντι
Ράμα σαν βασικό εχθρό του; …Τον βραβευμένο στο Λονδίνο Ράμα, που του "πίστωσε" όλη την
αλβανική αντίδραση στη σημερινή διαφθορά; Από ποια "δεξαμενή" βγήκε αυτός ο "άφοβος"
νέος Αλβανός "επαναστάτης";
Απάντηση.
Είναι…
Α) δημοκράτης
Β) Τυχαίος
Γ) Σταλινικός
Είναι προφανές ότι το σκληρό και διεφθαρμένο καθεστώς του Μπερίσα καταρρέει και οι
δυτικοί προσπαθούν να προλάβουν την επόμενη ημέρα. Θεωρώντας δεδομένο ότι οι Αλβανοί θα διώξουν αυτό το καθεστώς με τις κλωτσιές, "χτίζουν" το επόμενο. Το χτίζουν με "επανάσταση" σε συνθήκες σκληρής βίας, ώστε να μην μπορεί ο απλός άνθρωπος να
επωφεληθεί, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει τον Κύριο. Τον δικό τους σταλινικό
Μπερίσα θα τον αντικαταστήσουν με έναν επίσης δικό τους και επίσης σταλινικό Ράμα. Στα ίδια γραφεία των ίδιων πρεσβειών θα υπογράψει την υποταγή του και ο επόμενος "σωτήρας"- "επαναστάτης" της Αλβανίας.
βλ.: http://www.praktorasopap-georgiou.com/2011/03/blog-post_2441.html
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Subscribe to:
Αναρτήσεις (Atom)